Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-XIII

13 – Chrzest ognia

Oczywiście, to mógł być przypadek. Kovu planował te podróż już od dawna. Właściwie to Zira chciała, aby przekroczył góry, aby dowieść swej siły i wytrzymałości. Ale czemu wyruszył akurat tamtej nocy? Jak to zwykle bywa, odpowiedź na to pytanie można było znaleźć na niebie.

„Doskonale, przyjacielu... świetnie ci idzie.” Szeptał wieczorny wiatr, kiedy Kovu wspinał się po stromej ścieżce na zachodnią ścianę Ciemnej Góry. „Nie odwracaj się, idź naprzód!”

Ale wiatry nie mówią, przynajmniej nie te zwyczajne. Tylko takie, które są wywołane przez Królów Przeszłości, potrafią cicho wołać. A Mufasa właśnie w ten sposób szeptał do ucha młodego lwa łagodne, acz wyraźne polecenie. W górę! Przed siebie! Nie oglądaj się! Syn Ziry był skutecznie odciągany od swojego stada. Martwy król, który nie mógł pokazać się żyjącemu lwu, używał sztuki, która posiadł przez lata swej obecności na niebie. W ten sposób osłabiał Wygnańców.

Kovu usiadł na skale, aby chwilę odpocząć i odwrócił się ku swemu domowi. Mufasa był na to przygotowany i delikatnie przesunął deszczową chmurę, tak aby zasłaniała widok brzegu rzeki. Czarnogrzywy nie mógł wiec zobaczyć tego, czego widzieć nie powinien. Więc spokojnie wstał i ruszył na wschód, dalej od jego atakowanego stada.

Mufasa uśmiechnął się i znów dmuchnął wietrznym szeptem. Ale wtedy jakiś cień przykrył nad nim światło księżyca. Kovu nie spostrzegł owego zjawiska, gdyż nie miał takiego prawa. Cień rzucał bowiem duch innego lwa, niemal bliźniaczo podobnego od wędrowca na stoku.

- Złamałeś pakt! – zawołał Amini do Mufasy.

- Dalej, przed siebie... CO?! – zdumiał się zmarły król i odwrócił głowę ku nowoprzybyłemu. – A kim ty jesteś, aby wiedzieć o takich rzeczach? – zbadał nieznajomego wnikliwym wzrokiem. – Nie jesteś żadnym z królów, których znam.

- Nic dziwnego. – mruknął Amini gniewnym głosem. – Zwykłem obracać się w lepszym towarzystwie.

Mufasa uśmiechnął się słysząc tak hardą odpowiedź, ale wciąż usiłował skojarzyć przystojną twarz i czarną grzywę lwa.

- Ja cię znam... widziałem cię... – mruknął.

- Pomyśl! – syknął Amini. – Kogo ci przypominam? – podszedł bliżej do Mufasy, tak że obaj unosili się nad idącym Kovu.

- Kovu... – szepnął król. – Ale to niemożliwe... Ty jesteś ojcem Kovu!

- Punkt dla ciebie. – warknął Amini lodowatym głosem. – Ale teraz ja mam pytanie: czemu go tu ściągnąłeś?

Mufasa parsknął złośliwym śmiechem i odparł.

- Ale to twoja kolej na odpowiedź. – i dodał pewnym głosem. – Nie złamałem paktu z Tarkim i Skazą. Po mojej ostatniej interwencji, podyktowali mi surowe warunki, na które musiałem się zgodzić. Pomyśleli o wszystkim... prawie o wszystkim. – Znów uśmiechnął się szeroko, dumny ze swego planu. Choć był martwy od siedmiu lat, ale po raz pierwszy w życiu... a także w swej gwiezdnej egzystencji, udało mu się przechytrzyć brata. To zwycięstwo smakowało wybornie i Mufasa chciał się pochwalić swoim sprytem. – Ustaliliśmy, że żaden z Dawnych nie ma prawa przemawiać do żywego i żaden z nich nie może fizycznie interweniować w sprawy świata na dole. Ale ja tego nie robię. Jedynie... hulam sobie z wiatrem... jestem duchem wiatru! – dokończył przekornym głosem.

Wiedział, że plan, który wymyślił z ojcem już wkrótce się wyda, ale nie miało to już znaczenia. Zira miała zostać wkrótce zabita, Złote Stado miało się poddać Lwioziemcom, a Kovu, który nie zdąży wspomóc swoich walce, wróci do domu, zastając już nowy porządek. Dzięki temu szybciej pogodzi się ze swym losem, przekonany przez stado Simby. A jego małżeństwo z Kiarą ostatecznie zakończy wrogość i nienawiść... Tak więc Muafasa i Ahadi będą mogli wstąpić na najwyższy firmament, po spełnieniu obowiązku wobec stada. No i Skaza będzie już wolny od więzi łączącej go z Zira... wszak lwica połączy się z nim w zaświatach. Może to nie była droga która upatrzył sobie czarnogrzywy król, ale nie miało to większego znaczenia. „Robię to także dla ciebie, braciszku.” pomyślał Mufasa. „Wreszcie znikną powody naszego sporu.”

- Tarki dowie się o tym! – syknął Amini. „O, czyżby to przyjaciel mego stryja?” zdumiał się Mufasa. A Amini dodał. – Masz go zawrócić.

- Sam go zawróć... jeśli zdołasz. – uśmiechnął się martwy król. – Nie jesteś ani Skazą, ani moim stryjem. Masz prawo nawet do niego przemówić. Śmiało...

To nie było uczciwe. Amini nie potrafił kontaktować się z żyjącymi. Był mocno związany z ukochanym synem, ale niezwykłym rodzajem więzów, zbyt ścisłym do zwykłego kontaktu. Niemal... jak Skaza i Zira – tak blisko, że emocjonalna burza miedzy nimi głuszyła wszelkie słowa.

- Nie, ty to zrób! – jęknął Amini. – On musi wrócić na Zła Ziemię i udać się na spotkanie z Kiarą! To ostatnia szansa powstrzymania wojny! – dostrzegł drwiący uśmiech na twarzy Mufasy. – Ale... ty chcesz wojny! – zawołał gniewnie.

- Nie. – Mufasa potrząsnął głową. – Musze tylko poprawić drobny błąd Simby sprzed trzech lat. Muszę... wyeliminować Zirę. Tylko tak mój plan może się powieść. – wtem zmarły król dostrzegł aurę złości na twarzy Aminiego. – To ty byłeś lwem, który wtedy ocalił Zirę! – wyszeptał zdumiony.

A Amini zbiegł na skały i staną na drodze synowi.

- Jako twój ojciec, rozkazuję ci wracać! – krzyknął zdecydowanym głosem. – Twoja matka jest w niebezpieczeństwie!

Czarnogrzywy lew stanął i spojrzał za siebie, niepewnym wzrokiem. Pomyślał, że o czymś zapomniał. Ale o czym? Obiecał Vitani poćwiczyć walkę? Nie, to było coś ważniejszego. Hawaa... tak, przyrzekł Hawie, że będzie uważał na Nukę, bo ten...

- Wracaj! – ryknął Amini. – Nie myśl, tylko czuj. Twoja matka jest w niebezpieczeństwie.

- Mama? – szepnął odruchowo Kovu. Poczuł nagły i niewyjaśniony strach o Zirę, po czym odwrócił się szybko i ruszył ścieżką w dół. Jednak przed nim rozciągała się jeszcze długa droga.

- No pięknie! – syknął Mufasa. – Ale tak mu już nie pomożesz, a ja znam sposoby, aby wesprzeć moich krewnych... bez łamania paktu!

Amini spojrzał na niego z gniewem, ale potem uśmiechał się, szczerząc zęby.

- Być może, ale ty nigdzie nie pójdziesz!

Skoczył na gwiezdne ciało zmarłego króla i przygniótł go do skały. Dusza nie może zabić, czy nawet zranić duszy... ale dobry uścisk działał podobnie na żywego, jak i na martwego – Mufasa leżał na ziemi, usiłując wyślizgnąć się z uścisku czarnogrzywego.

- Oszalałeś? – zawołał. – Jesteśmy obaj martwi! Nie zabijesz mnie!

- Pewnie nie... – zgodził się Amini. – Ale przy okazji sprawdzimy, jak Dawni odczuwają ból. – mruknął złośliwym głosem i bezlitośnie przejechał szponami po twarzy Mufasy.

Lwie duchy splotły się w bezkrwawej walce, ale Kovu pewnie schodził z gór ku domowi.

*

Vitani była śpiąca i znudzona. Jedyne co chciała, to wrócić z tego zimna i wilgoci do środka ciepłej Złotej Hali. Ale Nuka był bezlitosny. Nalegał tak mocno, że niedobudzona, zgodziła się mu towarzyszyć. Zapewne, gdyby spytał ją w pełni świadomą, nie zgodziłaby się. Niestety, było już za późno, bo od dobrej godziny leżeli na klifie nad rzeką, czekając na coś bezskutecznie.

- Nuka, jak długo jeszcze? – zapytała sennym głosem.

- Chwilę... – odparł jej brat. – Musze być pewien, że przyjdą.

- Kto przyjdzie? – zdziwiła się Vitani, a w jej umyśle zabłysło ostrzegawcze światło. Jej brat wyglądał, jakby faktycznie wypatrywał czegoś po drugiej stronie rzeki.

- No... Simba i jego czereda. – odparł szczerze. – Sądzę, że nadciągną tu całym stadem, ale na takim terenie to im niewiele pomoże.

Vitani wybuchła śmiechem. Tak, Nuka miał niesamowite poczucie humoru. Jego żarty zawsze ją zaskakiwały, były takie... szalone.

- Cisza! – syknął lew. – Jeszcze nas usłyszą.

Lwica zamarła, widząc zupełnie spokojną twarz brata. Był tak poważny, jakim go nie widziała od długiego czasu.

- To nie jest żart!? – jęknęła, czując chłód ogarniający jej ciało. Nuka spojrzał na nią z dumną miną.

- Jasne, że nie! – odparł. – Wmówiłem Simbie, że na Cmentarzysku Słoni osiedliły się hieny, które okradają Lwią Skałę. Więc zapewne dziś przyjdzie je wygonić... O, spójrz! – wskazał na drugi brzeg. – Już są. Przejdą przez Słoniowy Bród, a na naszym brzegu będą bezradni. Zostawcie mi tylko Simbę...

Vitani słuchała tego z otwartymi ustami i nastroszonym futrem. Jej brat właśnie stworzył okazję, aby zakończyć wojnę w jedną bitwą... Albo w ten sam sposób ją przegrać.

- Jesteś szalony! – jęknęła.

- Uważaj, bo mówisz o przyszłym królu Lwiej Ziemi. – uśmiechnął się. – A teraz już nadszedł czas, abyś ruszyła po mamę i lwice. Tylko nie atakujcie, zanim Simba nie wejdzie do wąwozu. Jeśli mama uzna, że to niebezpieczne... nie atakujcie w ogóle. Tylko odwróćcie uwagę lwic, dopóki nie skończę.

Vitani nie miała nawet sił, aby odpowiedzieć. Z trudem zmusiła się do skierowania na wschód i ruszenia ścieżką ku domowi.

- Niech mnie mrówki pożrą! – wykrzyknął Tarki, kiedy Nuka pobiegł szczytem klifu ku Cmentarzysku Słoni. – Ten chłopak ma talent! Ma spore szanse załatwić Simbę!

Ale Skaza tylko chwycił go i podniósł na wysokość oczu. Spojrzał w twarz stryja i syknął groźnie.

- Zatrzymaj to!

- Skaza, postaw mnie! – Martwy król się uspokoił i odstawił krewnego na niewidzialne podłoże. – Potargałeś mi grzywę! – poskarżył się Tarki, czesząc futro na głowie. Z pewnością słowo <grzywa> zostało użyte na wyrost. – Wiesz, że nie możemy nic zrobić.

- Mufasa maczał w tym łapy! – krzyknął czarnogrzywy król. – Złamał przymierze!

- Być może. – zgodził się zielonooki lewek. – Ale musimy mieć niepodważalny dowód. A kiedy go znajdziemy, wkroczymy do akcji...

- Oni tam mogą zginąć! – jęknął Skaza, wskazując na Złą Ziemię. – Nie pozwolę na to!

Jednak wciąż stał w miejscy, niepewny, co robić. Chciał ruszyć za Nuką... ale i towarzyszyć Vitani. W dodatku wiedział, że powinien był obserwować intruzów, właśnie forsujących rzekę.

- Pomóż mi! – poprosił stryja.

- Skaza, pomożemy im, czekając! – odparł Tarki. – Nuka ma wielkie szansę pokonać Simbę... jego pułapka jest świetna... – Spojrzał na bratanka ze złośliwym uśmiechem. – Znacznie lepsza niż twoja... A Zła Ziemia jest bezpieczna, bo Lwioziemcy nie zaryzykują ataku na nieznanym terenie. To byłoby samobójstwo!

- Nuka jest w poważnym niebezpieczeństwie!

- Ale Simba w jeszcze większym. – odparł kociak i znów się roześmiał. Nagle jednak zamilkł i rozejrzał się podejrzliwie. – Skazo, wiem, że wspierają cię Sparthi oraz Amini. – martwy król spojrzał na ziemie, aby ukryć grymas zaskoczenia dekonspiracją. – Nie martw się, nie złamałeś paktu. To był dobry pomysł... Wiem, że pomagają ci pilnować twoich bliskich. Świetnie. Tylko, że... Widzę aurę Sparthiego, który czuwa nad Zirą. A gdzie jest Amini?

Skaza westchnął z ulga, słysząc, że stryj nie zamierza interweniować. Odparł.

- Z Kovu.

- Nie widzę ich... więc Kovu nie ma na Złej Ziemi. Przypadek?

Spojrzeli na siebie, wiedząc, że w gwiezdnym świecie przypadki nie istnieją.

- Masz rację. – przyznał Tarki. – Chyba faktycznie mamy problem.

*

Simba dotarł do brzegu jako ostatni. Choć był znacznie silniejszy i potężniejszy od lwic, pływanie sprawiało mu potężną trudność. Nala niemal wciągnęła go na brzeg, po czym doprowadziła do kręgu czekających Lwioziemek. Król szepnął ostrożnie.

- Lepiej się pośpieszmy. – spojrzał na wschód. – Nie możemy ryzykować tu starcia z Wygnańcami.

Ruszył na zachód po nadrzecznej ścieżce, prowadzącej ku wąwozowi. Lwice ustawiły się w ciasnej formacji i ruszyły za nim. W stosunkowo jasnym świetle pełnego księżyca ścieżka, równoległa do rzeki, była dobrze widoczna. Lwioziemcy poruszali się szybko, choć niepewnie. Tuż za Simbą szła Sarafina wraz z Sarabi. Starsze lwice, przez swoje już zawodzące zmysły, musiały trzymać głowy nisko i dokładnie obserwować szlak, w poszukiwaniu wybojów.

- Sarabi... – szepnęła Sarafina. – Nie sądzisz, że to podejrzane?

- Hm? – zdziwiła się królowa-matka.

- Ścieżka. – wyjaśniła matka królowej. – Jeśli cały klan hien tu żyje... to nie powinien wydeptać tej drogi?

Na szlaku pod ich stopami nie było hienich śladów. Jedyne tropy, które wskazywały na przejście tamtędy jakiegoś zwierzęcia, były znacznie większe.

- Tanabi by poznał, kto tędy szedł. – mruknęła Sarabi. – Ale dobrze, że on i Kiara zostali w domu, pod opieką Sakii.

Ujrzeli wejście do wąwozu Cmentarzyska Słoni. Było ciemne, ciche i martwe, oświetlane tylko przez księżyc i bladą poświatę wulkanicznych szczelin w głębi. Wydawało się straszne, ale nie sprawiało wrażenia niczyjego domu... nawet hieniego.

- Jesteśmy na miejscu. – powiedziała Nala, rozglądając się. – Ale nie widzę żadnego z tych padlinożerców...

- Żadnych śladów, żadnych tropów. – dodała Sarafina. – Nie podoba mi się to.

Simba, choć czuł się niepewnie, zaśmiał się beztrosko (a przynajmniej starając się, aby brzmiało to beztrosko) i ruszył w głąb wąwozu. Przeczesywał wzrokiem odludne miejsce w poszukiwaniu wrogów, ale nie widział nikogo. Odwrócił się ku stadu i powiedział.

- Może się myliliśmy. Nie widzę hien i wątpię, czy tu są. Nie zostawiły żadnych śladów. Jednak sprawdzę, na wszelki wypadek. Czekajcie tu.

Lwice spojrzały po sobie niepewnie.

- Nie chcesz, abyśmy poszły z tobą? – zapytała Nala.

- Nie potrzebuję ochrony! – syknął król i dodał głośniej. – Zostańcie tu i pilnujcie odwrotu. Jakiś Wygnaniec może się tu przypętać. – Po czym ruszył szybko w głąb cmentarza.

*

Droga z Cmentarzyska Słoni była znacznie dłuższa, niż z Północnego Brodu. Vitani biegła tak szybko, jak mogła, ale widziała, że nie przyprowadzi stada wcześniej, jak za godzinę. Oznaczało to sporo czasu dla Nuki, na wykonanie jego planu... ale lwice nie była pewna, czy chce, aby jej brat ryzykował. To było szalone! Jeśli matka uznała, że nie warto ściągać Lwioziemców na Złą Ziemie, zapewne nie było warto. Vitani była pełna najgorszych przeczuć, zwłaszcza, że wiedział, iż Nuka powziął swój zamiar pod wpływem emocji, nie rozumu. Tak zazdrościł Kovu jego misji, że wynalazł na poczekaniu sposób, aby go wyręczyć. Podobne plany kończyły się zwykle w dwojaki sposób: albo spektakularnym zwycięstwem, albo kompletną katastrofą.

„I to jest także moja wina.” Pomyślała lwica. „Powinnam to zauważyć wcześniej i powiedzieć matce...” Nagle zauważyła lwią sylwetkę na skałach. W pierwszym odruchu, widząc szare futro Lwioziemca, wysunęła pazury do ataku. Jednak sekundę później zrozumiał swoją omyłkę: w jej kierunku biegła Hawaa.

- Vitani! – wysapała przerażona lwica. – Zaspałam i zgubiłam Nukę! On jest w niebezpieczeństwie... musimy go znaleźć! – Vitani zatrzymała się przed przyjaciółką i odparła.

- Idzie na cmentarz... i wabi Simbę. – wtem zrozumiała, że Hawaa może wiedzieć więcej o zamiarach Nuki niż ktokolwiek inny. – Ale co on robi? Sprowadził tu całe stado Lwiej Ziemi!

- Za późno! – jęknęła lwica. – Obudź nasze siostry, a ja biegnę do Nuki!

Córka Skazy chciała dowiedzieć się więcej, ale nie było czasu. Ruszyła więc dalej w swój szaleńczy bieg, zostawiając przyjaciółkę na skałach. Biegnąc, powoli odzyskiwała spokój. Zdała sobie sprawę, że jeśli uda się Nuce, mają wielkie szanse na zwycięstwo. Oczywiście, zakładając, że jej brat zabije uzurpatora i Złoziemcy przybędą na czas. Trudne, ale możliwe.

A Hawaa ruszyła wolniej, już zmęczona wcześniejszym biegiem. W tamtym momencie nie myślała o wojnie, stadzie ani Simbie, bała się tylko o Nukę. Jej ukochany zamierzał wyzwać na pojedynek potężnego lwa. „Skazo, twój syn jest w niebezpieczeństwie.” Pomyślała. „Pomóż mu!”

*

- O nie, nie ma mowy! – odparł Tarki. – Mufasa jeszcze nie złamał paktu.

- No to co robimy? – zapytał Skaza, myśląc intensywnie. Sytuacja wymknęła się spod kontroli i martwy król czuł się bezradny. Gdyby wspomógł partnerkę, dzieci lub stado, musiałby się liczyć z reakcją brata. A czuł, że Mufasa tylko na to czeka. Wiedział, co się dzieje i był przygotowany pomóc swoim.

- Trzeba zawierzyć tym na dole. – poradził gwiezdny kociak. – Pilnuj córki i obserwuj, a ja pójdę za Nuką. Zgoda?

- Zgoda. – mruknął Skaza i ruszył za Vitani.

*

Nuka nie bał się, choć wiedział, że powinien. Skradał się szczytem klifu w kierunku cmentarza i obserwował Simbę, kroczącego poniżej. Potężny lew stąpał powoli, rozpraszany przez rosnący strach. Ten widok dodawał sił synowi Skazy.

- Boisz się, uzurpatorze? – uśmiechnął się Nuka i zrzucił garść żwiru do doliny. Na dole rozległ się stukot, a Simba zamarł w panice. – Szukasz wroga? – szepnął Złoziemiec. – Sam jesteś swoim wrogiem. Twoja duma zmusiła się do ryzyka. Pozwól, że wykorzystam to... i cię zabiję.

Zaśmiał się głośno, a echo odbiło jego chichot. Simba podskoczył w miejscu i przywarł plecami do skalnej ściany. Dopiero po kilkunastu sekundach opanował się na tyle, by ruszyć dalej.

- To słabe i głupie hieny! – wymamrotał. – Poradzę sobie z nimi.

Dotarł do dalszej części wąwozu i wkroczył w ciężkie chmury siarkowego dymu. Ziemi co chwile oddychała kolejnymi wyziewami, zamieniając powietrze z gorąca masę. Simba poczuł, że jego oczy pieką. Wytarł twarz łapą, aby stwierdzić, że płacze od tego żaru. Nie widział niemal niczego. „Jakim cudem, te paskudy tu żyją?” pomyślał i ruszył dalej. A Nuka już na niego czekał.

[Piosenka „Nadszedł czas”. Melodia triumfalna, ale i złowieszcza, coś pomiędzy „Przyjdzie czas” a „Lulilulilaj”. Wojenne werble w tle.]

[Nuka schodzi w wąwóz, zasnuty chmurami żółtego dymu wulkanicznego. Idzie pewnie, a Simba wciąż potyka się, oślepiony wyziewami. Niemal wpada do skalnej szczeliny, ale zatrzymuje się w ostatniej chwili.]

Cóż za widok! Szokuje cię tak
Przypomina ci coś z dawnych dni?
Lecz to ja jestem królem, a jak!
A jak ślepy dziś błąkasz się ty

[Nuka stoi na półce skalnej, tuż nad Simbą i czeka aż ten podejdzie bliżej.]

To ironia? A wróćmy w te dni
Kiedy dumny, zepsuty do cna
Wypędziłeś kociaka za drzwi
Czy pamiętasz? Ten kociak to ja!

[Na słowo <ja> uderza łapą we własną pierś. Potem pochyla się nad Simbą z łapą wysuniętych pazurów.]

I okradłeś z bogactwa mój ród
Wziąłeś ojca i matki mej sny
Me rodzeństwo skazałeś na głód
I na tronie mym usiadłeś ty!

[Tnie króla w głowę. Na czole króla wytryskują cztery równoległe cięcia po pazurach. Król upada na ziemie, spanikowany, oślepiony i zdezorientowany. Nuka widzi, że go nie dosięgnie z góry, więc rusza po skalnych pułkach w dół. Jego oczy, przywykłe do dymu, widzą ścieżkę wyraźnie, a Simba zaciska z bólu powieki. Wstaje i rusza w przypadkowym kierunku, tylko przez przypadek nie wpadając do pobliskiej szczeliny.]

Refren:

Lecz to kończy się już! (echo: kończy się już! kończy się już!)
Ery nadchodzi zmierzch! (ery zmierzch! ery zmierzch!)
Na twym imieniu kurz (mieniu kurz, mieniu kurz)
Wkrótce osiądzie też! (siądzie też! siądzie też!)

[Nuka staje w połowie drogi i śpiewa na tyle głośno, że wzbudza echo. Simba wydaje się tego nie słyszeć – jest zbyt oszołomiony dusznym dymem. Kaszle i idzie niepewnie.]

I świat uśmiechnie się (śmieje się, śmieje się)
Kiedy ostatni raz (jeszcze raz, jeszcze raz)
Serce uderzy twe! (serce twe! serce twe!)
Wiedz, że nadszedł już twój czas

[Na słowa <uderzy twe...> Simba odkrywa, że stoi na skalnej półce nad lawą i nie ma już dokąd uciekać. Pod nim wrze lawa.]

Abyś ty winy odkupić mógł
Życie oddasz, więc zginać dziś masz
I tak zwracasz mi mój stary dług
Długie lata przetrzymany aż

[Nuka zbliża się do niego, spoglądając groźnie, otoczony przez tumany dymu. Przypomina Skaże z początku „Przyjdzie czas”.]

To początek jest moich dni
By naprawić twój okrutny błąd
Dawna zemsta z ojcowskiej krwi
Woła o krwawy nad winnym sąd

[Bez trudu uderza Simbę. Silniejszy z lwów nie blokuje ciosu, bo nic nie widzi, a nie unika, bo boi się spaść do lawy.]

Ściąłeś królewskich dni piękny kwiat
Ja zasadzę znów drzewo tej krwi
I pokażę jak Skazy syn zgadł
Że ten tron przynależny jest mi

[Nuka zadaje kolejny cios, a dym ponad nim układa się w chmurę, przypominająca Lwią Skałę w płomieniach, jak pod koniec Króla Lwa. Nuka wznosi łapę do kolejnego uderzenia i rozwiewa część wyziewów. Wygląda to, jakby gasił płomień.]

Refren:

Lecz to zacznie się już (zacznie już! zacznie już!)
Nowej ery świt lśni (ery lśni! ery lśni!)
Z chwały ojca dziś kurz (dziś kurz! dziś kurz!)
Zmyję strugą twej krwi (strugą krwi! strugą krwi!)

[Simba odruchowo się cofa na samą krawędź, a skała pod nim zaczyna pękać.]

I świat uśmiechnie się (śmieje się, śmieje się)
Kiedy ja pierwszy raz (pierwszy raz, pierwszy raz)
Jak król osądzę cię! (sądzę cię! sądzę cię!)
Wiedz, że nadszedł już mój czas

[Simba dostrzega co się dzieje, otwiera załzawione oczy i spogląda na Nukę, który przymierza się do śmiertelnego ciosy. Twarz króla przypomina przerażonego Mufasy, zanim został zrzucony przez Skazę.]

[Ujęcie kruszącej się skały pod nogami Simby. Muzyka urywa się w pół taktu i ekran natychmiast ciemnieje.]

Logowanie

Cytaty

- Cii! To sekret. Asante sana, zjem banana, we we nugu mi mi apana.
- Co to znaczy?
- To znaczy, że ty jesteś pawianem, a nie ja! Ha, ha, ha!

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-XIII

Logowanie

Cytaty