Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-III

03 – Wojenne werble

Wygnańcy ćwiczyli.

To nie byłe zwykłe pozorowane walki, a prawdziwa, choć bezkrwawa bitwa, zarządzona przez Zirę. Lwica stała na stoku termiciego kopca i spoglądała na swoje podopieczne na równince poniżej. Dziesięć Złoziemiek zostało podzielonych na dwa zespoły, aby przećwiczyć atak w zwartym szeregu. W ostatecznym boju, wszyscy mieli uderzyć ramię w ramię, oczywiście, oprócz Ziry, dowodzącej z boku oraz Kovu, który zamierzał się dostać... bliżej wroga, niż ktokolwiek inny. Obok Ziry stała Vitani, bacznie przyglądając się treningowi.

- Patrz uważnie, moje dziecko. – szepnęła królowa. – Jeśli coś mi się przytrafi, to ty obejmiesz dowodzenie.

- Tak jest, matko! – dumnie potwierdziła młoda lwica. Ale wzrokiem szukała kogoś, kogo spodziewała się także zobaczyć w szeregu. – Czy Nuka nie weźmie udziału w walce? – zapytała z ciekawością.

- Oczywiście, że weźmie. – odparła natychmiast Zira. – Ale nie w głównym natarciu. Mógłby stać się naszym słabym punktem... – Nagle zdała sobie sprawę, że powiedziała więcej, niż chciała. – Nie chodzi mi o to, że nie dotrzymałby kroku... ale jako syn Skazy jest narażony na szczególnie zajadłe ataki. To mogłaby zniszczyć nasz plan jednoczesnego i równomiernego szturmu. Będzie mnie osłaniał, gdy zaatakuję Nalę. A ty też pójdziesz u mojego boku. – dodała, spoglądając córce w oczy.

- Oczywiście. – przytaknęła Vitani. – Nie zawiedziemy cię, matko!

- To nie mnie nie możecie zawieść. – mruknęła Zira i odwróciła się do Kovu. – A ty, synu... Jesteś gotów?

- Jak nigdy w życiu! – odparł ten. – Nasz taktyka jest doskonała. Nie mam pojęcia, czemu chcesz się bawić w te szpiegowskie gierki. Pod twoim przewodem, zmiażdżymy ich w nawet w otwartym polu.

Zira poczuła się schlebiona, ale zmroziła syna twardym spojrzeniem.

- Nie! Wiem, że jesteśmy słabsi. Simba ma trzynaście lwic...

- Licząc Sarabi, Sarafinę i Sakię. – odparł Kovu z pogardą. – A one są zbyt stare, aby walczyć...

- Nie lekceważ Sarabi! – syknęła Zira z nienawiścią w oczach. – To okrutna wojowniczka. – a ciszej dodała także. – No i ten Tanabi... nic o nim nie wiemy.

Ale wtedy królowa dała sygnał do ataku. Oba szeregi ruszyły ku centrum równinki, z początku powoli, potem rozpędzając się do biegu. Dwie linie spotkały się z sczepiły w bezlitosnym pojedynku. Każda piątka lwica stała się jednym organizmem, walczącym, myślącym i czującym razem. Po pierwszych sekundach szoku, rozpoczęły się mordercze zapasy i próby rozerwania szeregu przeciwnika. W prawdziwej bitwie (przynajmniej, wedle założeń Ziry), walka miała się rozstrzygnąć właśnie w tedy – albo liczniejsi Lwioziemcy starliby atakujących brutalną siłą, albo lepiej wyszkoleni Wygnańcy rozproszyliby wroga i rozbiliby go na małe grupki, wzbudzając panikę. Słabsze i niedożywione lwice ze Złej Ziemi miały tylko jedną szansę – zaskoczyć i przerazić siły Simby. Zira wierzyła, że nie będzie to trudne... pod warunkiem, że ktoś zajmie się wrogim dowódcą.

- Wszystko zależy od ciebie, Kovu. – szepnęła królowa, a w tej samej chwili drugi z szeregów ćwiczących lwic załamał się. Zwycięstwo zdobył zespół Hawy.

- Doskonale! – wykrzyknęła Zira. – Hawo, Dotty, Spotty, Danthi i Ostasi... byłyście świetne! – zostawiła dzieci na skalnym występie i zeskoczyła w dół, do własnego wojska. Najpierw podeszła do przegranej drużyny. – Widziałam, że nie popełniłyście żadnego błędu... One po prostu były dzisiaj lepsze. Ale zasady to zasady... Każda z was ma dziesięciokrotnie przypłynąć Rzekę Graniczną! – rozkazała zwyczajową karę dla przegranych i odwróciła się ku zwycięzcom. – Wspaniale! Jestem z was dumna!

- Dziękujemy, wasza wysokość! – odparła Hawaa, oficjalnym tonem.

- Rozejść się! – poleciła Zira. – To wszystko na dzisiaj. – Kovu i Vitani zeskoczyli z kopca i ruszyli ku Złotej Hali.

- Dziękujemy, pani! – powtórzyły wszystkie wojowniczki, a chwile potem ruszyły za dziećmi królowej. Tylko Hawaa pozostała na polu bitwy.

- A ty... pewnie czekasz na Nukę? – zapytała Zira dociekliwie.

- Tak, pani... – odparła niepewnie młoda lwica. – Czy to ci przeszkadza, wasza wysokość?

Zira wybuchła śmiechem. Podeszła do Hawy i pogłaskała ją po głowie.

- Nie... oczywiście, że nie! – uśmiechnęła się czule. – Jak mogło ci cos takiego przyjść do głowy?

Młoda lwica milczała chwilę, po czym spuściła wzrok ku ziemi. Odpowiedziała cicho.

- Myślałam... że możesz być zła, że zbliżyłam się do twojego syna.

- Zła? Czemu? – zapytała Zira.

- Ja... jestem Lwioziemka. – wyszeptała Hawaa.

- Co?! – warknęła królowa. Chwyciła w łapę głowę lwicy i zwróciła ją ku sobie. Spojrzała w przestraszone oczy samicy i wymruczała groźnie. – Nigdy tak nie mów! – patrzyła na zaskoczenie na twarzy Hawy. – Dopóki chcesz żyć z nami, jesteś Złoziemką sercem i duszą!

- Ale nie krwią... – powiedziała Hawaa ponuro.

- Kim jesteś? – zapytała Zira zimnym głosem. – Kim są oni. – Wskazała na lwice, wchodzące do Złotej Hali. – Kim ja jestem dla ciebie? – a młoda lwica odparła bez wahania.

- Jestem Złoziemką. To moje stado. Jesteś moją królową, Ziro!

Władczyni uśmiechnęła się i nagle uścisnęła młodszą lwicę. Wybuchła śmiechem, widząc jej zakłopotanie.

- Tylko to muszę o tobie wiedzieć! Jesteś jedną z nas i cieszę się z tego. – cofnęła się kilka kroków i znów spojrzała na twarz poddanej. – Nigdy nie waż się mówić, że nie jesteś stąd. Chcesz być z nami?

- Oczywiście!

- Podzielasz nasze marzenia? – pytała Zira.

- Wiesz, że tak!

- Kochasz nas?

- Całym sercem!

- A więc jesteś jedną z nas... I nie ważne, gdzie się urodziłaś. – podeszła do skalnej ściany i wskoczyła na niską półkę skalną. Tam usiadła i spojrzała w dół, na Hawę. – Czy pamiętasz dzień, gdy do nas dołączyłaś? Ja pamiętam go doskonale... – zmrużyła oczy, przywołując wspomnienia. – Nigdy nie uważałam cię za gorszą, z powodu twojego pochodzenia. A już w chwili, gdy sprzeciwiłaś się władzy Simby, wiedziałam, że będziesz jedną z nas. Jesteśmy do siebie takie podobne... Wyglądamy inaczej, nawet myślimy inaczej, ale czujemy to samo. Radość z bycia wolnymi... żal po tych, co odeszli. Jesteśmy Złoziemcami! – zawołała w pustkę wąwozu. – Nasz duma, to nasza siła! A ty masz tą siłę w sobie!

[Piosenka „W serce spójrz”. Melodia tajemnicza i poważna. Rytm werbli w tle.]

[Zira stoi na półce skalnej, jakieś dwa metry nad powierzchnią równinki i Hawą. Młodsza lwica patrzy na nią z podziwem. Zira wskazuje na Hawę.]

Zwrotka:

W serce spójrz, dziecino ma
Jesteś jak na skale kwiat

[Kuca i wskazuje mały, skalny kwiatek. Zbliżenia na łapę królowej. Głaszcze roślinę.]

Pełen mocy, twardo trwa
Choć go nie chce wściekły świat

[Próbuje wyrwać kwiat ze skały, ale ten trzyma się mocno. Puszcza go...]

Tam gdzie serce, korzeń twój
Wiesz skąd rośniesz, skąd się plenisz

[...i wskazuje na szczelinę skalną pod spodem, gdzie widać korzenie rośliny.]

Wiesz, że żaden walki znój
Cię nie wyrwie z naszej ziemi

[Zeskakuje do Hawy i delikatnie trąca ją w bok. Obie ruszają w stronę rzeki, spoglądając na Lwią Skałę w oddali.]

Refren:

Masz to, czego braknie im
Jesteś, kogo nie chcą znać

[Zira prowadzi, Hawaa idzie za nią. Schodzą z klifu, wciąż oglądając się w kierunku Lwiej Skały na południu.]

Bo w ich wierszu psujesz rym

Mając czelność dumnie stać

[Na słowo „czelność” Zira zatrzymuje się. Na słowo „dumnie” odwraca do lwicy, a na słowo „trwać” podnosi łapę i zaciska pięść.]

Wiele siły w sercu masz
I nią krzyczysz dziś bez słów

[Wskazuje na rzekę w wąwozie poniżej i śpiewa z dumą.]

I w swej dumie zawsze trwasz
Słuchasz tylko własnych snów

[Obie wskazują do wody i dołączają do lwic, które ćwiczą brodzenie w silnym nurcie.]

Zwrotka:

Spójrz na siebie, na mnie spójrz
Widzisz węzeł ten siostrzany?

[Z trudem kroczą w wartkim nurcie, obok zmęczonych lwic. Żadna z nich (ani Zira, ani Hawaa, ani piątka przegranych.) nie wygląda na wściekłą, a raczej na dumną z własnych postępów.]

Gdy idziemy przez dni znój
Który razem pokonamy

[Wychodzą na drugi brzeg i wspinają się na klif.]

W naszych sercach jedna krew
To krew marzeń i nadziei

[Zira znów wskazuje Lwią Skałę, łapą z wyciągniętymi pazurami.]

Wyśpiewamy świata zew
A ich niechby diabli wzięli!

[Zaciska pięść, jakby coś chwytając. Uśmiecha się złowieszczo.]

Refren, śpiewają już razem:

Mamy to, czego braknie im
My, których oni nie chcą znać

[Zwierzęta z Lwiej Ziemi uciekają w popłochu, widząc Złoziemki.]

W wierszu ich psujemy rym
Mając czelność dumnie stać

[Na słowo „czelność” pięć lwic, które właśnie wyszły z rzeki, dołącza do chóru.]

Wszyscy:

Siła w naszych sercach gra
I nią krzyczymy dziś bez słów
I w tej dumie przyjaźń trwa
Pędzi szlakiem własnych snów

[Piosenka kończy się operowym zaśpiewem całego chóru. Zira trzyma łapę na sercu.]

- Świetna robota, dziewczyny! – uznała Zira, patrząc na wyczerpane, ale wciąż pełne zapału, lwice. – Wracajcie do domu i odpocznijcie! – drugi zespół ruszył ku rzece i zaczął płynąc z powrotem ku domowi. Królowa patrzyła na to z klifu, dumnym spojrzeniem. – Moje stado... NASZE stado! – poprawiła się. – Skaza byłby dumny... pewnie jest z was dumny, patrząc z gwiazd. – westchnęła i spojrzała na Hawę. – Wracaj już... Nuka powinien być już w Złotej Hali. Ciekawe, co złapał tym razem... – uśmiechnęła się do własnych myśli i dodała. – Co za bałagan... Lwice ćwiczą się w walce a lew poluje. Na prawdę różnimy się od tych arogantów, tam... – wskazała Lwią Skałę, a potem ruszyła w dół, ku rzece.

- Ziro? – zagadnęła niepewnym głosem Hawaa.

- Tak, moja droga?

- Ja... kocham Nukę. – zaczęła nieśmiało. – I kiedy to wojna się skończy...

- ...będę miała synową. Raczej nie uda ci się mnie zaskoczyć. – dokończyła Zira pogodnym głosem. Weszły do rzeki i rozpoczęły bród.

- I nie masz nic przeciwko temu? – chciała się upewnić Hawaa.

- Oczywiście, że nie! – brodząca płynąca królowa. – Cieszę się, że jesteś z Nuką tak blisko. I sądzę, że Skaza też byłby zadowolony. – Dotarły do drugiego brzegu i wyszły z wody. – Ale mam nadzieję, że wiesz, iż to Kovu, zgodnie z wola Skazy, będzie dziedzicem Lwiej Skały. – dodała nieprzeniknionym głosem.

- Tak, pani... Mnie wcale tron nie obchodzi... – dodała jednak ciszej. – Ale Nukę tak.

Zira zatrzymała się i odwróciła do lwicy. W jej oczach nie widać było gniewu, a raczej żal.

- Wiem... ale nic na to nie mogę poradzić. Nuka nie może wyzwać Simby. W pojedynku nie miałby szans. – podeszła do Hawy i odjęła ją ze współczuciem. – Moja droga... Nuka ma wiele zalet, o czym wiesz sama... ale brutalna siła do nich nie należy. Czyż nie? – zapytała retorycznie. – To Kovu zabije Simbę i w ten sposób odzyska tron dla rodziny. A Nuka... jako dziedzic mojego tytułu, władcy Złotych Piasków, będzie traktowany i poważany jako członek rodu królewskiego.

- Wiem. – przytaknęła Hawaa. – Jeśli to zadowoli Nukę i je będę zadowolona.

Ale ta rozmowa miała jeszcze jednego słuchacza. Nuka, siedzący na półce niedalekiego kopca termiciego, usłyszał niemal każde słowo matki i ukochanej. Patrzył na nie ze smutkiem, ale i rosnąca determinacją.

- Hawo, moja droga... – szepnął. – Będziesz królową! To ja zabiję Simbę i zostanę dziedzicem ojca... – spojrzał na Zirę, zmierzająca ku złotej Hali. – I pokażę ci, matko, kto jest twoim najwierniejszym dzieckiem. Tylko dajcie mi szansę!

*

Lwice z Lwiej Skały właśnie wracały z polowania. Był to szczęśliwy dzień, gdyż drużyna Nali powaliła dwie dorosłe gnu, co zapowiadało wielką ucztę dla stada. U podnóża skały, zostały powitane przez tych, którzy zostali w domu – starsze lwice, samego króla i jego dzieci.

- Część mamo! – krzyknęła Kiara i polizała królowa po policzku. Nala upuściła truchło gnu i objęła córkę.

- Cześć, moje słonko. Jak ci minął dzień.

- W sposób nadspodziewanie spodziewany. – mruknął Tanabi, młodszy brat księżniczki. Młodociany lew wyglądał na znudzonego i zirytowanego. – Polowaliśmy na najstraszniejsze robale, jakie znał wujek Timon. – królowa podeszła do syna i spróbowała polizać jego także, ale ten wyśliznął się. – Uważaj, wciąż jestem cały w błocie.

Nala uśmiechnęła się i polizała go więc po placach, udając, że chce go wyczyścić jak kociaka. Tanabi aż zadrżał ze wstydu. Ale jego matka, ignorując ten gest, zwróciła się ku Simbie i polizała partnera.

- Królowie Przeszłości pobłogosławili nam. – powiedziała. – To było dobre polowanie.

Dwie lwice z drużyny wciągnęły zdobycz na skałę, a reszta stada ruszyła ku jaskini. Wszyscy, z wyjątkiem królowej i Tanabiego.

- Mamo... możesz chwilę poczekać? – poprosił książę. Lwica spojrzała na syna i usiała w oczekiwaniu, gdy reszta lwic wchodziła już na zbocze. – Mamo... chciałbym cię o coś prosić.

- Tak, wiem – zaśmiała się lwica. – Już nigdy nie będę cię myła na oczach stada...

- Mamo... ja musze polować. – powiedział lew.

Nala patrzyła na niego ze zdumieniem. Tanabi był już niemal trzyletnim młodzieńcem, z na pół wyrośniętą grzywą, ale sercem buntowniczego kociaka. Tym jednak razem wyglądał na całkowicie poważnego i zdeterminowanego. Ta głupia prośba wydawała się być dla niego na prawdę ważna.

- Co takiego? – zapytała królowa.

- Pozwól pomagać wam w polowaniu. – poprosił Tanabi pokornym głosem. – Ja się tu duszę! Tata nie pozwala mi chodzić z nim na zwiady, Kiara nawet nie chce ćwiczyć walki... Całe dnia spędzam z wujkiem Timonem i wujkiem Pumbą. Z całym, należnym im szacunkiem, nie chce stać się pół-surykatką i pół-guźcem!

- Tani! O czym, ty mówisz? – zaśmiał się Nala, ale dostrzegła śmiertelnie poważny wyraz na twarzy syna. – Polowanie nie jest rolą lwa... – pogłaskała jego grzywę.

- Tak, wiem. Rolą lwa, jest rządzić, albo być wygnanym ze stada. – Nala zmarszczyła brwi, słysząc gorycz w głosie dziecka. – Ale ja i tak już zamieniłem się rolami z Kiarą. Tata mówi, że to ona przejmie władzę, więc ja chciałbym chociaż poudawać, że jestem przydatny w stadzie.

- Oj, Tanabi... – mruknęła królowa, wciąż głaszcząc go po głowie. Jednocześnie jednak, patrzyła gdzieś na horyzont. – Żyjemy w ciężkich czasach... Ojciec mówi, że wojna z Wygnańcami wybuchnie niedługo. Musimy być gotowi do walki. To dlatego tak się o was martwimy. Ale obiecuję, że kiedy to się skończy, wszystko będzie inaczej.

Tanabi odskoczył to tyłu i spojrzał na matkę z irytacją. Odparł, napiętym głosem.

- Ja tego nie rozumiem. Ty i tata wciąż nas straszycie tymi legendarnymi Wygnańcami. Już od dzieciństwa... Nigdy żadnego nie widziałem i chyba nieprędko zobaczę. Przed czym my drżymy? Przed duchami! Czemu tata nie skończył z tym raz na zawsze? – zapytał z gniewną ciekawością. Nala westchnęła i ruszyła ku pobliskiemu pagórkowi. Syn poszedł za nią.

- Mój drogi... to nie jest takie proste. Wygnańcy, którym przewodzi Zira, nienawidzą nas. Chcą wygnać nas z tej ziemi.

- A ja chce być królem. – odparł Tanabi. – Ale co z tego? Skoro jeszcze nie spróbowali walki, to znak, że są słabi.

- No wiec co byś zrobił na miejscu ojca? – zapytała Nala.

- Cóż... – książę zastanawiał się kilka sekund, po czym odparł pewnym głosem. – To co byłoby konieczne. Zaproponowałbym im kapitulację na honorowych warunkach, a jeśli by się zgodzili, przyjąłbym chętnych do stada. Jeśli nie... cóż, opornych wygoniłbym dalej, tak aby już nigdy nam nie zagrozili. – spojrzał na matkę, czekając na odpowiedź. Ale ta milczała, więc mówił dalej. – Swoją drogą, to niezwierzęce, trzymać ich tak blisko naszej żyznej sawanny i nie pozwalać im polować, ani korzystać z naszych wodopojów. Życie na Złej Ziemi, podczas pory suchej, musi być straszniejsze, niż możemy sobie wyobrazić.

Nala zatrzymał się na szczycie i usiadła na ziemi. Tanabi spoczął obok niej i spojrzał na północ.

- Och, Tanabi... nie wiesz o czym mówisz. – odparła królowa. – Wiem doskonale, czym jest głód. W czasie rządów Skazy, głodowaliśmy niemal trzy lata. I jeszcze ta susza...

Lew zmarszczył brwi i zaskoczony zapytał.

- Susza? Tata mówił, że głodowaliście, bo hieny kradły wszystkie zdobycze...

- No tak... z resztą nie ważne. – mruknęła Nala. – Chciałam tylko powiedzieć, że wiem, czym jest głód i pragnienie. Ja cierpiałam niedostatek z powodu błędów Skazy...

- ...i suszy. – dodał Tanabi.

- Tak... i suszy. Ale oni... – wskazała na odległe Złe Ziemie. - ...cierpią na własne życzenie. Gdyby Zira złożyła hołd ojcu, nie zostaliby wygnani.

Tanabi oglądał tajemniczy widok na horyzoncie. Krajobraz wydawał się przerażający, ale jednocześnie piękny. Złote skały i gigantyczne kopce termicie nawet z tej odległości zapowiadały przygodę. Podmuch suchego wiatru z północy sprawił, że lew poczuł suchy pył w gardle. „Kim oni są?” zapytał w myślach. „Żyją w tamtym piekle, tylko po to, aby być blisko Lwiej Ziemi.” Dodał na głos.

- Dlaczego ojciec nie przekonał ich, aby żyli z nami?

„Bo sam ich wygnał.” Pomyślała gorzko Nala, budząc powódź dawnych wspomnień. Ale szybko odpowiedziała spokojnym głosem. – To byłoby na nic. Zira to wrodzona nienawiść. Nigdy nie pokłoniłaby się królowi.

- A reszta jej stada? – dopytywał się książę.

- Także mają zatwardziałe serca. – stwierdziła królowa.

- Wszyscy? – zdumiał się lew. – Muszą mieć ku temu dobry powód... albo przynajmniej wierzyć, że go mają... Czemu wspierali Skazę?

- Niech ci o tym opowie ojciec. – zaproponowała Nala. Słowa syna wyciągnęły z zakamarków pamięci bolące wspomnienia... i poczucie winy.

- Ale mamo! Taty tu wtedy nie było! Wiesz znacznie więcej od niego!

- Król wie lepiej. – ucięła królowa. – Zawsze!

- Cóż... – mruknął Tanabi. – To już wiem, czemu musze gnić w tej dusznej jaskini, kiedy wy polujecie. Bo król wie. Szkoda, ze jestem zbyt głupi, aby pojąć tę mądrość. – dokończył z gniewem i odwrócił się.

Ruszył biegiem ku Lwiej Skale, a Nala została na szczycie. Ale nawet nie zauważyła zniknięcia syna. Obrazy z przeszłości zasnuły jej umysł. Po raz pierwszy, od czasu wygnania Złoziemców, wspominała dzieciństwo. I to nie ten wcześniejszy okres, gdy jako mały szkrab bawiła się z Simbą, ale czas późniejszy.... Kiedy wierzyła, że znalazła ojca. Bała się takich myśli, uważając je niemal za zdradę Simby, ale... „Nalo... Mam partnerkę i syna, ale to nie jest przecież jedyna rodzina jaka mam. Wy wszyscy jesteście moimi krewnymi i przyjaciółmi. Jestem królem i chciałbym żebyś traktowała mnie jak ojca... Nawet jeśli nie udaje mi się być dobrym ojcem. Ale chcę... staram się.” Powiedział kiedyś Skaza. Kiedy to było? Nala pamiętała, że w tych dniach była wyczerpana, spragniona i głodna... ale również szczęśliwa i spokojna. I gdyby historia potoczyłaby się inaczej...

- NIE! – szepnęła i potrząsnęła głową, jakby chciała strącić wspomnienia. – Dokonałam słusznego wyboru. Simba jest królem i nic tego nie zmieni!

Ruszyła za synem.

*

- Co za uczta! – uśmiechnęła się Hawaa, patrząc na zdobycze Nuki.

Były to dwie mangusty, dziesięć pustynnych szczurów i tyleż samo przepiórek skalnych. Ale w wykrzyknieniu lwicy nie była ironii – dla Złoziemców taki posiłek był wspaniałością. Oczywiście, to miała być tylko zakąska po treningu, a na prawdziwe polowanie mieli ruszyć wszyscy, o zmroku. Jednak ta drobna dawka energii po morderczym wysiłku była konieczna.

Złoziemki leżały przed wejściem do Złotej Hali, odpoczywając i gawędząc cicho. Tylko Nuka chodził pomiędzy nimi, podając posiłek. Ponieważ nie ćwiczył, na tle reszty wydawał się wcieleniem wigoru i siły. Lwice przyjmowały przekąskę, kiwając głowami ze szczera wdzięcznością.

- Wybaczcie, że nie znalazłem nic więcej, ale pora sucha chyba wysmażyła wszystkie gryzonie w okolicy. – stwierdził. Przechodząc obok matki, szepnął jej do ucha. – Ale gdyby Kovu mi pomagał, upolowalibyśmy dwakroć tyle. – Zira udała, że go nie słyszy.

Kiedy posiłek był skończony, wszystkie lwice udały się do hali, aby choć trochę przespać się przed wyjściem na polowanie. Tylko Nuka i Hawaa zostali na zewnątrz. Lew podszedł to lwicy i delikatnie skubnął ją zębami za uchem.

- Chodź, mam dla ciebie deser. – ruszyła za nim, ale zaraz zapytała z niepokojem.

- Ale Nuka... nie powinieneś rozdzielić go dla wszystkich?

- Zachowałem go, dla prowadzącej zwycięską grupę. – uśmiechnął się Nuka.

- Wczoraj, kiedy przegrałam, powiedziałeś, że ci którym idzie gorzej, powinni się lepiej odżywiać. No i dałeś mi dodatkową porcję. – zauważyła.

- Złapałem ją w nadgodzinach. Chodź!

Dotarli do niewielkiej niecki, niedaleko Złotej Hali. Była to ich tajna kryjówka, jeszcze z dzieciństwa, ostatnio znów używana często. Na dnie zagłębienia leżały kolejne trzy przepiórki. Nuka podsunął je lwicy z szarmanckim uśmiechem.

- Dziś to ja funduje obiad.

Trzy przepiórki później leżeli na skale, obejmując się. Hawaa niemal zasnęła, znużona wysiłkiem i utulona przez lwa. Nuka tylko mruczał zadowolony, nagle jednak szepnął, poważnym głosem.

- Hawo... Matka mówiła, że Kovu zostanie królem, bo to on zabije Simbę... tak? – nie czekał na odpowiedź, ale ciągnął dalej. – Więc... gdyby się okazało, że ktoś inny pomści Skazę... może on odziedziczyłby tytuł króla?

Hawaa otworzyła oczy, zdumiona tą myślą. Wiedziała jednak, do czego zmierza Nuka.

- Tylko pomyśl... Może ta osoba zaskoczy wszystkich, robiąc coś, czego nikt się po nim nie spodziewa?

Lwica myślała ze strachem, ale i z nadzieją: „On tak chce być królem... i ja tego chcę, bo go kocham. Gdybym tylko była wstanie pomóc....”

A Nuka mruczał w myśli w tej samej chwili: „Tron! A po co mi sam tron? Ale to jedyne droga, aby pokazać Hawie, ile jestem na prawdę wart! Muszę wymyślić sposób, jak zabić Simbę. Dla ciebie, mamo, abyś wreszcie była ze mnie dumna.... I dla ciebie, Hawo... Zasługujesz, aby być królową!”

Logowanie

Cytaty

- Nażarłem się jak świnia!
- Pumba, jesteś świnią.
- A, to prawda...

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-III

Logowanie

Cytaty