Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Kolejny Obrót Kręgu Życia 7-9

Ciąg dalszy KO

07 – Dla króla i krainy

Ze Złotych Piasków wyruszyli do Kraju Podsusza. Królestwo to graniczyło z Lwią Ziemią na wschodzie, rozciągając się do jednego z dopływów Rzeki Granicznej. Kiedyś. W tamtych dniach granicę z dawnym domem Taki stanowił jedynie pas słonego błota, z którego nawet arbiter bał się pić. Ale nie owe bagna były celem wyprawy. Raia, Kota i Taka szli na dwór Hodariego, króla Podsusza. Co prawda stary władca już od dłuższego czasu współpracował z arbitrem, ale Taka zamierzał jak najczęściej odnawiać przyjazne kontakty z władcami. Poza tym, miał jeszcze jedną misję na oku.

„Amali i Mtanga.” Myślał. „Nie było ich w Lesie Południowym, bo las jest zupełnie martwy. Albo wciąż szukają swego miejsca, albo zatrzymali się przy jednym z dworów. Chyba, że...” uciął szybko groźne myśli i maszerował dalej. Jego siostra nie mogła zginąć, to byłoby absurdalne. Zawsze miała najwięcej szczecią, zawsze uchodziły jej na sucho psoty, za które Taka i Dahabu dostawali w skórę. „I rodzice wciąż pewnie się nią opiekują” dorzucił cicho, aby usłyszeć w głowie nagłą myśl. „Tobą też, Taka.” Ale mogło to być tylko złudzenie.

- Sir, skręcamy na zachód? – zapytała podejrzliwie Raia.

Faktycznie, zamyślony lew nieco zboczył z trasy w prawo. Sam nawet nie zauważył, że zbiegł z Wapiennej Alei (szlaku odkrytego przez Takę przy powrocie ze złotych Piasków) i dopiero głos lwicy przywołał go do rzeczywistości. Natychmiast otrząsnął się z zamyślenia i dołączył do siostry królowej i Koty.

- Nie... tylko sprawdzałem temperaturę piasku. – odparł, a złotofutra wybuchłą śmiechem, doskonale rozszyfrowując pomyłkę samca.

- A więc wciąż na południe? – zapytała śmiertelnie poważna Raia. – Dobrze, ty prowadzisz, sir.

Dziwna była z nich drużyna – Kota i Taka zachowywali się jak małe kociaki, śmiali się i dokazywali, chyba powoli zdając sobie sprawę, jak bardzo są w sobie zadurzeni. Tymczasem piaskowofutra maszerowała tuż obok nich, ale jednak bardzo daleko. Mówiła mało, jak gdyby nie szła ze starą przyjaciółką i interesującym nauczycielem, ale pośród obcych. Tylko jeśli chodzi o nauki życia pustynnego, Raia dopytywała się i żądała wciąż to nowej wiedzy. Wzięła głęboko do serca rozkaz władcy i starała się nauczyć tak wiele, jak tylko mogła.

Kota zwracała się do Taki po imieniu chyba od zawsze. Natomiast Raia mówiła do niego „sir”, wkładając w to sporo oficjalnego szacunku. Zapytana czemu nie przejdzie na przyjacielską łapę z wędrowcem, odpowiadała bez wahania.

- Skoro mój król uznał cię za arbitra, należy ci się szacunek odpowiedni dla tego stanowiska. – i dodawała sztywnym głosem. – Sir!

Taka nie mógł powiedzieć, że nie lubi piaskowofutrej. Wręcz przeciwnie – niezłomny charakter lwicy, jej siła woli i bystry umysł budziły szczery podziw wędrowca. Ale Raia nie mogła zaskarbić sobie jego prawdziwej przyjaźni, ponieważ o nią nie prosiła. Ze swojej strony obdarzała arbitra jedynie uprzejmością, a wszelkie zachowania, które Taka mógłby uznać za przejawy sympatii, wiązały się z wdzięcznością wobec nauczyciela. Arbiter w końcu uznał, że Raia nie była w stanie polubić szczerze jego osoby, dopóki nie udowodniłby, że jest przyjacielem jej ukochanego króla.

Podczas noclegów na otwartej przestrzeni (czyli przez cztery z pięciu nocy podróży), cała trójka spała razem, bok przy boku, dla bezpieczeństwa. Ale o ile Kota i Taka czuli z tego powodu mieszaninę wstydu i ekscytacji, piaskowofutra zdawała się nie zwracać uwagi na nic, ani bliskość samca, ani na niewinne pieszczoty, którymi obdarzała się para jej towarzyszy.

- Jutro powinniśmy być na miejscu. – oznajmiła na ostatnim postoju, układając się na skale obok Koty. – Panie, obudź nas przed świtem. Zbierzemy rosę...

- W tej jamie rosa utrzyma się do świtu. – mruknął zdziwiony Taka, wskazując na zagłębienie w skale. – Nie musimy wcześnie wstawać, aby się napić.

- Ja bym jednak wolała zobaczyć, jak zbierasz wilgoć z tak małych kamieni jak te. – Spojrzała na hałdę wapiennych łupków w pobliżu ich legowiska. – Proszę.

- Tak, oczywiście. – zgodził się nieco zawstydzony arbiter. – Kota?

- A ja może pośpię...

Podsusze nigdy nie było bogatą krainą – kiedyś rozciągało się w dużej części na bagnach, a główną zdobyczą miejscowych lwów były albo ciężkie do ubicia bawoły, albo drobna fauna błotna. Gdy przyszła Druga Susza, moczary wyschły, zmieniając się w cudacznie pofałdowane i popękane pola ziemistych brył. Jedynym bagnem, które tam zostało, było koryto Mulistego Potoku, jednego z dopływów Rzeki Granicznej. Resztę terytorium przykrywała wysuszona sawanna, na północy powoli zmieniająca się w pustynię. Jednak pomimo, a może właśnie dzięki, dawnej biedzie, kryzys łagodnie obszedł się z Podsuszem. Zwierzyny było niewiele, tak jak zawsze było niewiele, a wody było mało, tak jak kiedyś było jej znacznie zbyt dużo. Król i dziesięć lwic żyli spokojnie w swojej krainie, całkiem nieźle wytrzymując próby Kręgu Życia. Bez problemu dostosowali się do budowanego przez Takę przymierza, poddając się zasugerowanym przez arbitra ograniczeniom w odłowie zwierzyny. W dodatku, stary, już siwogrzywy monarcha ciepło przyjął gości.

- Mamy niewiele, ale cokolwiek znajdziecie w mojej grocie, jest też wasze. – oznajmił z dumą.

Grota Podsusza znajdowała się w klifie Mulistego Potoku. Wyjście wskazywało na północ, ale przed ostrzejszym słońcem bronił go wysoki, przeciwny brzeg wyschniętej rzeki. było to zaciszne miejsce, gdzie cała trójka mogła odpocząć od ciągłego na pustyni wiatru i wszechobecnego piasku. Prowadzać przybyszów ku siedzibie, władca wciąż mówił wesołym głosem.

- Może być wam trochę ciasno, gdyż obecnie gościmy już kilka dodatkowych grzyw. Ale to spokojni goście, wierzę że nie będziemy sobie nawzajem wchodzić w drogę.

- Kto... – zaczął lew, ale w tej samej chwili ujrzał w progu jaskini doskonale znajomą sylwetkę.

- Taka? – zdumiała się Amali. – Bracie?

- Tak to znowu ja. – odparł czarnogrzywy, starannie ukrywając westchnięcie ulgi na widok siostry. – Chwilowo Krąg Życia skierował nas znów do jednej krainy.

- Mtanga! – zawołała w głąb groty Lwioziemka. – Patrz kto tu przyszedł!

- Wchodźcie, poznajcie moje lwice i moją królową. – popędził ich Hodari.

W środku zastali dziesięć samic, w tym jedną leżącą leniwie na specjalnie przygotowanym posłaniu. Jak szybko domyślił się Taka, była to partnerka władcy, w dodatku oczekująca dziecka. Poza tym pod stropem monarchy Podsusza żyły od niedawna cztery inne lwy: szwagier Taki, Mtanga oraz trzech wędrowców, napotkanych przez siostrę arbitra i jej partnera na szlaku z południowego Lasu.

- Baridi, Hofu, Udole. – przedstawił ich Mtanga. W głosie samca Taka wyczuł słabo ukrywaną irytację, choć nie mógł dość do jej przyczyny. – Korzystamy z gościnności Hodariego, ale w tej sytuacji, kiedy ta ziemia ma już ponad piętnaście paszcz do wyżywienia, chyba musimy rozważyć dalszą podróż... Zwłaszcza, że niedługo lady Kivuli. – z wyraźnym zdenerwowaniem wskazał na królową. – Urodzi kocię.

- Nikomu się nie śpieszy, przyjacielu. – odparł pogodnym głosem władca. – Póki mam was czym żywić, będę to robił. Ale Taka, mój drogi, powiedz co słychać u twoich. W Lwiej Ziemi, w Złotych Piaskach...

I arbiter usiadł w środku lwiego kręgu i zaczął opowiadać nowiny z innych krain. Na końcu przekazał zwięzły raport z kraju swojej babki. Te nowiny wzbudziły najwięcej zainteresowania, zarówno u Podsuszan, jak i, o dziwo, u Mtangi. Wędrowiec co chwila dopytywał się o dalsze szczegóły rządów Dhalimu, wzbudzając tym szczerą nieufność Rai.

- On mi się nie podoba. – szepnęła do Koty. – Jakby podpuszczał sir Takę od oczerniania naszego pana.

- Taka nie mówi nic kłamliwego o Dhalimu. – odparła złotofutra, choć sama nieco zdumiała się zainteresowaniem samca.

- Odrzuca traktaty... – mruknął Hodari. – Źle, ale cóż na to poradzić. Jest królem...

- Jeśli źle sprawuje rządu, należałoby go zdetronizować. – wtrącił jakby mimochodem Mtanga, a na dźwięk tych słów Raia aż syknęła. – To fakt panienko: władcy mają obowiązki wobec poddanych.

- Mają. – zgodziła się piaskowofutra. – Na przykład: bronić królestwa przed przybłędami...

Ale ta cięta uwaga umknęła uwadze zgromadzonych. Zamiast tego król, lwice i goście ułożyli się do snu w głębi groty. Przez chwilę Taka jeszcze rozmawiał z siostrą, ale i ta dwójka szybko zasnęła. Jedynymi nieśpiącymi zwierzętami w Podsuszu była czwórka lwów: Mtanga i jego towarzysze.

Tuż po zakończeniu opowieści arbitra, samce wyszły z jaskini i udały się za przywódcą na sawannę, z dala od królewskiej siedziby. Wszyscy maszerowali w ciszy, jakby bojąc się, że martwy step mógłby podsłuchiwać ich rozmowy. Noc była ciemna, bezksiężycowa, a nawet gwiazdy świeciły jakoś słabiej, zza pyłowych chmur czasu suszy. Był to idealny czas do wszelkich spisków i tajnych narad.

„Niech to słoń kopnie!” myślał wściekły Mtanga. „A wszystko szło tak dobrze... Stary Hodari nie miał dzieci oprócz świętej pamięci młodego Asta. Co go napadło, aby w tym wieku wziąć młodą królową i starać się o potomka? Tak polubił Amali, niemal traktował ją jak córkę... Myślałem, że dzięki temu zdobędę tron... Ale wszystko musiało się skomplikować...” Przerwał gniewny potok myśli, aby wspomnieć słowa Taki. „Ale może czas poszukać innej szansy. Ten Dhalimu to musi być kawał drania. Kulawa zebra nie zapłacze, jeśli zdejmiemy go z tronu. To da się zorganizować, jeśli chłopaki znów mi pomogą. A pomogą, jeśli przekonam ich do... naszej świętej sprawy. To jest: korony dla mnie!”

Zatrzymali się pod samotnym baobabem, Mtanga rozejrzał się wokoło, sprawdzając czy niczyje ucho nie jest świadkiem ich spotkania. W końcu wyraźnie rozluźniony wskoczył na niską gałąź drzew i spojrzał na przyjaciół. „Moich bohaterskich tyranobójców!” Uśmiechnął się w myśli.

- Słuchajcie... już wiem, gdzie powinniśmy się udać. – zaczął płomiennym głosem. – Słyszeliście o strasznym Dhalimu i jego krwawych rządach. Oto jest cel dla nas: dowiedzieć się jak najwięcej o tyranie, a potem dołożyć wszelkich starań, aby go obalić!

- Hm... – przerwał Baridi. – A co będzie, jeśli się mylimy? Jedna z tych lwic mówiła dużo dobrego o tamtym królu.

- Król jest królem. – uciął wędrowiec. – Każdy jest zły. A ten chyba wyjątkowo...

- Ale przecież... – wtrącił Hofu. - ...kiedy chcieliśmy uwolnić Lwią Ziemie od Dahabu, okazało się, że wszystkie lwice przyszły mu na pomoc! Broniła go nie tylko królowa, ale i inne samice. Musieliśmy uciekać, bo ci niby uciskami poddani walczyli za monarchę...

- Nie! – syknął Mtanga. – Na Lwią Ziemie jeszcze przyjdzie czas. – „Jestem zbyt słaby, aby pokonać Dahabu, a chłopakom się nie udało. Może złote Piaski będą łatwiejszym łupem.” pomyślał wędrowiec. – Te lwice były tak styranizowane, ze nawet nie znały smaku wolności. Dlatego broniły despoty. Ale w Złotych Piaskach będzie inaczej. Tam stado już dorosło do życia bez króla... – „Ale jeszcze lepiej dla niego będzie, jeśli to ja wstąpię na tron.” Dokończył radosną myśl wędrowiec. „Tylko trzeba dokładnie rozpoznać teren... A może uda mi się namówić szlachetnego Takę, aby odwalił brudną robotę?” – I my mu to zapewnimy. Kim jesteśmy?

- Tyranobójcami! – krzyknęła trójka lwów.

- Z kim walczmy?

- Z podłymi monarchami!

- Czego chcemy? – zapytał lew z żarem w głosie i radosnym śmiechem w duszy.

- Wolności dla wszystkich! – odkrzyknęli wędrowcy.

- No właśnie... – szepnął podniosłym głosem Mtanga. – Obalimy tego króla, a kiedyś i każdego innego. Czas monarchów już odszedł. Bo to my jesteśmy przyszłością! Wolność zatriumfuje!

[Piosenka „Deszcz”. Melodia tajemnicza i złowieszcza, jednak z nutką patosu.]

[Mtanga zeskakuje z gałęzi pomiędzy wędrowców, tak że ci odruchowo odskakują w tył. Lew odwraca się ku akacji i uderza z całej siły łapą konar na którym siedział. Ten rozpada się na próchno.]

Niczym ta susza w próchno zmienia martwy pień

Tak już nasz stary świat zżarł starości cień

[W łapie zostaje mu garść próchna, które powoli wysypuje na ziemie.]

I z jego martwych wiór

Czas tworzyć nowy twór

Czas stworzyć nowy świat na nowy dzień

[Powstała na ziemi kupkę wdeptuje łapą w piasek, po czym wraca do pnia drzewa.]

Te puste ramy po obrazach przeszłych lat

Już dobrze znamy, trzeba pozbyć się tych krat

[Wysuwa pazury i przejeżdża nimi po korze akacji.]

Aby w erze prawa kłów

Zdobyć dla nas godny łów

A tym samym złamać niegodziwców bat

[Wyrywa płat kory, po czym łamie go na drobne kawałki.]

Ref.

Bo stary świat już schnie, a my jesteśmy deszczem

Czas już wyrwać chwast, który wciąż się pleni jeszcze

[Ciągnie za wystający z ziemi pęd. Po chwili odkrywa, że trzymała w łapie korzeń akacji, więc szybko odcina jego koniec i wyrzuca za siebie.]

Czas już nowy siew w tę ziemie siać

Z popiołów świeże życie dać

Bo my jesteśmy deszczem przyszłych dni

[Podrzuca garść piasku, która spada potem na trzech wędrowców. Ci, nieco niezadowoleni, otrzepują się.]

Druga zwrotka:

Tron to już przeszłość, na odmianę czas

Bo królem może być wszak każdy z nas

[Podchodzi do wędrowców, najpierw nachyla się nad uchem Baridiego. Śpiewa.]

I każdy z nas to sobie pan

Niech żyje wolność w sercu nam

Niech żyje nowy ład – równości blask

[Potem staje pomiędzy Hofu i Udole, wskazując nim ziemię pod ich stopami.]

Jak zawiódł ten tyrański system władz

Gdy szukasz zasług króla, w ziemie patrz

[Grzebie w piasku, aby po chwili dokopać się do suchej kości.]

Ten suchy, cichy, martwy grób

Jedyne co zbudować mógł

Wszechmocny władca, którego imię: Płacz

[Zdecydowanym ruchem odrzuca kość. Aby jej uniknąć, Hofu pada na ziemie. Gnat leci dalej i roztrzaskuje się o pień akacji.]

Ref.

Bo stary świat już schnie, a my jesteśmy deszczem

Czas już wyrwać chwast, który wciąż się pleni jeszcze

[Mtanga, obok miejsca gdzie znalazł kość, wysuniętymi pazurami orze ziemię, po czym jednym ze szponów kaleczy własną łapę. Kropla krwi spada na zaorany piach.]

Czas spalić dawnych wieków plew

I krwią zrosić nowy siew

Bo my jesteśmy deszczem przyszłych dni

[Pod wpływem groźnego spojrzenia Mtangi, każdy ze spiskowców wysuwa pazury, kaleczy poduszkę łapy i skrapia krwią ziemię. Potem cała trójka odchodzi. Widzimy zbliżenie na pień akacji i miejsce, z którego Mtanga oberwał gałąź. Drzewo jest wypróchniałe od środka i kiedy lwy już odeszły, fragment kory zapada się do środka.]

Następnego dnia nastąpiło szybkie pożegnanie. Taka uznał, że Raia i Kota nauczyły się wystarczająco wiele i mogą wracać do Złotych Piasków. Złotofutra nie była tego taka pewna, ale jej piaskowa przyjaciółka kategorycznie nalegała na powrót. Poza tym, Taka nie miał zamiaru obciążać stada Podsusza wysiłkiem żywienia takiej ilości gości.

- Wiem, wasza wysokość, że nas nie wyganiasz. – tłumaczył Horadiemu. – Gdziekolwiek pójdę, z pewnością opowiem o twojej gościnności i hojności. Ale nie mamy prawa tak skwapliwie korzystać z twojego mięsa. Już niedługo na świat przyjdzie królewski potomek. Całe stado będzie musiało się nim opiekować. Nie chcemy przeszkadzać.

- Cóż, a więc szerokiej drogi. – życzył stary władca. – Podsusze pozostanie w Przymierzu.

Taka podszedł jeszcze do siostry, stojącej przy partnerze. Skinął głową, a Lwioziemka zostawiła Mtangę i odeszła na stronę.

- Poradzisz sobie? – zapytał czarnogrzywy.

- To chyba pytanie nie na miejscu. Ja jestem starszą siostrą, ty młodszym bratem. To ja powinnam być zaniepokojona.

- Wnoszę z tego, że poradzisz. – odparł arbiter. – Tylko pamiętaj, że gdyby coś nie wyszło... wiesz, Dahabu przyjmie cię z radością na Lwią Skałę. Dużo przeszedł i znacznie się zmienił. Na lepsze, uwierz mi.

- Wierzę. – potwierdziła lwica. – Ale będziemy szukać szczęścia gdzie indziej. Mtanga nie potrafiłby żyć w stadzie jako poddany.

- Rób jak chcesz. W każdym razie gdybyś potrzebowała gościny w którejś z lwich krain, powołaj się na mnie. Zwykle mnie lubią...

- ...zwłaszcza kiedy cię nie ma. – dokończyła Amali i rodzeństwo wybuchło śmiechem. – No dobre, idź, bo się rozpłaczę ze wzruszenia. Twoja złotofutra czeka.

I Taka ruszył na północ ku Kocie i Rai, stojących na pobliskiej wydmie. Złotofutra rzeczywiście czekała na niego, a gdy tylko dotarł, nadstawiła nos do rytualnego liźnięcia. Druga z lwic patrzyła już wprost na pustynię, myśląc będąc już przy swoim królu.

- Gotowe? – zapytał arbiter, a gdy obie samice kiwnęły głowami (Raia po dłuższej chwili, jakby przez kilkanaście sekund budziła się z zamyślenia.), rozpoczął marsz ku Złotym Piaskom.

Drogę powrotną zakłócił drobny wypadek. Raia, schodząc czwartego dnia podróży z piaskowej wydmy, straciła równowagę i ześlizgnęła się po sypkim piasku. Idąca z boku para skwitowała owo potkniecie śmiechem i śmiał się tak do czasu, aż odkryli, że lwica ma zwichniętą łapę.

- Uch! – syknął Taka, jakby wyręczając lwicę. Piaskowofutra nie zdradziła bólu nawet głośniejszym oddechem. – Bardzo źle?

- Nie wiem.– przyznała zapytana. – Nie czuję nic w lewej łapie.

- Taka... – mruknęła cicho Kota. – Czy nie kazałeś nam uważać na takie chmury? – Dyskretnie wskazała głową duże tumany kurzu, majestatycznie przetaczające się na horyzoncie. Raia jednak zauważyła gest przyjaciółki.

- Burza. – odparła. – Będzie tu za kilkanaście godzin.

Taka spoglądał chwilę niezdecydowany, oceniając swoje siły. W końcu ukląkł obok siostry królowej i spróbował narzucić ją na plecy. Udało mu się za drugim razem, kiedy pomogła mu Kota.

- To głupie. – mruknęła niesiona. – Zwolnię was za bardzo. Zostawcie mnie pod jakąś skałą...

- Musimy zdążyć do Złotych Piasków, albo Suchej Oazy. – uciął dyskusję arbiter. – Raia, proszę wiś spokojnie, to nie zmęczysz mnie tak szybko.

I ruszyli dalej. po krótkim wahaniu Taka zadecydował, aby opuścić wygodną ścieżkę skalnych łupków i iść na przełaj przez pustynię. Kamienny szlak w razie burzy nie mógł zapewnić im ochrony przez wiatrem, noc bez wody znacznie łatwiej było przeżyć niż noc pod ostrzałem piaskowych pocisków. Dzięki skrótowi mogli zaoszczędzić kilka godzin, a to dzięki ścisłemu podziałowi ról – arbiter niósł piaskowofutrą na plecach, a Kota maszerowała przed nimi i torowała ścieżkę.

Gdy uderzyła pierwsza fala wiatru byli już ledwie pięć kilometrów od Złotej Groty.

- Przerwa? – zapytała ostrożnie złotofutra.

- Nie, z pewnością nie. – odparł Taka. – Jeśli się zatrzymam, to mógłbym nie ruszyć znowu. - Zapadał zmierzch, ale ciemno zrobiło się już wcześniej. Z drobinki piasku coraz mocniej raziły idące z trudem lwy. – Nie zdążymy. – ocenił Taka. – Kota, biegnij do swoich i sprowadź pomoc. Ja zostanę z Raią.

- Ty idź, Taka. – wysapała złotofutra. – Ja z pewnością nie jestem w stanie już biec.

Arbiter niechętnie położył pasażerkę na piasku i ułożył Kotę obok niej. Potem natychmiast ruszył na północ, najprostszą drogą do jaskini. Po kilkunastu krokach uznał, że zrobił dobrze – sprint w czasie burzy w dodatku pod wiatr był znacznie cięższy od czekania na pomoc. Cieszył się, że to Kota została przy rannej. Do Akacjowej Alei dopadł po niecałej godzinie intensywnego marszobiegu. Wpadł między drzewa, aby ze zdumieniem zobaczyć niemal całe stado Złotych poza jaskinią. Pomiędzy nimi szedł Dhalimu, wioząc na plecach ranną Nivę. „Znów kazał im iść na polowanie w czasie burzy!” pomyślał wściekły Taka.

- Potrzebuje pomocy! Raia i Kota zostały na szlaku.

- Zostawiłeś je na szlaku? – krzyknął zdumiony król. – Czy ty jesteś szalony?

„Być może.” Pomyślał arbiter. „Ale w porównaniu z tobą, z pewnością nie.” – Chodź szybciej. – dodał na głos. – Zanim będzie za późno.

Władca skinął ogonem na dwie lwice, będące chyba w najlepszej kondycji. Po chwili Taka poznał w nich Akrę i Simmi, ale wszechobecny piasek, wciskający się także w oczy, nie pozwalał mu stwierdzić tego z pewnością.

- Za mną! – polecił arbiter, a lwy ustawiły się za nim w kolumnę.

Do Koty i Rai dotarli szybko, popychani wiatrem. Jednak okazało się, że samice straciły cierpliwość i nerwy, bo same zaczęły czołgać się ku domowi. Osłaniająca siostrę królowej złotofutra już nabawiła się licznych zatarć od piasku, tak że nie była w stanie iść sama. Na plecy wzięli ją Taka i Akra, kiedy Dhalimu i Simmi ostrożnie podnosili Raię. W połowie drogi powrotnej wyprawa spotkała się z następnymi czterema lwicami, które po kilku łykach wody rzuciły się, aby pomóc monarsze. Dotarli do Alei Akacjowej mocno pokaleczeni, ale wszyscy żywi.

I wściekli.

- Zostawiłeś lwice, które powierzyłem twojej opiece! – ryknął brązowogrzywy, kiedy tylko przekroczyli próg jaskini.

Taka, zdumiony tym wyrzutem, sam wpadł we wściekłość. Myślał, że zostanie przywitany jak bohater, tym czasem Dhalimu wyglądał, jakby zamierzał wygonić gościa na zewnątrz.

- Uratowałem lwice, którymi się nie opiekowałeś! – odpalił odruchowo. – Miałem nieść obie na plecach?

- Miałeś dostarczyć je zdrowe do domu. – Wskazał na obie podróżniczki, nieprzytomne lub niemal nieprzytomne z bólu i zmęczenia. „No tak!” pomyślał czarnogrzywy. „Tutaj tylko ty możesz sobie posyłać poddane na śmierć!”

- I zapewniam, że czują się lepiej niż twoja drużyna łowiecka, która wysłałeś...

- CISZA! – ryknął Dhalimu. Taka już wysuwał pazury, ale w tej samej chwili zdał sobie sprawę, czym mógł grozić otwarty konflikt z królem. „On jest władca Koty.” Pomyślał z przerażeniem. „Przeze mnie ona będzie miała kłopoty...” A król mówił dalej, wzniesionym głosem. – Możesz doczekać w progu ranka. Ale kiedy burza się skończy, nie chcę cię tutaj już widzieć, arbitrze.

Czarnogrzywy rzucił ukradkowe spojrzenie na leżące pod ścianą lwice. Kota nie mogła powiedzieć, jak było naprawdę. Raia nie była w stanie udobruchać władcy. Niva nie mogła użyć swojej pozycji, aby ukoić spór. Za to Akra patrzyła na Takę z przerażeniem w oczach. Nie musiała nic mówić, bo arbiter rozumiał. „Jeszcze chwila, a w padnie w szał. To będzie koniec dla nas wszystkich.”

- Widzę, że przez ciebie niemal straciłem dwie poddane... – szeptał wściekłym głosem Dhalimu. – Kim ty jesteś? Tylko kurierem i bajarzem stad. Nie masz tu czego szukać. Nie pozwolę ci zabrać mi żadnej lwicy, rozumiesz, żadnej! Zabraniam ci się zbliżać do którejkolwiek Złotej. Od tego wyroku nie ma odwołania.

„Mówi o Kocie, czuję to.” myślał zdruzgotany lew. I był nieskończenie blisko rozpaczliwego ataku. Chciał skoczyć na potężnego wodza i rozedrzeć pazurami jego dumny pysk. Albo zginąć, próbując. Pazury same wyrosły z poduszek łap, świat zwolnił do czarno-białego obrazu polowania i walki. Lecz wtedy do uszu czarnogrzywego dotarło jęknięcie Koty. Nieprzytomna samica westchnęła z bólu, wnoszona do groty przez towarzyszki. „Nie mogę! Ona zginie, jeśli spróbuję...” Taka rozluźnił napięte mięśnie i powoli schował pazury.

- Dobrze... odejdę. – mruknął pokornie. – Wybacz, panie.

Burza skończyła się przed świtem, zanim Kota odzyskała przytomność. Odchodzącego na południe Takę, Akra zapewniała, ze przekaże wszystko złotofutrej. „Tak chciałem usłyszeć twój głos, choćby tylko na pożegnanie.” Myślał arbiter. „Ale nie mogę dalej ryzykować. Odchodzę dla ciebie, Koto.” Szedł powoli ku Lwiej Ziemi, a gorący piasek palił go w łapy jak nigdy wcześniej.

08 – Pustynne pieśni

Kota odzyskała przytomność wieczorem, kiedy Beluwa obmywała jej rany. Pierwszą myślą lwicy było: nie marnuj wody! Przerażona usiłowała się poderwać na równe łapy, ale przyjaciółka usadziła ją z powrotem na posłaniu.

- Król kazał o was dbać. – powiedziała. – A my już piłyśmy.

- Raia... Niva! – szepnęła złotofutra.

- Żyją. – wyjaśniła jej opiekunka. – Są ranne i wyczerpane, ale dojdą do siebie. Teraz śpią, lepiej bądźmy ciszej.

- Zawołaj Takę. – poprosiła Kota.

- Sir Taka... odszedł. – odpowiedziała ponuro Beluwa. – Po... kłótni z królem.

- Odszedł? Gdzie? – jęknęła złotofutra.

- Nie wiem. Nad ranem wyruszył ze Złotych Piasków. Pytał się o ciebie, ale nie chciał nic przekazać. A król kazał mu odejść natychmiast. – Delikatnie położyła łapę na ramieniu przyjaciółki. – Przykro mi.

- Muszę wstać... – szepnęła lwica i naprężyła wszystkie mięśnie. Ale jej ciało było nieposłuszne, bezwładne, jakby śpiące. Po kilku sekundach do umysłu złotofutrej dotarł ból ze zranionego boku. Nie była w stanie nawet stać o własnych siłach, a co dopiero iść za Taką...

- Leż spokojnie. Dhalimu martwi się o ciebie... o was wszystkie. Sam poszedł na polowanie. – wyjaśniła Beluwa niepewnym głosem. Chyba sama nie wiedziała co myśleć o zachowaniu władcy.

„Mam mu za to być wdzięczna?” syknęła w duszy Kota. „Właśnie zabrał mi Takę. Nienawidzę go!”

- Tak. – zgodziła się lwica. – Poleżę.

Więc Beluwa wstała i ruszyła ku nieprzytomnej królowej, aby powtórzyć na niej wszystkie niezbędne zabiegi lecznicze. Złota Grota była niemal pusta, a jedynymi dźwiękami, które ją wypełniały, były ciche kroki opiekunki chorych, senne oddechy Nivy i Rai oraz stłumiony szloch Koty.

A w tym czasie Taka był już w Suchej Oazie. Nie zamierzał się zatrzymywać w kotlince, ale głośne wołanie Kauliego ściągnęła jego uwagę. Zszedł na dno dolinki, a kiedy jego oczy przyzwyczaiły się już do cienia, zauważył pytona, owiniętego wokół akacji.

- Dzień dobry. – przywitał go wąż.

- Jak dla kogo. – burknął czarnogrzywy.

- A wiec inaczej. – poprawił się były szambelan. – Witaj. Napijessssz się ze mną?

- Mam ci odsłonić studnię? – zapytał Taka, zabierając się do kopania.

- Nie, tylko zaproponowałem, abyś sssssię ze mną napił. – odparł wąż. – Mussssisz się uspokoić, aby mi powiedzieć, co się sssstało.

- Nie było cię tam... – mruknął czarnogrzywy. – Nie zrozumiesz.

- Nie było mnie tam, więc mam więkssssze szanse zrozumieć. – zaprotestował pyton. – Nie jesssstem wściekły jak ty, nie jesssstem zrozpaczony jak ty. Nie boję ssssię jak ty. Więc mój ssstrach nie odbiera mi rozumu.

- Nikogo się nie boję. – ryknął Taka, wysuwając pazury.

- Boisz sssię, że Dhalimu skrzywdzi Kotę. – ocenił pyton. Spełzł z drzew i owinął się na szyi lwa. Przez futro wyczuł, że mięśnie przyjaciela są napięte, a on sam drży z gorączkowej złości. – Gdyby tak nie było, wyzwałbyśśśś już go na pojedynek. – „Nie...” chciał zaprotestować czarnogrzywy, ale były szambelan syczał dalej. – A to wszyssstko po to, aby stać się taki sssam jak on.

- Co takiego? – ryknął Taka, zrzucając z pleców Kauliego. – Nie waż się tak mówić.

- A gdybyś wiedział, że Kota jest bezpieczna i wyzwał Dhalimu na pojedynek, to co by się ssstało?

- Zabiłbym drania! – odparł bez wahania Taka, zaciskając prawą łapę.

- I...

- I... zostałbym królem? – zapytał lew, nie wierząc własnym słowom. Dotychczas taka myśl nie przeszła mu przez głowę.

- Dopiero teraz zdałeś sssobie z tego sssprawę? – syknął pyton, nie ukrywając zdumienia. – Wsssspiałbyś się na tron dla Koty i z nienawiści do Dhalimu. Pomyśśśśl! Jakim byłbyś królem? Czy lepszym do Dhalimu? Wziąłbyś władzę tylko dla własnej korzyści, nie bacząc na losss królestwa.

- Dla Koty, tylko dla Koty.

- Złote Piaski to nie tylko Kota. – zauważył były szambelan. – Dhalimu dba tylko w własną sssławę. Ale czy ty dbasz o cośśś więcej? Jeśli na prawdę kochasz Kotę, zrobisz tak, aby dla niej było najlepiej.

- Czyli...

- Nie wiem... To ty jesteśśś za nią odpowiedzialny.

Taka stracił cierpliwość. Odwrócił się od węża i zaczął wspinać na ścianę kotlinki. Pyton wołał jeszcze za nim, ale czarnogrzywy nie zwracał już na nic uwagi. Wypadł na rozgrzany piasek pustyni i ruszył na południe. Właściwie nie zamierzał wracać do domu, ale jego łapy same niosły rozgorączkowane ciało przed siebie. Resztki rozsądku zaprowadziły go z powrotem do Wapiennej Alei. Ale kiedy poczuł pod stopami pewnym grunt, wyłączył zmęczony rzeczywistością umysł i tylko biegł, nie zważając na zmęczenie. Ignorował wzbierające oznaki wiatru, nie zatrzymywał się na postoje. Kiedy zachodziło słońce on nadal pędził na południowy wschód, trzymając głowę przy ziemi i nie patrząc na drogę.

Zmęczenie ścięło go z łap około północy. Po prostu w jednej sekundzie Taka biegł, a w następnej już leżał na wapiennym rumowisku, odruchowo przebierając łapami w powietrzu. Po chwili znieruchomiał, aby zebrać siły do dalszego marszu. Noc była jasna, choć bezksiężycowa. Gwiazdy świeciły mocno, a nieba nie zasnuwała żadna z piaskowych chmur. Wiatr wzmagał się powoli, ale w tamtej chwili wciąż był jedynie przyjemnym, bo chłodnym powiewem. Żaden odgłos nie zakłócał piaskowej ciszy. Wszelkie życie musiało przenieść się bliżej wody lub schować głęboko w ziemi. dopiero w tamtej chwili Taka zdał sobie sprawę, jak bardzo jest sam na bezwodnym pustkowiu.

„Chyba zasnąłem. Zasnąłem na jawie.” Zdał sobie sprawę. „Muszę odpocząć, jeśli chcę iść dalej.”

Ale wtedy do głowy przyszła mu dość oczywista myśl, że nie miał już gdzie iść. Choć leżał na środku pustyni, w duchu znajdował się w tym samym miejscu, co przekraczając Rzekę Graniczną cztery miesiące wcześniej. Znów biegł przed siebie, uciekając od, a nie dążąc do czegokolwiek. „Od śmierci taty, nie wiem kim jestem. Moje stare życie się skończyło a nowe nie zaczęło. Co ja mam zrobić?” Wstał ostrożnie na wciąż drżące z wysiłku łapy i zrobił kilka kroków przed siebie. Spojrzał w niego, skąd błyskały ku niemu tysiące gwiazd.

- Ojcze! – zawołał w cichą noc. - Słyszysz mnie?

Wydawało mu się, że jedna z gwiazd na ułamek sekundy przygasła, aby potem rozbłysnąć silniejszym światłem. Ale nie miał żadnej gwarancji, iż nie padł ofiara złudzenia – głowa go bolała, a wzrok od pragnienia mógł płatać figle. Ale czepiając się owej irracjonalnej nadziei, wciąż patrzył na tajemniczą gwiazdę nad północno-wschodnim horyzontem.

- Ojcze... pomórz mi, zabłądziłem! Nie wiem, gdzie jest moje miejsce. – zamilkł, czekając na odpowiedź, która nie nadeszła. – Nie wiem kim jestem i nie wiem, czy mam prawo walczyć o coś, co nigdy nie było moje. Tato, pokaż mi drogę! – prosił, ale gwiazda milczała. – Ty wszystko wiedziałeś! Wiedziałeś, że musisz pomóc mamie, że musisz sprzeciwić się dziadkowi Simbie... Ale co ja mam zrobić? Tato, nie słyszę cię! – usiadł na kamieniach, licząc uderzenia serca. Po dziesięciu puknięciach wewnątrz jego wyczerpanego organizmu dodał cichym głosem. – Mamo? Pomożesz mi?

- Ani mi się waż! – syknął Skaza, nieco ostrzej niż zamierzał. – Tobie też nie wolno.

Duchy rodziców i dziadka nie patrzyły na potomka z nieba, ale stały tuż obok niego, na Wapiennej Alei. Już od dłuższego czasu Vitani i Tanabi postępowali krok w krok za synem. Ale imiennik arbitra także był z nimi. Nie pilnował córki i zięcia, po prostu przypominał sobą o zasadach Kręgu i konsekwencjach ich złamania.

- Nie możecie mu teraz przeszkodzić. – powiedział poważnie. – Nie wiem co się stanie, ale czuje, że od decyzji Taki zależy cały obrót Kręgu.

- Tato... – szepnęła Vitani napiętym, choć dla żyjącego lwa i tak zupełnie niesłyszalnym, głosem. – Boję się o niego. Proszę, tylko kilka zdań.

- A co mu powiesz? – zapytał gwiezdny arbiter. – Wiesz co mu doradzić? Czy ma zostawić swoją lwicę i żałować tego do końca życia, czy wydać samobójczy bój twojemu bratankowi? A przecież obrót Kręgu... – przerwał, jakby zaczął żałować, że zaczął zdanie.

- Co: obrót Kręgu? – przestraszył się Tanabi.

- Nie sądzę, abym musiał ci przypominać przeszłość. – odparł Skaza ostrożnie. – Pamiętasz, że każdy kolejny obrót Kręgu zwiastowała jakaś tragedia. Aby zakończyła się wojna stad musiała zginąć twoja matka, Nuka, Hawaa, Sarafina, Sarabi i Sakia. Abyś został królem, twój ojciec musiał niemal cię oślepić...

- A zakończenie Wielkiej Suszy zabrało ciebie, Shakisę i wielu innych. Czy za każde dobro musimy płacić tak drogo? – zapytał wściekle Tanabi.

- Nie wiem. – przyznał martwy król. – Ale obawiam się, że każda błędna interwencja z naszej strony może tylko zwiększyć liczbę ofiar. Ufaj żywym, nie ważne, jak ich kochasz. Ufał im właśnie dlatego, że ich kochasz.

- Nam pomogłeś! – zawołał syn Simby.

- Bo byłem pewien, co jest właściwe. Ty też jesteś? – Tanabi mierzył wzrokiem to teścia, to Vitani, w końcu pochylił w pokorze głowę i przyznał.

- Nie wiem. Ale czy możemy chociaż przypomnieć mu, jak bardzo go kochamy?

- Bez słów? – zapytał Skaza.

- Bez słów.

I nagle nowy język wiatru owiał siedzącego Takę Drugiego. I był to niezwykły wiatr – ciepły, ale nie gorący, ogrzewający, ale nie suszący, przynoszący ulgę zagubionemu lwu. Czarnogrzywy bez słowa czy nawet myśli poddał się pieszczocie nocnego powietrza. Wstał, aby całym ciałem chłonąc niezwykłe wrażenie i uciszyć burze huczącą w umyśle. Trwał tak dłuższą chwilę, aż sam wiatr ucichł.

- Tak, burza! – szepnął do siebie lew i ruszył dalej. Zmęczenie znikło w jednej chwili, a zamiast niego w ciało wlała się wola życia. W sercu czarnogrzywego zasnął zagubiony Taka, a obudził się arbiter. – Może nadal nie wiem, gdzie ja powinienem iść... – maszerował, mrucząc pod nosem. - ...ale wiem, gdzie prowadzić innych. Jestem odpowiedzialny za wszystkich, którzy liczą na moją opiekę. Jestem arbitrem... – I wtedy niedawne dylematy rozpłynęły się w sercu wędrowca. – JESTEM ARBITREM! – powtórzył głośno w cisze nocy. – Muszę prowadzić lwie stada, dbać o ich dostatek i uczyć je o przeszłości... Nie jestem królem i wyrzekłem się tego. Obiecałem... – przypomniał sobie słowa, które wypowiedział przed bratem. – Nie będę się mieszał do spraw, które nie są moje. Mam dosyć własnych.

I szedł dalej, uspokojony dziwna pewnością, że Kota zrozumie jego decyzję. Noc powoli zbliżała się do końca.

Nad ranem Dahabu obudził niespokojny pomruk lwic. Król otworzył oczy, wstał i rozejrzał się po jaskini. Większość jego poddanych stała na progu groty i wyglądała na zewnątrz. Reszta otaczała czekająca w przedsionku Amali. Na widok siostry, władca natychmiast zdusił resztki snu i ruszył ku nowoprzybyłej.

- Witaj, siostrzyczko. – powiedział radośnie, prawdę mówiąc wyjątkowo radośnie, jak na lwa obudzonego o tak wczesnej porze.

- Cześć Dah. – skinęła nieśmiało głową lwica.

- Co się stało? – zapytał złotogrzywy, podchodząc do księżniczki i liżąc jej policzek.

- Jestem. – odpowiedziała. – Przyjmiesz mnie do swojej jaskini?

- Oczywiście. – odpowiedział zaskoczony lew. Spojrzał szybko na Bakę i syknął. – Przynieście Amali wody. Natychmiast! – Znów odwrócił się ku siostrze i zapytał. – Ale gdzie jest Mtanga?

- Nie wiem. – przyznała. – Powiedział, żebym zaczekała u ciebie, dopóki on nie załatwi swoich spraw. – Weszła głębiej do groty i zajęła swoje dawna miejsce, przy zachodniej ścianie. Po chwili Baka przyniosła w zębach tykwę pełną wody, a Amali podziękowała jej skinieniem. – Poszedł gdzieś na pustynię z przyjaciółmi, ponoć z dzieciństwa. Nie powiedział, co robi, ale zapewniał, ze to coś ważnego.

- Hm... – mruknął zmieszany Dahabu. – Na to niewiele poradzę, ale z chęcią ugoszczę cię, tak długo, jak zechcesz. Albo nie... – poprawił się natychmiast. – Ty się ugościsz. Przecież to też twój dom.

- I Taki. – dodała odruchowo Amali, dopiero poniewczasie orientując się, iż taka uwaga mogła rozsierdzić jej brata.

- I Taki. – przyznał król. – Może niedługo do nas wróci? Obiecał nas powiadomić, kiedy tylko jego przymierze zostanie skompletowane. Ale nie ważne, powiedz, co się z tobą działo przez ten cały czas. – Więc lwica zaczęła opowiadać.

A tym czasem, wiele mil na północny zachód od Lwiej Skały, Mtanga i jego czterej towarzysze pilnie obserwowali zachowanie Złotego Stada. Przyczajeni za jedną z wysokich wydm na zachód od Złotej Groty, patrzyli na lwice Dhalimu, pilnie przeszukujące pustynie.

- Czego one szukają na takim upale? – zapytał Baridi. Słońce, choć wciąż stało nisko nad horyzontem, już grzało niemiłosiernie, zamieniając chłodny poranek w upalne przedpołudnie.

„Nas” pomyślał Mtanga. „Wyczuły obecność intruzów, którzy zabierają im zdobycze i wypijają okresowe źródła. Nic dziwnego, ze nas szukają i to bynajmniej nie, aby podziękować nam za troskę.” Oczywiście, nie podzielił się ta myślą z przyjaciółmi. – Są zdesperowane. – orzekł. – Rozpaczliwie szukają śladów zwierzyny i miejsc na nowe źródła. To kolejny dowód, ze należy działać.

- No to na co czekamy? – zapytał zapalczywie Hofu. – Chodźmy do ich groty i wykończmy tego tyrana.

- Nie! – syknął Mtanga. – Musimy być ostrożni. Pamiętacie, co się stało, kiedy próbowaliśmy zabić króla na Lwiej Ziemi? Musimy być teraz pewni, że załatwimy Dhalimu jednym, czystym ciosem, nie zagrażając żadnej z tych biednych lwic. Wiem, że despota ciąży swojemu stadu. Naraża je na niebezpieczeństwo i dręczy. Bije własną partnerkę i pogardza poddanymi. To musi się skończyć, ale dopiero wtedy, kiedy będziemy pewni zwycięstwa. Rozumiecie? – wytłumaczył cierpliwie wędrowiec. „Ale przede wszystkim, muszę wymyślić sposób, aby przejąć władzę jako król. A to znaczy, pozbyć się was, moi drodzy tyranobójcy!”

- Czyli czekamy? – zapytał zniechęcony Udole.

- Tak. Musicie dowiedzieć się więcej na temat stada, a ja w tym czasie sprowadzę tu Amali. Wrócę jak najszybciej. – I ruszył w dół wydmy, wyraźnie kierując się na południe. Wędrowcy byli zaskoczeni, ale żaden nie zaprotestował.

- Ale... może nie mieszać do tego Amali, przynajmniej na razie? – zapytał jeszcze Hofu. – Może poślemy po nią już później, kiedy stworzymy pierwszą Lwią Republikę?

- Nie! – sprzeciw się Mtanga. – Ona też chce w tym uczestniczyć. Nie mam prawa jej tego zabraniać.

- Może racja... – odparł wędrowiec. – Wiec dobrej drogi! Wracaj szybko. – Mtanga już nie odpowiedział, tylko biegł w kierunku Lwiej Ziemi. A Hofu zwrócił się do przyjaciół z niepewnym wyrazem twarzy. – Chłopaki... w sumie głupia sprawa... Ale jakoś nigdy nie zastanawialiśmy się poważnie nad tymi królami.

- Hm? – zapytał znudzony bezczynnym leżeniem Baridi.

- No bo przecież Mtanga jest naszym przyjacielem, a jest też partnerem księżniczki Lwiej Skały. Gdyby zginął Dahabu i Amala odziedziczyła tron, to...

- Bzdury gadasz! – przerwał mu Hofu. – Gdyby mu zależało na władzy, to by się nie zadawał z takimi jak my i planował walki z innymi tyranami.

- No, chyba, że chciałaby zdobyć tron po nich. – wtrącił Udole, ale został zgromiony pełnym wyrzutu spojrzeniem przyjaciela. – Przepraszam, to idiotyczny pomysł. Mtanga jest jednym z nas.

- Ale... – pewna myśl wciąż nie dawała Baridiemu spokoju. – Amali też jest bardzo miła, a ona przecież jest księżniczką. Może ten jej brat nie jest aż taki zły?

- Ech, nie myśl za dużo, od tego jest Mtanga. - poradził Hofu. – Będziemy żyć ze Złotym Stadem, kiedy już zabijemy ich króla. Razem z Amali. Wtedy pokaże, że księżniczki wcale nie są takie złe, pod warunkiem, że nie chcą rządzić. – zamilkł na chwilę, też nad czymś się intensywnie zastanawiając. – Choć czemu Mtanga jej każe iść do nas, skoro jeszcze nie wiemy, czy zdołamy obalić Dhalimu, to nie mam pojęcia.

Na szczęście sam Mtanga wiedział doskonale.

„Musze mieć przy sobie Amali na wszelki wypadek. Tylko na nią mogę liczyć, kiedy ogłoszę się królem.” Lew zszedł z wydmy, i skierował się ku Wapiennej Alei. W duchu dziękował Tace, że ten tak skwapliwie rozgłaszał wszelkie odkrycia dotyczące pustyni. „Dzięki naiwności mojego szwagra, życie staje się łatwiejsze. Ten frajer lata po krainach, myśląc że zbawia stada. A kiedy sam się zbawi? Ja myślę o tronie dla siebie i Amali. I już niedługo go zdobędę. Jeśli przez wędrowców, to przez Takę. Gdyby tylko go podpuścić, aby wyzwał Dhalimu... Poczekałbym do końca takiego pojedynku, a potem dobiłbym rannego. Dhalimu, mszcząc się za zabicie szwagra. No, albo Takę, karząc tym samym bezczelnego królobójcę. Tak czy siak, stanę w takim miejscu, ze racja będzie po mojej stronie.” Zatopiony w myślach nie zauważył, że za następnych wzgórzem czekała na niego zagubiona lwica.

- Panie, wybacz... – chlipała białofutra. – Ja wyszłam tylko rozprostować kości, kiedy wy szukaliście tych intruzów... Wszystko byłoby dobrze, ale zaprószyłam ranę i... - Zdumiony Mtanga patrzył na piękną samicę, bezradnie leżąca na piasku. Ta trzymała w górze zranioną łapę, usiłując wylizać zabrudzone skaleczenie. – Dhalimu, kochanie, nie gniewaj się. Musisz mi pomóc, sama nie wrócę... – Nagle Niva zauważyła, że oświetlona słońcem postać, schodząca z wydmy nie jest jej partnerem. – Kim ty...

- Ciii... spokojnie. – odpowiedział zdenerwowany Mtanga. Jego umysł pracował intensywnie, ale nie przychodził mu do głowy żaden plan, żadna wymówka, która nie demaskowałaby czekających niedaleko wędrowców. W końcu złapał się rozpaczliwego pomysłu. – Jestem przyjacielem Taki...

- Taki... – odetchnęła uspokojona królowa. – Ale lepiej nie mów o tym Dhalimu. Teraz pomóż mi wrócić do Złotej Groty.

- Oczywiście, wasza wysokość. – odparł wędrowiec, który domyślił się już, z kim rozmawia.

I jednocześnie genialna myśl zabłysła w jego umyśle. Była tak prosta i oczywista, że w pierwszej chwili lew nie mógł uwierzyć, że los dał mu taką szansę. Oczywiście, nie było to rozwiązanie najprzyjemniejsze, ani tym bardziej najszlachetniejsze, ale Mtanga już dawno przestał patrzyć na swój plan przez pryzmat moralności. „Rozkazałem chłopakom zabić mojego szwagra. Zamierzam zabić Dhalimu. Przykro mi, piękna królowo, miałaś po prostu pecha znaleźć się w złym miejscu i w złym czasie. Ale uwierz mi na słowo – twoja ofiara nie pójdzie na marne...”

- Już, moja pani. – mruknął lew, podchodząc od tyłu do unieruchomionej samicy. – Zaraz ci pomogę.

Po czym starannie wymierzonym ciosem łapy, z całej siły uderzył Nivę w kark. Był silnym lwem, a ona kruchą lwicą. Pomimo schowanych pazurów, ciężka łapa była straszną bronią – rozległ się przyprawiający o mdłości chrzęst pękających kości, białofutra jęknęła cicho, a jej bezwładna głowa upadła na piasek. Dla pewności Mtanga uderzył raz jeszcze, uważając jednak, aby nie zostawić żadnych śladów. Starannie zatarł tropy na piasku i szybkim marszem ruszył na południe. Teraz jego plan był prosty.

Musiał znaleźć Takę i przekonać go do ponownego odwiedzenia Złotych Piasków. „Ciekawe, co zrobi nasz bohater, kiedy się dowie, że Dhalimu zabił własną partnerkę? Cóż, moja mała rewolucja zapowiada się na prawdę ciekawie. Silni walczą za pomocą pazurów, mądrzy walczą za pomocą silnych.” I przekonany o rychłym zwycięstwie szedł śmiało ku włościom szwagra.

Taka spotkał na drodze lwice z Podsusza. Królowa Kivuli urodziła syna i całe stado polowało, aby zapewnić matce pożywną dietę. Arbiter z radością usłyszał wieści o dziedzicu sąsiedniej krainy i pośród wesołych i gwarnych samic z Podsusza zdołał zepchnąć palące wspomnienia ostatnich dni gdzieś głębiej w pamięć. Został z napotkaną drużyną łowiecką na nocleg pod osłoną nienazwanych skał (które jednak lwice szybko nazwały – Skałami Simo, na część nowonarodzonego księcia) i jedząc ich mięso, słysząc ich opowieści, sam został poproszony o jakaś dawną pieśń o Władcach Przeszłości.

„A właściwie, czemu nie?” pomyślał lew. „Jestem arbitrem, ale i bardem tej pustyni. Jeśli nic w życiu nie zdołam osiągnąć, to chociaż chciałbym pokazać innym, że można być wielkim, szlachetnym i zawsze zwycięskim.”

- Przypomniała mi się opowieść o czasach mojego pradziadka, króla Aristy, który rządził w Złotych Piaskach przed Wielką Suszą. – oznajmił czarnogrzywy i zaczął śpiewać swoim melodyjnym głosem lwicom i powoli zasypiającej pustyni. Pieśń niosła się daleko o suchej równinie, aby zniknąć gdzieś pośród oświetlanych gwiazdami wydm. A z nieba na barda patrzyły dwie pary oczu.

- Nie wiem, czy robimy dobrze, córko. – oświadczyła Zira. – Ale jeśli jesteś pewna, że tego chcesz, pomogę mu, tak jak umiem.

- Spróbuj mamo. – poprosiła Vitani. – Jeżeli nic nie zrobimy, Krąg zmiażdży nie tylko Takę, ale być może wszystkich w twoim... w naszym... – poprawiła się natychmiast, rzucając spojrzenie ku Złotym Piaskom. - ...domu.

- Śpiewa o mnie. – uśmiechnęła się Zira. – Nazywa mnie bohaterką. Ciekawe, czy kiedykolwiek przypuszczał, że sam kiedyś stanie się tematem pieśni... – Spojrzała na wnuka z niepokojem, ale i nadzieją. – Musimy działać roztropnie, aby te pieśni były radosne.

09 – Cisza przed burzą

Wściekłe lwice wróciły do jaskini wieczorem. Nie odnalazły ani śladu domniemanych intruzów, o których obecności mówił Dhalimu. Oczywiście, żadnej z nich nie przeszło przez myśl skarżyć się na decyzję króla. Irytację wylewały więc na siebie wzajemnie, co czyniło atmosferę w grocie nieznośną. Na szczęście, Dhalimu był na polowaniu z Baką, jedną z młodszych lwic, uratowaną przez króla podczas powrotu z nieszczęsnej wyprawy, dwa dni wcześniej. Od tej pory drobna, szarofutra samica stała się ulubienicą władcy i to ona dostąpiła zaszczytu asysty w królewskich łowach, kiedy reszta stada została wysłana w poszukiwaniu tajemniczych gości. Monarcha i poddana wyszli koło południa, więc zapewne nie zamierzali wrócić przed północą. Złote Stado miało chwilę dla siebie na ukradkowe narzekanie i skargi. Jednak irytacja, spowodowana męczącym i zmarnowanym dniem, zmieniła te zdawkowe wyrazy niezadowolenia w zarzewie prawdziwego buntu.

Kota chodziła po jaskini wściekła, co chwila bez słowa fukając na przyjaciółki. Właściwie nie była zła na nikogo konkretnie, po prostu maskowała opryskliwością palący żal za Taką. Czekając w kolejce do źródła słuchała szeptów lwic, a jej złość wciąż rosła. „Co one mówią?” mruczała w myślach. „Narzekają na pogodę, słońce, wiatr... Czemu żadna nie powie tego wprost: Dhalimu. To on nas zamęcza swoimi szalonymi projektami, to on nas posyła na pustynie nawet w największe burze. To jego wina, a my nawet nie potrafimy tego powiedzieć na głos.”

- Kota, twoja kolej. – pogoniła ją Akra, tego dnia pełniąca obowiązek strażniczki źródła. A złotofutra tak zatonęła w gniewnych myślach, że przez długa minutę stała nad studnią bez ruchu. – Proszę, ze źródła króla. – dodała oficjalną formułkę Akra, ale tego Kota już nie mogła wytrzymać.

- Chcę się napić wody, nie wody Dhalimu! – syknęła, wychodząc demonstracyjnie z kolejki. - Poczekam, aż to źródło znów zacznie być źródłem stada, a nie tylko króla.

- Lepiej nie, Koto. – odezwał się głos od strony wejścia. – Możesz do tego czasu cierpieć straszne pragnienie.

Raia, bo to ona odpowiedziała złotofutrej, właśnie wchodziła do jaskini. Lwica kuśtykała wyraźnie, wciąż nie mogąc się oprzeć na zwichniętej dwa dni wcześniej łapie. Tamtego wieczora nie polowała ani nie szukała intruzów na pustyni, gdyż król pilnie polecił jej (tak samo jak Nivie) odpoczywać. Wieczorem wyszła na krótki spacer, aby rozprostować mięsnie, a zdarzyło jej się wrócić właśnie w chwili wybuchu Koty. Słyszała też niektóre z wcześniejszych uwag Złotych i pomimo pozorów spokoju, sama była na skraju wściekłości. Obrażano jej króla.

- To źródło będzie źródłem Dhalimu, tak długo, jak on pozostanie na władcą. – dodała siostra królowej.

- A więc może nie tak długo... – odparowała Kota. W normalnych warunkach nigdy nie zdobyłaby się na tak bezczelną deklarację. Ale zmęczenie, pragnienie i ogólna złość lwic tłumiły w niej wszelkie hamulce. Nie żałowała tych słów i wręcz była z nich dumna, widząc zdumienie na twarzy Rai.

- Co... coś ty powiedziała? – jęknęła piaskowofutra.

- Dhalimu nie będzie królem wiecznie. – odpowiedziała z ogniem w oczach. – Ale po co mamy czekać, aż zgubi stado swoimi rządami? Siostry... – Spojrzała na stado. – Obudźcie się. Zasługujemy na lepszego monarchę niż Dhalimu.

Raia ze świstem wypuściła powietrze z płuc, myśląc intensywnie. Stłumiła wszelkie emocje i pozwoliła działać chłodnemu osądowi. Wiedział, że jeśli źle rozegra obronę swojego władcy, ten będzie w niebezpieczeństwie. Szybko poznała, że Kota nie żartuje i jest zdecydowana na wszystko. „Taka!” pomyślała. „Taka ją tak zepsuł. Owinął ją wokół łapy i zachęcił do buntu. Kto wie, może sam chce zając tron Złotych Piasków? Ale ja do tego nie dopuszczę!”

- Simmi! – syknęła cicho na młoda lwicę. – Gdzie jest królowa?

- Jeszcze nie wróciła ze spaceru.

- Natychmiast znajdź ją i sprowadź tu. Biegiem!

A sama weszła do komnaty wodnej i z dużym trudem wdrapała się na półkę skalną ponad źródełkiem. Stanęła tuż nad kapiącą ze skały stróżką, wyglądając jakby chciała bronić tego bogactwa groty przed kimkolwiek innym.

- To jest źródło króla. – powtórzyła zdecydowanym głosem, choć w sercu czuła tylko strach.

- Raia, przestań! – zawołała Kota, przechadzając się pomiędzy zdezorientowanymi lwicami. – Nie ma go tu, nie musisz grać swojej roli.

- Król jest królem, choćby znajdował się na drugim krańcu pustyni.

- Posłuchaj tylko siebie! – żachnęła się złotofutra. Jednocześnie sama znalazła półkę skalną na drugiej ścianie komnaty. Lekko wschodziła w nierówność skalną i spojrzała na stado z góry. – dlaczego go bronisz? Sama widzisz, co się dzieje, sama wiesz, że Dhalimu jest szalony!

- Ty jesteś szalona, skoro kwestionujesz władzę naszego monarchy. – odparła piaskowofutra. – I dlatego wybaczę ci te słowa i nic nie powiem królowi, jeśli teraz zamilkniesz i obiecasz nie wracać do tematu.

- Raia... – zaczęła Kota głosem delikatnym i czułym. – Proszę, pomyśl chwilę. Nam wszystkim zależy jedynie na dobru stada...

- Tobie zależy na Tace. Aby on zdobył tron Złotych Piasków! – przerwała jej siostra królowej. – Chcesz władzy!

- Co!? – jęknęła złotofutra. Jednocześnie poczuła, że liczne spojrzenia lwic przenoszą się na nią i świdrują jej ciało niemym pytaniem. Raia uśmiechnęła się triumfalnie, gdy nagle...

- Dobry pomysł! – rzuciła Akra. – Niech wróci tu Taka i zrobi porządek. – Pośród stada rozległ się akceptujący pomruk. Raia odruchowo wyciągnęła pazury, gotowa do rzucenia się na wroga. Jednakże ranna lwica nie wiedziała, czy owym wrogiem nie stało się jej całe stado.

- Król! Przysięgałyście mu wierność! To jest zdrada! – ryknęła.

- Nie, to jest konieczność. – odparła Kota. – Musimy obalić Dhalimu.

Piaskowofutra podniosła w górę zranioną łapę. Wyglądało to jak gest ucieszenia przyjaciółek, prośba o uwagę... gdyby nie wysunięte pazury i wyraz zaciętej pewności na twarzy.

- O jednym mogę was zapewnić. Zabiję każdego, kto ośmieli się zbuntować przeciw królowi.

Cisza. Taka deklaracja podziałała na stado jak struga zimnego deszczu. Raia, choć lwica surowa i niezbyt wylewna, cieszyła się pośród Złotych i szacunkiem i miłością. Najlepsza myśliwa drużyny wielokrotnie ratowała towarzyszki od głodu. Kilka lwic bezpośrednio zawdzięczało jej życie – piaskowofutra nie raz szukała zagubionych na pustyni sióstr. Poza tym, to właśnie Raia zwykle panowała nad furią władcy i zapobiegła licznym tragediom oraz konfliktom w Złotych Piaskach.

- Nie... – szepnęła któraś z lwic. – Nie zostawiaj nas...

- Nie będzie żadnego buntu! – mówiła dalej Raia, czując iż jej zdecydowana deklaracja skutecznie przygasiła wywrotowy ogień. Znaczna cześć lwic schyliła głowy, wstydząc się nawet absurdalnych myśli. – Stado pozostanie stadem, cokolwiek by się działo. Każda kłótnia domowa jest zła, ale ta wzbudzona w czasie kryzysu, jest tragedią. Królowa, a moja siostra, zapewne opowiedziałby to lepiej, ma dar wymowy i pewnie chętniej byście posłuchały słów z królewskich ust... – Celowo wspomniała o Nivie, aby na szalę wierności wobec monarchy położyć jeszcze powszechną sympatię wobec białofutrej. – Ale postarajcie się przyjąć także to co ja mówię. Dhalimu jest naszym monarchą i sprzeciwiając się jemu, sprzeciwmy się sobie samym. Władca to głowa stada. musimy o nią dbać, jeśli chcemy, aby zaprowadziła nas do bezpiecznej przystani wśród tej piekielnej suszy...

- Nie, Raia! – krzyknęła Kota. – Dość mamy już tych pustych słów.

[Piosenka „Władca serc”. Melodia podniosła i niepokojąca. Refreny to chór lwic stada.]

[Kota stoi na półce skalnej obok wejścia do komnaty wodnej. Podnosi prawą łapę i wskazuje oskarżycielsko na Raię, stojącą na półce na przeciwnej ścianie pomieszczenia.]

Kota (oskarżycielskim tonem, głośno, nuta wyrzutu):

Nie mów, że i ty nie widzisz

Jak pod królem cierpi lud

Z naszych jęków ciągle szydzisz

Choć wraz z nami cierpisz głód

[Opuszcza łapę, wskazując na zebrane lwice. Jedne kiwają z przyzwoleniem głową, inne wstydliwie odwracają wzrok. W środku grupy stoi młodziutka, śliczna lwiczka - Busu, z przerażeniem patrząca to na Kotę, to na Raię. Kilka razy już podnosi łapę, aby zrobić krok w tę, lub inna stronę, ale ostatecznie zamiera, niezdecydowana.]

Prawisz nam o prawach prawych

Czy król też te mowy zna?

Może ślepo sądzi sprawy

Jak jest ślepa miłość twa

[Na słowa „Może ślepo...” Kota zasłania łapą oczy, udaje, że robi krok w wprzód i spada z półki. Przebitka kamery na wściekłą Raię. Piaskowofutra unosi prawą (ranną) łapę, uciszając wzburzone stado.]

Raia (może nawet głośniej – ton oburzenia i niedowierzania.):

Zbyt surowe dla was prawa?

A jak chcecie żyć bez praw

[Zranioną, prawą łapą uderza o skalną ścianę. Ze skaleczenia kilka kropel krwi spada na skałę.

To królestwo, nie zabawa

I nie rządzi król dla braw

[Pokazuje na niezdecydowaną Busu, a ta kuli się ze wstydu. Głos piaskowofutrej przybiera smutny, czuły i niemal matczyny ton.]

On dba byście w żyły w zgodzie

Z tym co każe Życia Krąg

[Wskazuje na źródło pod sobą i ostrożnie schodzi na dół.]

To nie tyran, to dobrodziej

Mamy pokój z jego rąk

[Zanurza łapę w zbiorniku, wyjmuje z niego skorupę kokosa, pełną picia. Podaje ją przestraszonej lwiczce.]

Ref. (Całe stado prócz Rai i Koty):

Władca serc – władca dusz

Czy to nie jest tyran już?

Gdy do piersi tuli nas

Czy nie dusi wtedy wraz

[Obraz wnętrza jaskini odpływa, i widzimy zbiorowe wspomnienie stada – Dhalimu podczas pogrzebu Kiary: po zostawieniu ciała królowej-matki na szczycie Złotej Skały, podchodzi do jednej z płaczących lwi i obejmuje ją z bratnią czułością. Zbliżenie na twarz tej samicy – scena wokół zmienia się ze szczytu Złotej Skały na wnętrze jaskini. Lwica nagle otwiera oczy, trzęsie głową. Z jej policzków spływają dwie łzy, jednocześnie oddycha głęboko, jakby przed chwilą się dusiła.]

To przewodnik w trudny czas

Ale gdzie prowadzi nas

Czy ku niebu – w gwiezdny pył

Czy do straty wszelkich sił

[Znów w tle obraz całego chóru Złotych, ale na pierwszym planie wspomnienie – Dhalimu prowadzący marsz lwic w piaskowej burzy.]

Druga zwrotka; Kota:

Pokój to krwią opłacony

Duma sługi, a nie lwa

[Zeskakuje pomiędzy stado. Spaceruje pomiędzy lwicami, zatrzymuje się przed Busu, i delikatnie szturcha ją łapą, zmuszając skuloną lwiczkę do wyprostowania się i podniesienia głowy.]

Cały kraj ma być szalony

Gdy szaleństwo władcy trwa?

[Patrzy prosto w oczy Busu, acz można odnieść wrażenie, że to właśnie wzrok Koty jest nieco szalony.]

Trzeba przerwać tę spiralę

Skończyć spektakl próżnych łez

[Podchodzi do łoża króla (ułożonego kilka tygodni wcześniej przez Raię i ruchem łapy je rozsypuje.]

Żyjmy więc bez króla dalej

Przecież to jest życiem też!

[Podnosi kilka gałązek akacjowego chrustu i miażdży je w łapie.]

[Przebitka na Raię. Ona też chodzi pomiędzy lwicami, choć wyraźnie przy tym kuleje.]

Raia (głos jeszcze bardziej zaskoczony i pełny oburzenia.]

Podnieść na monarchę łapę?!

To w swe serce szpony wbić!

[Potyka się, być może z powodu emocji. Jedna siedzących samic natychmiast wstaje, aby podtrzymać chwiejąca się przyjaciółkę. Raia dziękuje skinięciem głowy, ale śpiewa dalej.]

My z nim jedno – myślcie zatem:

Służmy mu, bo chcemy żyć

[Idzie dalej, lwice wodzą za nią pełnymi wyrzutów sumienia spojrzeniami.]

Chcecie zrzucić ładu brzemię?

Porwał was szaleństwa zew!

[Dociera do Koty. Przyjaciółki chwilę mierzą się wzrokiem. Złotofutra nie ustępuje.]

Wasza wolność to więzienie

Rządzi w nim śmierć oraz gniew

[Raia wskazuje łapą na rozrzucone posłanie króla i kiwa znacząco głową.]

Ref. (znów chór całego stada):

Władca serc – miłość da

Siły następnego dnia

[Złote nieśmiało podchodzą i zaczynają zbierać akacjowy chrust, aby znów zbudować łoże dla władcy. Zawiedziona Kota cofa się kilka kroków.]

Czy bez jego czułych rad

Nas nie zmiażdży straszny świat?

Chociaż karze nas za zło

To ten ból też boli go

[Zbliżenia na poszczególne lwice. Oprócz zwykłych blizn po skaleczeniach od burz piaskowych, w kilku przypadkach widzimy ewidentne ślady uderzenia lwią łapą (i to dużo większą, niż łapa którejkolwiek z lwic)]

Każdy bunt to wybryk czczy

Bo nasz król to także my!]

[Złote kończą układać posłanie i w ciszy rozstępują się. Muzyka cichnie, a Raia rusza za Kota, pod ścianę komnaty.]

- Widzisz? – zapytała szeptem. – Nie zmusisz nas do zbrodni. A nawet jeśli, to ja będę broniła Dhalimu do ostatniej kropli krwi. Z reszta... nie tylko ja. – Nachyliła się ku uchu przyjaciółki. – Niva prędzej umrze, niż spadnie choćby włos z grzywy króla.

I w tedy do jaskini wbiegła zadyszana Simmi. Niemal upadła na progu, ale po kilku ciężkich oddechach przełknęła sucha ślinę i ruszyła ku komnacie wodnej. Stado rozstąpiło się, przepuszczając młodą samicę, a ta dopadła źródła i znużyła pysk w wodzie. Po kilkunastu sekundach w jaskini zapadła absolutna cisza, tak że było słychać jedynie głośne łyki Simmi. W końcu lwica podniosła głowę i spojrzała na Raię i Kotę. Na jej twarzy rysował się wyraz skrajnego przerażenia.

- Królowa... Niva nie żyje!

Taka dotarł na Lwią Ziemie spokojny i opanowany. Uprzejmie znosił radość i czułości lwic ze stada, ale kiedy tylko oficjalna część powitania się zakończyła, dyskretnie poprosił brata i siostrę na stronę. Cała trójka weszła na szczyt Lwiej Skały, aby w promieniach zachodzącego słońca omówić sytuacje z bratnim stadzie.

- Słuchajcie... w Złotych Piaskach dzieje się źle. – zaczął bez zbędnych wstępów Taka. – Dhalimu nie wypełnia powinności króla.

- Więc... – ponaglił go Dahabu. – Co w związku z tym mielibyśmy zrobić?

- To nasz kuzyn! – odparł z mocą arbiter. – Jesteśmy za niego odpowiedzialni, tym bardziej, że on nie okazał się być odpowiedzialny za siebie.

- Ale jak moglibyśmy to zmienić? – zapytała Amala.

- Nie wiem. – przyznał Taka. – Właśnie dlatego was pytam. Złote Stado przysięgało swojemu władcy, więc nie ośmieli się wystąpić przeciw niemu. A ja... ja jestem arbitrem.

- Tak... – skinął głową Dahabu. – Gdybyś był w stanie złamać nietykalność monarchy, to... już byś to zrobił. – Spojrzał na brata znacząco, przypominając niedawną scenę przy grobach. Taka uśmiechnął się cierpko. – Ale zapytam hipotetycznie, gdyby...

- Nie. – odparł czarnogrzywy. – On jest silniejszy i czeka na swoim terenie. Nie dokonałbym tego.

- A ja? – zapytał ciszej król Lwiej Ziemi.

Arbiter zmierzył wzrokiem brata. Dahabu był silnym i zdrowym lwem, ale nie ulegało wątpliwości, że Dhalimu górował nad nim budowa ciała. Poza tym, Lwioziemiec jeszcze nie doszedł do siebie po napaści trzech wędrowców. Wciąż utykał na lewą, przednią łapę, a blizny na jego boku dopiero zarastały świeżym futrem. Taka ze smutkiem pokręcił głową.

- Nie wiem. Dużo byś ryzykował.

- Pogrzało was? – pisnęła Amali. – Dah, ty musisz pilnować domu, a nie błąkać się po cudzych królestwach. Taka, ty też się nie do tego mieszaj. Zrobiłeś swoje, twoje przymierze powstało. Możesz spokojnie zostać z nami na Lwiej Skale.

- Mogę. – odparł czarnogrzywy, patrząc na brata. – Ale nie wolno mi. Jestem odpowiedzialny za to stado.

- Taka, słuchaj... – przerwał Dahabu. – Niewiele mogę zrobić sam. Ale jeśli zdobędziesz pewność, ze wszystkie lwice chcą zdetronizować naszego kuzyna, to...

- ...zwołamy kongres wszystkich królów lwich krain. – dokończył młodszy z braci. – Ja zwołam, jako arbiter. I oni zadecydują, co dalej. Jesteś genialny.

- Hm... – szepnął Dahabu do siostry. – Prawdę mówiąc, nie miałem pojęcia, co powie, ale przynajmniej podpuściłem go do namysłu. – A głośniej dodał. – Dziś już nic nie zrobimy, chodź na dół. Odpoczniesz i wyruszysz, kiedy uznasz za stosowne.

Trójka rodzeństwa ruszyła ku wąskiej ścieżce na dół. Schodząc ze szczytu, Taka kilka razy zatrzymywał się, aby spojrzeń na widok ze skały. Nie wchodził tam od dobrego roku, a w dodatku wydarzenia ostatnich miesięcy zdawały się dla niego wiecznością – dlatego stęsknił się za domem i niczym mały kociak podziwiał kolejny raz piękno rodowej siedziby. I w pewnym momencie łapą dotknął regularnych rys w kamieniu. „Co to takiego?” pomyślał, ale po chwili znalazł proste wyjaśnienie. „To tutaj wisiał kiedyś Mufasa, a Skaza wyciągnął go z powrotem na ścieżkę. Skała pamięta te wydarzenia lepiej niż lwy.” Ale ruszył dalej, zostawiając ślady przeszłości w spokoju. „Może to nawet nie są te rysy, ale mógłby nimi być. Ważne, ze przypominają historię.”

- Wspomnienia? – zapytała Amali.

- Można tak powiedzieć odparł czarnogrzywy.

Na dół zeszli bez przygód i stanęli w jaskini kiedy ostatnie promienie słońca tonęły na horyzoncie. Jak się okazało, w grocie czekał na nich nowy gość – Mtanga. Wędrowiec leżał w komnacie sypialnej, dysząc ciężko. Biti podawała mu właśnie tykwę wody.

- Mtanga! – uśmiechnęła się Amali. – Już jesteś...

- Kochanie... – powiedział powoli samiec. – Stało się coś bardzo złego... Spojrzał na resztę stada. czy możecie nas zostawić samemu z Dahabu i Taką? – Lwioziemki niepewnie spojrzały na króla, ale kiedy ten skinął głową, wyszły zgodnie z jaskini. Amali jeszcze polizała partnera po policzku, ale potem także udała się za stadem. A władca i czarnogrzywy usiedli obok wędrowca, czekając na opowieść. – Królowa Niva nie żyje. – powiedział w końcu Mtanga.

- J... jak to... – jęknął Taka.

- Po prostu: znaleziono ją martwą na pustyni. – odparł lew. – Nikt nie wie, co się stało, ale...

- Ale... – powtórzył zaskoczony Dahabu.

- Lwice boją się króla. – szepnął konspiracyjnym tonem wędrowiec.

W jaskini rozległ się złowrogi zgrzyt. To król wysunął pazury i zarył nimi o kamienną podłogę. Przed oczyma Dahabu stanęło widmo Anasy, umierającej na piasku. Władca napiął mięśnie, zacisnął szczeki i trwał przez chwilę w milczeniu. To Taka odezwał się pierwszy.

- Nie, to niemożliwe. – zaprzeczył. – Dhalimu jest szaleńcem pyszałkiem, ale nie zabiłby swojej partnerki.

- Nie widziałem tego. – skłamał gładko wędrowiec. – Ja tylko powtarzam, co mówią Złote. Tym biednych lwicom trzeba pomóc.

- Taka... – wychrypiał w końcu Dahabu. – Nie mogę nic ci kazać, jesteś arbitrem, ale...

- Wiem. – skinął głową czarnogrzywy. – Pójdę tam raz jeszcze i zbadam, co się stało z Nivą. Choć to nie będzie łatwe. Nie jestem tam mile widzianym gościem.

- Więc pójdź tam jako brat króla Lwiej Ziemi i przekaż mu pozdrowienia od kuzyna... – odparł zdecydowany władca. – A jeśli odkryjesz, że miał cokolwiek wspólnego z tą śmiercią, to... przekażę Dhalimu moje życzenia osobiście! – ryknął niemal na całe gardło. Spojrzał w oczy brata i dodał, nieco ze wstydem w głosie. – Wybacz, że wysyłam ciebie. Ale muszę mieć pewność, że robię dobrze. A póki co, muszę pilnować stada.

- Sir, może ja będę potrafił pomóc? – zapytał Mtanga, z trudem kryjąc chytry uśmiech. Lwy spojrzały na niego zdumione. – Ponoć Dhalimu jest potężnym i groźnym wojownikiem. Z całym szacunkiem Taka... ale nie masz przeciwko niemu szans. – Czarnogrzywy skinął głowa z pokora. – A przynajmniej, samemu. Jestem wędrowcem, znam wielu takich jak ja. Dajcie mi kilka tygodni czasu, a znajdę lwy, które pomogą przywrócił ład w Złotych Piaskach.

- Tak, to dobry pomysł. – powiedział Dahabu. – Oczywiście, jeśli sami nie zaatakujecie władcy, a zyskacie upoważnienie innych lwich monarchów. Ale dobrze, przygotuj taki oddział. Taka, ty mimo wszystko musisz iść jak najszybciej. Jeśli to Dhalimu zabił partnerkę, wszystkie Złote są w niebezpieczeństwie.

- Wyruszę, jak tylko wypocznę. – zgodził się Taka.

- Ja pójdę, kiedy będę mógł. – wtrącił Mtanga. Nieco nadwerężyłem nogę podczas marszu. Ale też postaram się wykonać swoją rolę jak najszybciej. – A w myśli dodał: „I liczę, że wy swoje role odegracie sprawnie. Powodzenia, moi aktorzy!”

Niedługo potem Lwioziemcy i ich goście ułożyli się do niespokojnego snu. Lwice były zdenerwowane, choć nie wiedziały konkretnie czego mają się bać. Amali, wtulona w bok Mtangi, wzdychała przez sen, zarówno z trwogi o partnera, jak i młodszego brata. Wędrowiec zaś musiał śnić już sny o potędze. Dahabu zasnął z wyrazem wściekłości na pysku i wysuniętymi jak do walki pazurami. Jęczał i warczał przez sen. A Taka spał cichy i rozluźniony. Tak, bał się o los Złotych Lwic i Koty, ale wiedział, że już niedługo wróci, aby stanąć u ich boku. Nie wiedział, jak potoczy się przyszłość, ale zamierzał zrobić wszystko, aby drogie mu lwice wyszły z tej katastrofy obronną łapą. Czuł taką pewność i spokój, jaki mógł odczuwać jedynie żołnierz tuż przed krwawą bitwą.

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Kolejny Obrót Kręgu Życia 7-9

Logowanie

Cytaty