Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-XV

15 – Kruche sny

- Przekaż Skazie, że jestem jego wiernym synem... i następcą! – krzyknął Nuka i popchnął bezbronne ciało Simby w ognista przepaść.

Ale wtem dym wokół nich został rozwiany nagłym podmuchem wiatru. Nuka wyraźnie zobaczył, że Simbą wstrząsa fala niespodziewana fala energii, która pozwoliła mu skoczyć... odbijając się od cienistej sylwetki za krawędzią. Król przeleciał obok syna Skazy i ruszył przed siebie, ku wylotowi wąwozu. To było niemożliwe – lew widział, że uzurpator miał zamknięte i załzawione oczy, a mimo to biegł pewnie, omijając liczne szczeliny i wyrwy w podłożu.

- Czekaj! – ryknął Nuka i skoczył ku biegnącemu Simbie.

Chybił, choć nie powinien. Uzurpator, jakimś cudem, sekundę przed atakiem syna Skazy wyrwał się jeszcze szybciej do przodu, a Nuka niemal odbił się od niematerialnego cienia, kryjącego plecy uciekiniera.

- NIE! – ryknął i schylił się do kolejnego skoku.

Ale w tym momencie wstrząs przeszył podłoże a ze ściany wąwozu obsypała się masa ciężkiego żwiru. Nuka poczuł, że jego nogi zostały przysypane kamiennym pyłem. Jęknął z bólu i upadł na ziemię. Uzurpator, wciąż prowadzony przez tajemnicza zjawę, opuścił niebezpieczną strefę bez szwanku i ruszył jeszcze szybciej ku rzece. Plan Nuki zawiódł.

Lew wrzasnął głośno i z bólu i z gniewu. Odwrócił się ku uwięzionym kończynom i zaczął desperacko odkopywać je spod rumowiska. Wypadek nie był na tyle poważny, aby go zabić, ale skutecznie unieruchomił go na długie minuty. Simba już uciekł z głębi doliny, a syn Skazy wiedział, że zanim wydostanie się z pułapki, uciekinier dotrze do rzeki. A jeśli nawet... Brązowo grzywy lew był prowadzony przez nienaturalną siłę, która zniweczyła zasadzkę Nuki. Syn Skazy poczuł falę wstydu tak boleśnie, że pocałował, iż Simba nie wrócił i nie dobił go.

- Matko... Hawo... zawiodłem! – załkał, odsypując gruby żwir.

*

Simba nie wiedział, co się z nim działo. Na moment przed pewną zgubą, poczuł nowy zastrzyk energii i jakimś cudem, jego wzrok wrócił. Doskoczył do bezpiecznej części skalnej półki, wyminął zaskoczonego Złoziemca i ruszył przed siebie. Choć widział pomimo dymu, jego płuca domagały się powietrza i otwartej przestrzeni. Simba się dusił.

Być może dlatego, na wpół omdlały, nie dostrzegł wielu zadziwiających szczegółów swojej ucieczki. Nie pojął, że widzi nie przez swoje oczy, ale dzięki zmysłom Dawnego. Dotarł instynktownie do wylotu doliny, a tam zastał kolejną niespodziankę.

Młoda i piękna, szarofura i niebieskooka lwica stała na jego drodze, tuż nad brzegiem rzeki. Patrzyła na Simbę przerażona, a gdy podszedł bliżej, wybuchła płaczem. Upadła na ziemię z głośnym łkaniem i wyszeptała.

- ...Nuka... – po czym znów spojrzała na Króla Lwioziemców i wysyczała lodowatym głosem. – Zabiłeś go! – i rzuciła się na potężnego lwa z niesamowita prędkością.

*

- Czekamy na Simbę! – rozkazała Nala, widząc lwice ruszające w zwartym szyku ku brodowi.

- Za całym szacunkiem, pani... – odparła Sorphi. - ...ale zostaniemy to zmiażdżeni. Przy brodzie mamy szansę się bronić... lub uciec.

Nala zamarła. Po raz pierwszy zdała sobie sprawę, jak poważna była ich sytuacja. Właśnie dostrzegli pojedynczego wyrzutka, przemykającego na skale, więc założenie, że Zira wie o ich obecności było bardzo prawdopodobne. Przeprawiając się na Północny Brzeg zamierzali wykonać ich misję szybko i sprawnie, zanim Złoziemcy mogliby zareagować. Walka przeciwko siłom Ziry na wrogim terenie byłaby samobójstwem. Wróg znał okolice, a na dodatek nie był zmęczony przekraczaniem rzeki. A Złoziemcy mogli na nich uderzyć z absolutnego zaskoczenia, skacząc z klifu na plażę. Gdyby Lwioziemcy dostaliby się bliżej Cmentarnego Brodu, gdzie dolina rzeki była szersza a plaża większa, przynajmniej to zagrożenie zostałoby zneutralizowane. Żaden odpowiedzialny dowódca nie kazałby podwładnym bronić tak trudnej pozycji, jak obecne stanowisko Lwioziemców. Ale żaden rozsądny dowódca nie poprowadziłby też swoich lwów w nieznane. „Co nas opętało, że weszliśmy w to bagno?” zapytała własnych myśli królowa. „To wszystko wygląda tak absurdalnie... jakby było starannie zaplanowane!” dokończyła, czując kolejną falę strachu. „Simba, to pułapka!” jęknęła w duchu.

- Prowadź dziewczęta do brodu! – rozkazała Nala Sarabi. – Mamo, zostań tutaj, jako łącznik. – odwróciła się do Sarafiny.

- Gdzie idziesz? – zdumiał się jej matka.

- Simba jest w niebezpieczeństwie! – odparła córka i ruszyła wzdłuż rzeki, ku wąwozowi. – Trzymajcie przeprawę, dopóki nie wrócimy! – krzyknęła jeszcze z ciemności.

- Nie myślmy za dużo. – poradziła Sarafina. – Bo możemy się przerazić.

Lwioziemki ruszyły w zwartym szyku na zachód, ku Cmentarnemu Brodowi.

*

Zira pędziła na czele stada. Była wciąż wstrząśnięta i nie mogła uwierzyć, w to co się stało. Ostatnie godziny były mieszanką cudu oraz katastrofy i nadal w przewaga jednego lub drugiego nie była przesądzona. Królowa klęła na siebie, że nie wpadła na tak banalny plan, który przygotował jej syn. Gdyby wykonać go bezbłędnie, z pomocą całego stada, umożliwiłby niemal bezkrwawe zwycięstwo. Ale wtedy, bez Kovu, los wojny nie był jeszcze przesądzony. Wszystko miało zależeć od tego czy Nuce się uda... oraz czy Zira zdąży na czas.

- Szybciej, siostry! To nasza szansa! – krzyknęła i przyśpieszyła.

*

Simba był wciąż wstrząśnięty swoim cudownym ocaleniem. Jednak tajemniczy opiekun znów czuwał.

Szarża Hawy cisnęła nim na ziemię. Upadł niezgrabnie, uderzając głową o skałę. Prawdopodobnie tylko dlatego, że padł tak szybko, cios wymierzony w jego oczy rozorał jedynie czoło. Simba natychmiast wstał, ale gdy tylko wyprostował nogi znów został przygnieciony przez lecącą lwicę. Lew nie mógł uwierzyć, że samica poruszała się z taką prędkością. Zdołała wylądować i odwrócić się do następnego ataku zanim on pozbierał się po poprzednim. Znał tylko jedną lwicę, która potrafiłaby pokonać cięższego i silniejszego samca w bezpośredniej walce. To była Zira, ale atakująca nie przypominała królowej Złej Ziemi.

„No to są już dwie.” Pomyślał król i wtedy jego gardło rozpalił przejmujący ból.

Hawaa wskoczyła na wroga, przycisnęła go do ziemi i wbiła pazury w jego kark. Pchnęła łapy w dół, rwąć furto i mięśnie Simby. Jeden ze szponów zatrzymał się dosłownie milimetry od aorty szyjnej, tylko dzięki oporowi, jaki stawiały gęste włosy grzywy. Król jęknął od tego cięcia, ale zdołał zrzucić lwicę nagłym ruchem ciała. Lwica wyrwała szpony z rany, wzbudzając małe fontanny krwi. Jednak arterie Lwioziemca wciąż były całe.

Złoziemka wylądowała na czterech łapach i od razu odbiła się od skalnej ściany, aby znów uderzyć w Simbę. Lew pomyślał tylko: „To niemożliwe, nikt nie walczy jak ona!”, po czym podniósł łapy, aby zablokować nadchodzące uderzenie. Hawaa dosięgła jedynie jego grzywy, lecz i tak zacisnęła łapę w furii. Simba zawył, czując niegroźne, ale wyjątkowo bolesne rwanie na karku. Skulił się, pozwalając przeciwnicze przeskoczyć górą i wyrwać kłak jego futra. Hawaa znów, niemal w miejscu, odwróciła się odbiła od ziemi, skacząc na króla. Ten uśmiechnął się tylko, wiedząc, że bez trudu pokona lwice w siłowym pojedynku... ale w następnej sekundzie cały świat eksplodował wyjącym bólem. Simba został kopnięty dokładnie w krocze i bezsilnie upadł na ziemię. Jego zamglony wzrok zarejestrował tylko cień na skalnej ścianie – lwica podnosiła łapę, aby zadać ostateczny cios...

...i wtedy przybyła Nala.

Jego partnerka skoczyła na Hawę i obie odtoczyły się od leżącego. Pomimo zaskoczenia, Złoziemka szybko zrzuciła Lwioziemkę z pleców i wstała. Zanim Nala odzyskała równowagę, Hawaa uderzyła ją w szyję. Lwica nie miała grzywy, która osłabiłaby energię ciosu, więc pazury Złoziemki wbiły się lekko w szyję Nali. Królowa padła na ziemię, dzięki temu bezlitosne cięcie zsunęło się po karku. Ale władczyni czuła, że następne uderzenie będzie bezlitosne.

Jednak Simba dobiegł na czas. Pokuśtykał od tyłu do Hawaa i brutalnie przeorał jej plecy wysuniętymi pazurami. Osiem równoległych cieć zabłysło czerwienią na jej jasnoszarym futrze.

„Szarym, jak moich lwic.” Pomyślał Simba, ale został natychmiast trafiony odruchowym ciosem w twarz.

- Zabij ją! – rozległ się przerażony głos lwa, choć król nie mógł go słyszeć. Wołał bowiem Dawny... znany niegdyś jako Ahadi.

Duch wiedział, że i tak złamał już pakt, pomagając wnukowi w wąwozie. Cóż wiec powstrzymywało go przez kolejnym wykroczeniem? Podbiegł do potomka i natchnął go cząstką swojej mocy. Simba natychmiast odzyskał inicjatywę i przechwycił kolejny cios Hawy. W tym czasie, Nala gotowała się do skoku.

- Świetnie... – mruknął gwiezdny lew, ale w tym samym momencie sam został przybity do ziemi przez widmo skaczącego lwa.

- NIE! – krzyknął Skaza. – Tarki, pomóż jej!

- Taka? – zdumiał się Ahadi, siłując się z własnym synem.

- Skazo, nie mogę! Jestem tu arbitrem! – odkrzyknął zielonooki kociak.

Wiec czarnogrzywy wypuścił Ahadiego i sam skoczył ku żywym. Ale wtedy było już za późno. Simba ciął Hawę w twarz, a ułamek sekundy później Nala uderzyła ją całym ciałem. Energia szarży odrzuciła Złoziemkę, która przeturlała się kilka metrów do krawędzi brzegu i wpadła do rzeki.

- NIE! – jęknęli na raz Skaza i Nuka.

Duch oglądał to biegnąc do brzegu, jego syn widział scenę z wylotu wąwozu. Nuka przyśpieszył, ale jego żałosne kuśtykanie i tak było wolne jak marsz termita. Kuśtykał na trzech łapach, a czwartą, bezwładną, ciągnął z tyłu po ziemi. Z przerażeniem obserwował ciężko ranną Hawę, znikająca za krawędzią brzegu i Simbę, ruszającego za Nalą. Nuka skakał niezgrabnie ku rzece, ale miał paraliżującą świadomość, że było już za późno.

- Nadchodzą! – wrzasnęła Nala, widać biorąc rannego lwa za awangardę ataku Złoziemców. – Szybciej! – pośpieszyła partnera.

A Skaza spojrzał na ojca ze łzami w widmowych oczach.

- Znów to zrobiłeś... – szepnął.

- Nie, Taka... ja tylko chciałem... – jęknął zmarły z król niepewnym głosem.

- Musiałeś mnie naprawdę nienawidzić, skoro ta złość została w tobie nawet po śmierci. – syknął Skaza i zniknął.

- SYNU! – krzyknął Ahadi, ale na miejscu był już tylko Tarki.

- Złamałeś pakt, bracie! – powiedział lewek lodowato. – Ta lwica zginęła przez ciebie.

- Nuka chciał zabić Simbę...

- Oko za oko, Ahadi? – zapytał gorzko Tarki. – Ani Skaza, ani ja tego nie zaczęliśmy. Ale my skończymy! – dodał i także rozpłynął się w powietrzu.

*

Sarafina słyszała odgłosy walki, więc ruszyła w kierunku wąwozu. Jednak zanim tam dotarła, usłyszała też plusk wody. Podbiegła od brzegu, aby ujrzeć...

- HAWAA! – krzyknęła przerażona, widząc nieruchome ciało lwicy, miotane tylko wartkim nurtem. „Zabiliśmy ją!” jęknęła w myśli i poczuła lodowaty paraliż w sercu. Jednak w tedy dryfująca Złoziemka otworzyła oczy i niezgrabnie zaczęła młócić powierzchnie wody. Krew obficie tryskała z jej ran i rozmywała się w spienionym nurcie. Sarafina mogła zrobić już tylko jedno.

- Trzymaj się, mała! – zawołała i rzuciła się we wściekła rzekę.

Dla starej lwicy był to wielki szok. Woda była zimna, a prąd szybki, więc Sarafina po chwili walki poddała się mu bezradnie. Dopiero po kilkunastu sekundach odzyskała panowanie nad roztrzęsionym ciałem i rozejrzała się wokoło, szukając Hawy. Jej dawna podopieczna płynęła, lub lepiej powiedzieć: była niesiona prądem tuż przed nią, więc lwica odepchnęła się kilka razy od fal i dotarła do tonącej. Natychmiast podniosła głowę Hawy wyżej nad powierzchnie wody, a ta zaczęła kaszleć i pluć z zalanych płuc. „Dzięki Gwiazdom!” pomyślała Sarafina. „Ona żyje.”

- Nuka! Nuka! – chlipała Złoziemka, poddając się prądowi rzeki. Dopiero po dłuższej chwili zorientowała się, ze jest trzymana przez dawną opiekunkę.

- O, popatrz! – szepnęła z gorzkim uśmiechem. – Nawet nie próbują nas ratować. – wskazała na brzeg, gdzie Lwioziemki stały skupione obok brodu i wypatrywały w ciemności wroga. – Jeśli nie ma już Nuki, to nikt po nas nie przyjdzie. – Potem spojrzała na Sarafinę nieco trzeźwiejszym wzrokiem i spytała. – Ciociu... a tobie co się stało?

- Hawo! – wysapała stara lwica. – Nie dam rady dociągnąć cię do brzegu... musisz mi pomóc.

- Spróbuj sama... Ja płynę do Nuki. – odparła Złoziemka sennym głosem. Ale stara lwica zaraz poznała, że to nie ze zmęczenia Hawaa szepce tak cicho. Lwiczka mdlała już od utraty krwi. Za tonąca ciągnął się długi, czerwonawy ślad na wodzie, a futro jej opiekunki było już różowe od mieszanki krwi i wody. Rana od kręgosłupa do pachy była śmiertelna, gdyż naruszyła tętnicę łapy.

- Nie... – jęknęła stara lwice i przytuliła się do podopiecznej.

- Simba zabił Nukę... i zabił mnie... – szepnęła Hawaa. – A wcześniej Skazę, Shakisę i Yakte... czy to się kiedyś skończy? Jeden lew nie ma prawa niszczyć tylu żyć... To nie sprawiedliwe. – zamknęła oczy i zapytała z beztroską ciekawością. – Czy woda jest taka zimna, czy to tylko ja już nic nie czuję z upływu krwi?

- Cicho... – chlipnęła Sarafina. – Spróbujmy dotrzeć do brzegu.

Ale nie było takiej możliwości. Obciążona Hawą lwica nie mogła się ruszać. Woda w istocie była zimna, więc powoli paraliżowała jej mięśnie i wysysała siły. Sarafina zrozumiała, że nawet porzucając Hawę nie zdoła dopłynąć do brzegu. Wysoki poziom wody uczynił prąd bezlitośnie silnym, bo w przeciągu kwadransa przebyły połowę drogi do Potężnego Wodospadu. Księżyc wyszedł zza chmur i oświetlił rzekę oraz obie lwice. Starsza obserwowała puste brzegi, skąd nie mógł już nadejść żaden ratunek. A nawet jeśli... Złoziemka wykrwawiała się na śmierć z rany, której nikt by nie uleczył.

- Ciociu, to na nic. – szepnęła Hawaa. – Ale sama spróbuj.

Lwica zaśmiała się przez łzy.

- Nie, nie mogę. – odparła. – Nie tylko dlatego, że nie zdołam. Nie wolno mi zostawić cię po raz kolejny. – wyjaśniła smutnym głosem. – Kiedyś to zrobiłam i do dziś nie potrafię sobie darować. – wtuliła się w zakrwawione futro Hawy. – Przynajmniej na tej ostatniej drodze jesteśmy razem.

I tak płynęły dłuższy czas, wsłuchując się w rosnący ryk wodospadu. W końcu Hawaa mruknęła słabym głosem.

- Ocknij się... Nie możesz umrzeć przede mną. – i zaśmiała się cicho. – Ciekawe...

- Tak, kochanie? – zapytała Sarafina.

- Czemu to się stało, ciociu? – szepnęła. – Wszystko mogło pójść lepiej... Simba byłby martwy... Każda śmierć jest smutna, ale byłby to jeden smutek... Oba stada zjednoczyłyby się pod władzą Ziry i Nuki... Pamięć Skazy zostałaby przywrócona, ale przecież Lwioziemcom nikt nie mógłby zakazać wspominania Simby i Mufasy... I my byśmy żyły... Czemu tak się nie stało?

Sarafina nie miała na to gotowej odpowiedzi, czuła tylko tępe rwanie w sercu. Wiedziała, że śmierć Hawy paliła ostatni most pomiędzy stadami. Od tamtej chwili pozostała już tylko jedna droga – wojna. A ona nie mogła już temu zaradzić.

- Nie wiem, moja droga. Może powiedzą nam tam. – odpowiedziała niepewnie, wskazując na gwiazdy. – Proszę, spróbuj wybaczyć mi i Lwioziemcom... Chcieliśmy dobrze.

- To nie ja powinnam przebaczać. – powiedziała Hawaa i spojrzała w niebo. – Spójrz na północ. Gdzieś tam lśni gwiazda Skazy. Mam nadzieję, że on wybaczy mi porażkę. I że nie chroniłam Nuki...

- Taka? – wyszeptała Sarafina ku sklepieniu. – Żałuję, że wszystko poszło tą drogą... ale poszło.

- Gotowa? – zapytała Hawaa. – Słyszę, że to już niedaleko. – Tak, huk wodospadu brzmiał z bliska.

- Gotowa! – szepnęła Sarafina. – Zaraz przekonamy się, kto miał rację.

- Ci co kochali i pozostali wierni... – odparła Hawaa. – Po obydwu stronach. Ech... jak ja nie cierpię wody... Nuka, idę do ciebie!

Obejmujące się lwice znikły za krawędzią wodospadu - kolejny obrót Kręgu Życia został dopełniony.

*

- To była Sarafina! – rozległ się szept pomiędzy lwicami, oglądającymi się na rozszalała rzekę. – Dorwali Sarafinę!

- Cisza! – syknęła Sarabi. – Trzymać szyk... wypatrywać wroga.

- Simba! – zawołała Sorphi z ulgą. Tak, od zachodu nadbiegał król z partnerką. – Możemy już wracać!

- Tak wam się śpieszy? – zapytał głos gdzieś z klifu.

Lwice spojrzały w górę, aby ujrzeć cienie przyczajonych Złoziemców. Stado Ziry czekało na okazję do ataku. Nala i Simba dołączyli do obronnego szyku, a lwice zaczęły niepewnie spoglądać na monarchę.

- Odwrót, sir? – zapytała Vinia.

- Nie możemy. – syknął król. – Kiedy ruszymy, ruszą i oni , dopadając tych z tyłu... A gdzie jest Sarafina?

- Mamo? – zawołała Nala niepewnie. Szept przeszedł pomiędzy lwicami. – Gdzie jest moja matka? – zapytała przerażona.

- Moja pani... tak mi przykro... – szepnęła Sorphi. – Ta Złoziemka... ją zabiła.

Nala zamarła, a Simba poczuł, że nie mogą czekać. Jego stado był na skraju paniki.

- Gdzie jest Nuka? – zawołała Zira ze skał. – I gdzie jest Hawaa?

- Tam gdzie jej miejsce! – odkrzyknęła Vinia. – Na dnie rzeki!

- Hawaa? – szepnął Simba ze zdumieniem. – Znam to imię....

Ryk bólu rozległ się na klifie. Zira syknęła z wściekłości, ale powstrzymała stado od nieplanowanego szturmu.

- Zabiliście nasza siostrę. – krzyknęła. – Nie będziemy mieć dla was litości!

- HAWAA! – usłyszeli zbolały głos. – HAWAA! – Ścieżką nad brzegiem rzeki, kuśtykając na trzech łapach, szedł Nuka, wciąż powtarzając imię ukochanej. Simba wreszcie skojarzył, kim była ta lwica. Wspomnienie przywołało mu na myśl szarofutrą i niebieskooka kotkę, która zaginęła w pierwszych dniach jego władzy. „Gwiazdy!” zawołał w duszy. „Zabiłem własną poddaną!” Odetchnął ciężko i wydał jedyny rozkaz, jaki wydać mógł.

- ODWRÓT!

Dwunastka Lwioziemców skoczyła do zimnej rzeki. Nie istniał już szyk, ani porządek, a jedynie paniczny chaos. Wróg zerwał się do ucieczki tak nagle, że Zira aż zamarła, nie mogąc wydać komendy do ataku. Królowa obserwowała lwy płynące, każdy oddzielnie, byle dotrzeć szybko na drugi brzeg. I po chwili było już zbyt późno na atak – wróg poszedł w rozsypkę, ale skrył się już w nurcie rzeki. Złoziemcy moli zaryzykować desant na południowy brzeg... Ale królowa szybko odrzuciła tę możliwość. Hawaa nie żyła, Kovu był daleko... Spojrzała na starszego z synów i zrozumiała, że Nuka nie jest zdolny ani do walki ani do przeprawy. Rzeka szumiała groźnie, jakby domagając się ofiar.

„Mam nadzieje, że wszyscy potoniecie!” krzyknęła w myśli i ruszyła w dół klifu.

Po chwili dotarła do Nuki. Jej syn wciąż powtarzał imię ukochanej i bezmyślnie wpatrywał się przed siebie, na zachód. Zira dotknęła go delikatnie, ale on nie zareagował. Dalej kuśtykał wzdłuż rzeki, głuchy na wszystko. Vitani podeszła do niego również.

- Weź kilka lwic i szukajcie Hawy. – rozkazała królowa. – Może jeszcze żyje... – dodała, ale bez nadziei w głosie. – Albo nie, zrobi to Danthi. Ty pomóż mi zaprowadzić go do domu...

- Nie, matko. – odparła cicho Vitani. – Zostaw go... on musi...

Lew, który odszedł na kilka metrów od lwic nawet nie zwrócił uwagi na tę rozmowę. Wciąż, niezmordowanie, kulał na trzech łapach i wołał Hawę po imieniu.

„Wiec...” pomyślała Zira. „To jednak była katastrofa. Ale tak niewiele brakowało.”

Ciszę rzecznego brzegu głuszył jedynie szum rzeki i monotonny głos Nuki.

*

Vitani znalazła plamy krwi na kamieniach przy wodospadzie. A gdy rankiem wracała ku Hali, spotkała Nukę, wciąż człapiącego wolno ku zachodowi i powtarzającego swoje wołanie bez końca. Minęła go w ciszy i ruszyła biegiem zameldować się matce.

A Nuka wrócił do Złotej Hali dwa dni później.

Wciąż trochę utykał, ale jego noga wyglądała na gojąca się. Był brudny, mokry i niemiłosiernie wychudzony. W jego oczach płonął ogień, aż przestraszona Vitani w pierwszym odruchu dotknęła jego czoła. Te jednak nie było rozgrzane. Tak więc gorączka trawiła tylko umysł lwa. Nuka podszedł do matki i upadł na ziemie przed nią.

- Wybaczysz mi, matko? – zapytał wycieńczonym głosem.

Zira była wściekła, ale nie na niego, a na siebie. Czuła się winna i porażki syna i śmierci Hawy. Chciała położyć się obok Nuki, przytulić go i zapłakać razem z nim. Ale... nie wiedząc czemu, nie mogła tego zrobić. „Jeśli będzie czuł się winny, to doda mu sił.” Szeptał jakiś głos w jej umyśle.

- Tak. – odparła, ale jej głos był lodowaty.

- Ja... – wyszeptał Nuka. – Ja... mam już tylko ciebie. Zrobię wszystko, abyś była ze mnie dumna.

- Kovu jest dziedzicem Skazy. – powiedziała Zira. Wcale nie chciała kolejny raz ranić starszego syna, ale to było konieczne.

- Wiem... – odparł Nuka. – Będzie królem...

Po czym syn Skazy wstał z ziemi i powoli ruszył ku wyjściu ze złotej Hali. W progu niemal wpadł na Kovu, wracającego ze zdobyczą. Czarnogrzywy wypuścił mięso z paszczy, widząc chorego i przybitego brata. „To moja wina.” Pomyślał. „Nie było mnie przy nim.”

- Nuka... – mruknął. – Przykro mi... Jeśli mógłbym cos dla ciebie...

- Zostań królem. – odparł Nuka suchym głosem. – Królów nikt nie sądzi. – Po czym znów ruszył, sam, przed siebie, bez żadnego celu.

Kovu podniósł mięso i wszedł głębiej do Złotej Hali. Vitani przywitała go skinieniem, a on podbiegł do matki i pochylił się przed nią.

- A więc jesteś... – powiedziała królowa. „Ale tamtej nocy mnie nie było.” Pomyślał Kovu cierpko. – Dobrze, twój trening jest niemal zakończony. – Spojrzała na syna smutno. – Musisz się od teraz starać jeszcze bardziej, bo mamy nową dusze do pomszczenia. Musimy wybić ich bez litości! Za Skazę! Za Aminiego! Za... HAWĘ! – krzyknęła w ciszę termiciego kopca.

*

- Wszystko dobrze? – zapytał Simba swoją partnerkę. Nie wiedział czemu, przecież wszystko poszło źle.

Byli na szczycie Lwiej Skały, a Nala znów spoglądała na północ. Królowa przesiadywała tam długie godziny od czasu śmierci matki.

- Zejdź na dół... – poprosił Simba. – Ona nie pewno nie chciałaby, abyś tak się martwiła.

- Zira zginie. – syknęła Nala, głosem tak lodowaty, że król aż zamarł. – Nie ma litości dla tej morderczyni.

- Ale teraz musisz zejść na dół. – szepnął łagodnie władca Lwiej Ziemi.

Logowanie

Cytaty

- Cii! To sekret. Asante sana, zjem banana, we we nugu mi mi apana.
- Co to znaczy?
- To znaczy, że ty jesteś pawianem, a nie ja! Ha, ha, ha!

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-XV

Logowanie

Cytaty