Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Królowa Piasku-I

Królowa Piasku

(wstępy, takie jak w „dziedzictwie Skazy;)

Uwaga:

Piosenki zawarte w tekście są jedynie tłumaczeniami wersji angielskich (angielska wersja fanfiku powstawał wcześniej) i z tego powodu ich jakość poetycka może się wydać może się wydać mierna. Zachęcam wiec do zapoznania się z oryginałami (choćby na FLZ)

Dramatis Personae (w kolejności alfabetycznej):

Amini - wędrowny lew ze stada Horena. Ojciec Kovu.

Arista* – dawny król Złotego Stada, ojciec Sparthy i Ziry. Zginął podczas wędrówki w czasach Wielkiej Suszy.

Banzai - hiena, brat Shenzi i Eda

Danti* – niegdyś Wygnaniec, później przyjęta do stada Simby. Przyjaciółka Ostasi.

Ed (alias Edward Szalony;) - hiena, brat Shenzi i Banzaia.

Hawaa – lwica ze Złej Ziemi.

Horen – wędrowny lew, przywódca grupy Wietrznych Samotników.

Kiara – córka Simby i Nali, siostra Tanabiego. Księżniczka Lwiej Ziemi.

Kovu – Syn Ziry, adoptowany syn Skazy.

Maitha* – młoda lwica, przyjaciółka Kiary.

Mufasa – dawny król Lwiej Ziemi, syn Ahadiego, partner Sarabi.

Nala – Królowa Lwiej Ziemi (w czasach Simby). Partnerka Simba, matka Kiary i Tanabiego.

Nuka – syn Skazy i Ziry, brat Vitani i Kovu.

Onya* – Lwica z Lwiej Ziemi, w dzieciństwie przyjaciółka Sarabi i Skazy (Taki).

Ostasi* - niegdyś Wygnaniec, później przyjęta do stada Simby. Przyjaciółka Danti.

Pumba – guziec, przyjaciel Simby z czasów młodości.

Rafiki – stary pawian. Szaman i doradca Simby.

Sakia* – stara lwica, przyjaciółka królowej-matki Sarabi, niegdyś lojalna poddana Skazy.

Sarabi – królowa-matka, niegdyś partnerka Mufasy, matka Sambi, babka Kiary i Tanabiego.

Sarafina – przyjaciółka Sarabi, matka Nali.

Shenzi – hiena, siostra Banzaia i Eda.

Skaza (Taka) – Król Lwiej Ziemi po śmierci Mufasy.

Simba – Król Lwiej Ziemi po śmierci Skazy. Syn Mufasy, ojciec Kiary i Tanabiego.

Sorphi* – lwica ze stada Simby.

Sparthi* – syn Aristy, brat Ziry. Książę Złotego stada. Zmarł w czasie Wielkiej Suszy.

Tanabi* – syn Simba i Nali, książę Lwiej Ziemi, młodszy brat Kiary.

Tiko* – bratanek Zazu, uczący się fachu majordomusa, aby przejąć kiedyś ten urząd.

Timon – surykatka, przyjaciel Simby z czasów młodości.

Uru – niegdyś królowa Lwiej Ziemi (w czasach Ahadiego). Matka Mufasy i Skazy (Taki).

Vinia* – lwica ze stada Simby.

Vitani – córka Skazy i Ziry, siostra Nuki i Kovu. Dziedziczka Skazy..

Zazu – stary majordomus na dworze Simby.

Zira – Niegdyś królowa Lwiej Ziemi (na krótko, za czasów Skazy). Córka Aristy siostra Sparthiego, Matka Nuki, Vitani i Kovu.

... – i inne postacie, których wymienienie już teraz może zdradzić zbyt wcześnie fabułę opowieści;)

Zira – córka Aristy, siostra Sparthiego, partnerka Skazy, matka Nuki. Królowa Złotych Piasków i Lwiej Ziemi.

[Piosenka “Twój skarb”. Z początku radosna melodia, przechodząca w poważną w refrenie]

[Ujęcie Ziry na granicy Lwiej Ziemi, pomiędzy sawanną i pustynią. Zira biegnie na granicy piasków, w kierunku zachodzącego słońca.]

Z każdą chwilą, z każdym dniem
Cieszysz się bogactwa snem
Każdy oddech daje twym marzeniom żyć

[Zbliżenia na twarz Ziry. Lwica jest spokojna i radosna. Po chwili widzimy jej wspomnienia: Zira w czasach Wielkiej Suszy, prowadząca Złote Stado. Ujmiecie Skazy, który podbiega pomóc Zirze nieść Sparthiego.]

To, co gdzieś głęboko tkwi

W sercu aż po kres twych dni
To, co czyni cię kim jesteś, kim chcesz być

[Zira obejmuje Skazę w tylniej jaskini Lwiej Skały.]

Wiesz czego potrzeba ci
Niczym życia ciepłej krwi
Wiesz co chronisz, o co walczysz dzień za dniem

[Zira w dniu koronacji: wszystkie lwice kłaniają się jej.]

Pokaż życiem żeś jest wart
Wygrać z losem partię kart
O ten najcenniejszy skarb, największy sen

[ujęcie Skazy, bawiącego się z malutkim Nuką. Młoda Zira patrzy na to z uśmiechem.]

Refren:

Każdy w sercu skarb swój ma
Śmiało z nim w swe życie gna
I nie odda go nawet za złota wór

[Znów pustynia: ujęcie łap Ziry, uderzających w biegu o piasek]

To jak ducha świeży liść
Powód aby dalej iść
Twego życia chluba oraz cel wśród chmur

[Zbliżenie na twarz Ziry: pojawia się napięcie i smutek.]

Pomyśl tylko: co ty masz
Czemu wciąż przed siebie gnasz
Wiedz, że musi to być zdobycz godna lwa

[Wspomnienia lwicy przesuwają się, ale w tle wciąż widzimy twarz Ziry.]

Poczuj radość, dumy smak
Tylko one sycą tak
Abyś dotarł gdzie twój skarb spocząć ma

[Skaza wraca z polowania. Wygląda na wyczerpanego, ale udało mu się przynieść Zirze (w tym ujęciu w ciąży z Vitani) i Nuce smaczny kawał mięsa.]

Wiedz, że szczęście drogie jest
Musisz zdać najcięższy test.
Ale czym są trudy, aby wejść na szczyt

[Ujęcie Ziry, biegnącej przez pustynię, ale zmienia się w ujęcie Ziry wracającej na Lwią Skałę w dniu śmierci Skazy.]

Skarb w zasięgu twoich rąk
Nie wypuszczaj już go stąd
Śmiało walcz, byś miał to czego nie ma nikt

[Ujęcie Ziry, walczącej z hienami i podbiegającej do umierającego Skazy.]

Każdy w sercu skarb swój ma
Śmiało z nim w swe życie gna
I nie odda go nawet za złota wór

[Ujęcie ostatniej rozmowy Skazy i Ziry.]

To jak ducha świeży liść
Powód aby dalej iść
Twego życia chluba oraz cel wśród chmur

[Znikające ujęcie Ziry, niosącej ciało Skazy. Przechodzi w ujęcie starszej Ziry, która zatrzymuje się przy głazie granicznym. W tle słońce niemal już zaszło.]

01 – Na progu zmian

Przeminął kolejny cykl Kręgu Życia. Słońce niemal już zaszło za horyzontem, tak jak cała pora sucha już dobiegała swojego końca. Zira czuła zapach deszczu w powietrzu. Choć powietrze wciąż było suche, królowa wiedziała, że zmiana pogody nadchodziła. Kolejny raz się jej udało – ocaliła swoje stado w najcięższym kryzysie i zabezpieczyła jego byt... przynajmniej na najbliższy rok.

Lwica spojrzała na pustynię. Za nią rozciągała się żyzna sawanna, z monumentalnym wzniesieniem po środku – Lwią Skałą, miejscem i uwielbianym i nienawidzonym przez nią. A z przodu rozciągła się pustynia – mile złotego piasku, kryjącego jej dawny dom i dawne życie. Stary i dawno zamknięty rozdział. W tamtym momencie żyła już na stałe pomiędzy światami. To była granica, obrzeża Lwiej Ziemi. Właśnie tu spotkała Skazę, gdy jej stado szukało mitycznego raju. Znaleźli może nie raj, ale bezpieczne schronienie, które uratowało im życie. A Zira odkryła tu skarb cenniejszy od radości każdego nieba. Jego.

- Kochanie... Jak dawno temu to było? Sześć lat? – wyszeptała, wdychając gorące powietrze pustyni.. – A cztery, odkąd cię z nami niema. To dla mnie jak wieczność... – mruczała, łamiącym się głosem. Od dnia śmierci Skazy nie uroniła ani jednej łzy, choć często płakała wewnątrz. Bez łez i łkania, ale z równym smutkiem. Często jednocześnie żałowała swojej straty i radością wspominała piękne wspomnienia dawnego życia. – Tęsknię za tobą. Wiem, że nie wolno ci... ale nawet jedno słowo z nieba przyniosłoby mi ulgę. Skazo! Proszę, przemów do mnie!

Porosiła na próżno. Zmarły król nigdy nie ukazała się swojej partnerce. Zira czuła jego obecność niemal zawsze, gdy rozmawiała z nim w samotności. Ale była to niema obecność – oddech miłości i tęsknoty, czuły, ale cichy. I tamtym razem było podobnie. Lwice owiewał delikatny i ciepły wietrzyk z pustyni, kojący nerwy i serce. Ale nie była w stanie zrozumieć tego szeptu. Nieme słowa z pewno mówiły o miłości i były słowami Skazy. Ale jak dokładnie brzmiały? Nie wiedziała.

- Nie słyszę cię, ale wiem, że jesteś. Dziękuję. – odpowiedziała niewidocznemu rozmówcy Zira. – Kiedyś zjednoczymy się na zawsze i wtedy już nic nas nie rozdzieli... Ale za nim to się stanie, muszę wypełnić twój testament. – Wiatr ucichł nagle, jakby chcąc tym uciszyć także lwice, ale ona zdawała się tego nie zauważać. Wciąż mówiła, by ulżyć niepokojowi i żalowi. – Kovu jest niemal gotów. Wyślę go do stada Simby, na zwiad... i jeśli to będzie możliwe... po zemstę. – zamilkła i spojrzała w niebo, w kierunku północy. Tak świeciła najdroższa jej gwiazda, ta która zabłysła w noc po śmierci Skazy. – Błagam, zrozum mnie! – szepnęła niepewnym głosem. – To sztuczka... a właściwie podstęp. Ale musimy go użyć! Jesteśmy zbyt słabi, aby walczyć twarzą w twarz. Nie mamy ciebie u boku, a Lwioziemcy są liczniejsi. My niemal umieramy z głodu... naszym jedynym atutem jest wspomnienie po tobie i twojej mądrości. Musimy zabić Simbę, aby wrócić na Lwią Ziemię. Wiem, że ty nigdy nie skalałeś się kłamstwem ani podstępem... Ale my musimy skłamać raz, aby na zawsze już przywrócić prawdę. – westchnęła. – Wybacz mi, Skazo.

Wiatr ucichł już na dobre, ale ciepłe uczycie obecności trwało. Zira wciąż była pewna, że niewidoczne łapy jej partnera głaszcząc ją po głowie. Zmarły król był tam i słuchał. Lwica zamknęła oczy, rozkoszując się słodko-gorzką pieszczotą.

- Staramy się i idzie nam nieźle... jak na końcówkę pory suchej. – uśmiechnęła się, a jej twarz złagodniała. Oblicze groźnej królowej-wojowniczki na chwilę stało się obliczem zakochanej kotki. Zira wciąż była piękna i nie zmieniły tego lata wygnania. Ale te radosny uśmiech gościł na jej ustach rzadko, tylko kiedy mówiła do Skazy. I nawet wtedy trwał krótko. Tak więc po chwili Zira otworzyła oczy i znów spojrzała w niebo. – Kovu jest godzien twojego imienia. Mam nadzieję, że jesteś z niego dumny. Wiem... – spuściła wzrok ku ziemi. – Wiem, że to powinien być Nuka. Ale błagam, zrozum... Nuka nie miałby szans podołać temu zadaniu. Wychowałam Kovu tylko w tym jednym celu, aby podążył twoimi śladami. Byłam zbyt słaba, aby opiekować się właściwie całą trójką. Ale przysięgam ci, że zrobię wszystko, by Nuka i Vitani żyli godnym, królewskim życiem! Kovu jest kluczem do wskrzeszenia twojej potęgi i chwały. Skazo! – wykrzyknęła w ciemność z całą mocą. – Kocham cię i jestem ci wciąż wierna. Pomszczę twoją śmierć i oddam twoim dzieciom ich dziedzictwo. Ale... – dokończyła łamiącym się szeptem. – Pomóż mi! Bądź przy mnie i wspieraj mnie! Wypełnię twoją wolę... alby szybko zjednoczę się z tobą na niebie!

Ruszyła z powrotem ku Złej Ziemi. Biegła, niemal plącząc, ale siła woli wstrzymywała łzy. To nie był czas. Jeszcze nie.

Misja nie została wypełniona.

- Przepuść mnie do niej! – krzyczał Skaza.

W świecie nieba siła ani wielkość się nie liczą. Martwy król był trzymany przez malutkiego kociaka, który obejmował jego szyję żelaznym uściskiem. Wyglądali zabawnie – ten mniejszy trzymał większego i silniejszego. Skutecznie.

- Skazo, uspokój się! – syknął zielonooki lewek. – Wiesz czemu! Nie możesz interweniować! – czarnogrzywy lew znieruchomiał i upadł bezwładnie. Kociak wypuścił z łap jego głowę i cofnął się kilka kroków. – To musi się wydarzyć.

- Tarki... – wyszeptał załamanym głosem Skaza. Lew trzymał własną głowę, zasłaniając twarz. – Wiem... ale i tak nie mogę się z tym pogodzić.

Gwiezdny kociak podszedł do króla i delikatnie zmierzwił mu grzywę.

- Wiem, mój bratanku... Dlatego masz mnie. Chronię cię, przed uczynieniem czego, czego mógłbyś żałować.

- Muszę przerwać tę chorą grę Mufasy! – wyszeptał Skaza. – Nie obchodzi mnie, czy wymaga tego Krąg Życia, czy nie. Nienawidzę tego porządku, który domaga się życia mojej rodziny! – Spojrzał na stryja oczyma pełnymi gniewu. Cienie lwów, te które mieszkają w gwiezdnym królestwie rzadko przejawiają uczucia. Ale Skaza aż od nich kipiał. Wciąż czuł się częścią świta na Ziemi.

- Uspokój się, chłopcze. – odparł lewek. – Mufasa i Ahadi muszą dostać szansę załatwienia tego po ich myśli. Obaj wiemy, że się mylą, ale mają prawo do błędów. Są Królami z Przeszłości, jak my.

Skaza zamknął oczy i znieruchomiał. Jego gwiezdne ciało spoczywało na niewidocznej powierzchni niższego sklepienia. Płakał i myślał jednocześnie.

- Tarki... chciałbym porozmawiać z Zira. – wyjąkał w końcu. – Nie o przyszłości... tylko powiedzieć jej, jak bardzo tęsknie za nią i kociakami... Mogę? – zapytał, choć bez nadziei. Lewek był nieugięty.

- Wybacz... nie możesz. Umówiliśmy się z Mufasą i Ahadim, że nie interweniujemy. – zauważył, że jego bratanek już się uspokoił, choć gdzieś w głębi wciąż kipiał od gniewu. – Zrozum... Jeśli Zirze się uda, Krąg zostanie przywrócony. Może w brutalny i bolesny sposób, ale przywrócony. Ale jeśli zawiedzie... Cóż, nadejdzie nasza kolej.

- Ale Zira... Vitani? Nuka? Kovu? – szeptał Skaza. – Będą cierpieć przez głupotę Mufasy

Tarki spojrzał na bratanka z ciekawością i odcieniem podziwu.

- Widzę, że na prawdę pokochałeś Kovu. Czemu? Przecież nie jest twoim synem. Nigdy go nie widziałeś na własne oczy.

- Jest synem Ziry, a to mi wystarcza. – odparł martwy król. – Kocham go, bo kocham ją...

- Spokojnie, Skazo... Powstrzymamy ten plan, jeśli sprawy zajdą za daleko. – przerwał Tarki. – Jednak dopóki Mufasa nie złamie umowy, będziemy tylko obserwować. Nie możesz nic zrobić. Pamiętaj, obiecałeś! – przypomniał kociak.

- Wiem, stryju. – odparł martwy król. – A więc możemy wracać na górę... – Oba lwy ruszyły po gwiezdnej ścieżce ku wyższemu sklepieniu. Ale nagle Skaza zatrzymał się. – Albo... idź sam. Dogonię cię. Chce jeszcze popatrzyć na Zirę... Sam. – Tarki spojrzał na niego z niepokojem. – Obiecałem! – powtórzył Skaza. – Nie będę z nią rozmawiał... Ani z moimi dziećmi. – zielonooki lewek zmarszczył brwi. – Mówiąc „dzieci”, miałem na myśli także Kovu.... No dobrze, nie odezwę się do żadnego, żywego lwa. Zadowolony? – zapytał cierpko.

- Zadowolony... – potwierdził Tarki. – Przykro mi, chłopcze, ale takie są zasady. – ruszył ku ciemnemu niebu i chwilę później zniknął w mroku. Czarnogrzywy lew westchnął.

- Obiecałem milczeć wobec żywych. – szepnął. – Ale nie mówiłem nic o zmarłych. – Odwrócił się ku zachodniemu niebu i zawołał. – Amini! Wzywam cię, Amini! – Na horyzoncie pojawiła się sylwetka czarnogrzywego lwa.

- Tak, Skazo? – zapytał nowo przybyły. – Czego chcesz?

- Tego samego co ty. – uśmiechnął się martwy król.

Duch podszedł do Skazy i obaj wymienili pełne szacunku ukłony. Amini westchnął, niepewnym głosem.

- Czy oni się nie domyślają?

- Cóż... – odparł Skaza. – Tarki niemal na pewno, ale on jest z nami cały sercem. Mufasa? Nie sądzę. Nie wie niemal nic o tobie i Sparthim.

Czarnogrzywy wybuchł śmiechem. Był to śmiech czysty i radosny, wyrażający szczęście służenia swoim bliskim.

- Dziękuję ci, Amini. – powiedział Skaza. – Twoja opieka nad Kovu bardzo mi pomaga...

- Kovu jest moim synem. – przerwał lew. – Dbam o niego tak samo jak ty.

- Wiem, Amini. – zgodził się Skaza. – I wiem, ze wciąż kochasz Zirę. Potrafię to zrozumieć... – Sam uśmiechnął się ciepło. – I dziękuję Gwiazdom, że mnie wspierasz. Jeśli i Sparthi nam pomoże, ocalimy ich, cokolwiek wymyśli Mufasa. I jak, wspólniku?

- Jestem z tobą, Skazo! – odparł Amini i podniósł łapę.

Martwy król delikatnie chwycił dłoń przyjaciela. Ich przymierze było silne, takie jakie musiało być w nadchodzących, trudnych czasach.

Zira wróciła do Złotej Hali około północy. Wszystkie lwice już spały, tak samo jak Kovu. Vitani nie było, gdyż księżniczka miała zwyczaj częstego błąkania się po pogrążanej w ciemności Lwiej Ziemi. Nuka... zapewne znów był z Hawą. Ale to tylko radowało lwicę. Zira czuła, że ta noc zanosiła się na spokojną i cichą. Niemal nikt nie czuł jeszcze, co stanie się już niedługo.

- Śpij, mój syneczku. – szepnęła do ucha Kovu, po czym pogłaskała jego czarną grzywę. Lew leżał obok rozłożystego pniaka, zwanego „Złotym Tronem”, na którym w czasach dzieciństwa zwykł spać. – Wypoczywaj i gotuj się do twojej misji. – westchnęła i dodała, niespokojnym głosem. – Przykro mi, Kovu, ale musisz. Wszyscy na ciebie liczymy, wszyscy na tobie polegamy. Zrób to dla swego ojca, rodzeństwa i całego stada.

Odwróciła się ku centrum komnaty i spojrzała na lwice z nie pokojem. Dziesiątka (licząc nieobecną Hawę) miała stanąć oko w oko z najpoważniejszą próbą ich życia. Jak tylko Kovu zabiłby tyrana z Lwiej Skały, one musiały odzyskać królestwo. Nie mogły czekać. Goniła je nie tylko pamięć po zmarłym królu, ale także brutalna konieczność – Zła Ziemi nie byłaby w stanie utrzymać trzynastu lwów przez kolejną porę suchą. Rozpaczliwie potrzebowali bogactw Lwiej Ziemi, a jedyna droga aby jest zdobyć prowadziła przez pole bitwy.

- Nie będziecie już głodować... nigdy więcej! – szepnęła Zira w ciemność ich schronienia. – Jako wasza królowa, obiecuję, że odzyskam waszą własność, lub zginę próbując! Złote Stado znów stanie w chwale... obok prawdziwych Lwioziemców, poddanych króla Skazy!

Hawaa była młodą lwiczką o szarym futrze. Jej uroda była bardzo nietypowa, przynajmniej w stadzie lwów pustynnych i od razu zdradzała je prawdziwe pochodzenie. Tak, była Lwioziemką, przynajmniej narodzona w Lwiej Ziemi. W sercu uważała się za Złoziemkę i brzydziła się Lwioziemcami. Kochała swą wybraną rodzinę... a zwłaszcza jednego jej przedstawiciela.

- Zejdź już, Hawo! – zawołała Nuka do wspinającej się Lwicy. – Ten kopiec zaraz się skruszy!

- No to będziesz musiał mnie łapać! – odparła ta, ze śmiechem. Jednocześnie usiłowała zdobyć przepiórcze jaja. Po marnej kolacji, złożonej z nieświeżego truchła mangusty, smakowite ptasie jaja stanowiły by pyszny deser. Robiła to dla Nuki, choć ten zdawała się być bardziej przerażony wyczynem lwicy, niż ucieszony jej poświęceniem. Mogło to wydawać się zabawne. Choć Nuka był starszy, to Hawaa była z pewnością silniejszym elementem tej pary. Mimo to, lew zawsze pozostawał jej „opiekunem”.

- Proszę, zejdź już! – powtórzył. – Albo ja wejdę do ciebie!

No, to była dopiero groźba. Nuka zapewne spadłby w połowie wspinaczki. Ale ona wiedziała, że jest gotowy rzucić się jej na pomoc, cokolwiek by to oznaczało. „Kochany Nuka...” pomyślała. „Mogę się wspinać tu co dzień, jeśli dzięki temu będziesz się martwił tylko o mnie...” A na głos dodała. – Już idę... Poczekaj chwilkę!

Niemal dosięgła przepiórczego gniazda łapą. Wychylała się z występu na termicim kopcu, jakieś pięć metrów nad ziemią i zdenerwowanym Nuką. Zwinna lwica skoczyła ku ptasiemu schronieniu i zręcznym ruchem wyjęła pierwsze z jaj. Jednak w tej samej chwili, jej ciało, zaczepione tylko na pazurach jednej łapy, zaczęło się nieuchronnie zsuwać w dół.

- Uważaj! – jęknął Nuka, widząc ją w niebezpieczeństwie.

- Już kończę... – odparła lwica beztrosko, chwytając kolejne jaja i do reszty tracąc podparcie. Ruszyła w dół stoku, jedynie z lekka hamując ślizg jedną łapą.

- Hawaa! – krzyknął Nuka i rzucił się na ścianę.

Gdy on wspinał się pod górę, ona zjeżdżała na dół. Optymista nazwałby to „kontrolowanym upadkiem”, ale Nuka optymistą nie był. Nieporadnie wdrapywał się, tak szybko jak mógł. Spotkali się w środku dystansu – zaskoczona Hawaa uderzyła lwa nogami i zrzuciła go w dół. Ale dzięki temu chwilowemu podparciu sama zatrzymała się i chwyciła lepiej. Nuka uderzył ciężko o ziemię.

- Dzięki... NUKA?! – krzyknęła przerażona.

- Nie rób tego więcej. – wyjąkał obolały lew. Leżał u podnóża kopca, w chmurze kurzu.

Hawaa natychmiast puściła się ściany i kilku sekundach była już na dole. Zrobiła to jednak tak zręcznie, z e nie wypuściła żadnego z czterech jaj. Odstawiła swój ładunek na ziemię i podbiegła do lwa.

- Nuka, przepraszam... Co ci jest? – załkała z żalem. Lew wydawał się jednak być cały, nie licząc chwilowego szoku.

- Nic... chyba nic. – odparł, kiedy Hawaa polizała jego twarz. – Nie jestem ranny... na pewno nie tutaj... Ale nie przestawaj, na pewno nie zaszkodzi!

Oba lwu wybuchły śmiechem. Nuka wstał i objął lwicę. Choć ta była silniejsza od niego, od razu poczuła się jak słaby i bezbronny kociak. Nuka był jej opiekunem i nic na świecie nie mogło tego zmienić.

- Przepraszam... chciałam tylko zdobyć dla nas jakiś deser.

- I udało ci się. – odparł Nuka. – Solidna dawka adrenaliny! – Zaśmiał się kolejny raz.

Ona, choć z początku wściekła na siebie, widząc radość Nuki, dołączyła do chichotu.

- No dobrze... może czas skonsumować naszą zdobycz? – zapytała. – Ratując mnie, zasłużyłeś na solidną nagrodę.

- To samo w sobie było nagrodą. – odparł szarmancko Nuka. – Ale oczywiście nie możemy pozwolić, aby takie delicje się zmarnowały.

Podeszli pod sam kopiec, gdzie Hawaa zostawiła jaja, i podzielili się smakowitym trofeum. Choć na Złej Ziemi nawet tak mała porcja jedzenia była skarbem, to oni jedli nie dla zaspokojenia głodu, ale dla przyjemności wspólnego posiłku.

- Teraz jesteśmy prawdziwym stadem. – zauważyła lwica. – Ja zdobywam jedzenie, a ty bronisz mnie w niebezpieczeństwie. Podoba mi się to...

Nuka uśmiechnął się, ale zaraz spoważniał.

- Hawo... muszę o to zapytać. Czy na poważnie planujesz związać się ze mną?

Spojrzała mu prosto w oczy.

- Oczywiście, ze tak. – odparła radosnym głosem. – Kto inny będzie mnie łapał, kiedy spadnę? – dodała zaraz poważniejszym i zdecydowanym głosem. – Kocham cię, Nuka. I widzę, że możesz być że mną szczęśliwy. Więc nad czym się tu zastanawiać, ja zdecydowałam dawno temu. Teraz wszystko zależy od ciebie.

- No właśnie. – westchnął lew i spojrzał w rozgwieżdżone niebo. – Tylko że ja nie wiem, czy ty możesz być ze mną szczęśliwa. – Podszedł bliżej i objął lwicę. Ciągnął dalej. – Jestem synem Skazy... ale nie odziedziczyłem wielu z jego zalet. Nie będę królem. Matka jest zdecydowana. To Kovu pomści ojca.

Ona polizała jego czoło i zastygła w tej pieszczocie. Wiele razy rozmawiali na ten temat i wiele razy zapewniała go o tym samym.

- Daj spokój z Kovu, niech robi, czego od niego wymagają. Ja chce ciebie... nie tron. Wiem, ze byłbyś lepszym królem niż Kovu... Ale jako władca nie miałbyś tyle czasu dla mnie. Ale ja chcę cię jako mojego własnego króla. Nie mam zamiaru dzielić się z innymi lwicami. – Oboje uśmiechnęli się. – Kiedy ta wojna się skończy, mam nadzieję, ze poprosisz mnie, abym została twoją partnerką.

- A ja mam nadzieję, że się zgodzisz. – odparł Nuka. – Po prostu chciałbym móc uczynić cię królową, jak na to zasługujesz.

- Ja jestem królową. – powiedziała lwica. – Naszego małego stada. – Delikatnie popchnęła go w kierunku rzeki. – Chodź wsiąść kąpiel. Jesteś cały w piachu, najjaśniejszy panie!

- Myślałem, że wyczyścisz mnie... hm... bardziej lwim sposobem. – mruknął Nuka zalotnie.

- Jedno nie przeszkadza drugiemu. – zaśmiała się Hawaa. – Ale teraz chodźmy do rzeki. Pływanie po posiłku... no, może nie jest najzdrowsze, ale bywa całkiem miłe.

- Dziękuję za wspaniałą kolację, moja droga. – powiedział Nuka i ruszył za lwicą. Ale jednocześnie myślał intensywnie. „A jeśli mógłbym uczynić cię królową? Jeśli przekonałbym matkę, że jestem godnym tronu? Dostałabyś to, na co zasługujesz, moja pani!”

Lwy dotarły do Rzeki Granicznej i zaczęły baraszkować w płytkiej wodzie tego niemal wyschniętego potoku. Byli do siebie podobni – niemal dojrzali, ale w sercach pozostający beztroskimi kociakami. Nawet twarde życie na Złej Ziemi nie zgasiło iskry ich radości. Żyli życiem, które większość zwierząt uznałoby za prawdziwe piekło. A mimo to syn Złej Ziemi i córka Lwiej Skały cieszyli się tak szczerze, jak potrafili. Z pustymi żołądkami, ale pełnymi sercami.

Vitani widziała ich z niedalekiego kopca. Przyszła popatrzyć na gwiazdy, ale zamiast tego trafiła na brata i swoją przyjaciółkę. Oglądała ich z mieszanymi uczuciami. Z pewnością była szczęśliwa, że Nuka znalazł sobie partnerkę. Zawsze martwiła się, że zostanie sam. Młody lew był z pewnością przystojny, swoją oryginalną urodą, ale słabości jego ciała mogły mu przeszkodzić w dorosłym życiu. Vitani cieszyła się, że Hawaa, silna i niezależna lwica tak doskonale uzupełniała się z jej bratem. Z drugiej jednak strony, musiała przyznać, ze im zazdrości. Życie Vitani wypełniał w całości plan Ziry. Nieskończone nauki z Kovu, gdzie czuła się niedostrzeganym workiem treningowym, nigdy nie pocieszanym i nigdy nie chwalonym. Podzielała marzenia matki całym sercem, ale... chciałaby mieć, jak Nuka, też skrawek życia obok wojny stad. Chciała mieć cel, do którego darzyłaby już po wszystkim. Dlatego tak często pytała gwiazd o radę. A te milczały.

Nawet kiedy czuła kojąca obecność nieznanego, a zarazem doskonale znanego ducha, nie słyszała żadnych wskazówek.

- Może to właśnie jest naszym zadaniem? – mruknęła, spoglądając na Nukę i Hawę. – Znaleźć własne miejsce, bez niczyjej pomocy?

Powoli zeszła z kopca i ruszyła w kierunku domu. Cokolwiek zamierzał robić Nuka, ona chciała się tej nocy wyspać.

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Królowa Piasku-I

Logowanie

Cytaty