Król Lew | Największa polska strona o filmie Król Lew (1i2)

Ostatnio dodane

Dziedzictwo Skazy-XVIII

18 – Dziedzictwo Skazy

Ostatnia częśc cyklu o Skazie isukcesji po nim. Zachęcam do krytycznych komanatzy poniżej.

- Zmniejszcie światła! – Tanabi usłyszał kocięcy głos. Świat wciąż przypominał czarną smołę, ale już wydawał ciche dźwięki. – Promienie słońca na taras... Ale nie tak mocno! Nie powinni widzieć Tanabiego... Póki co, nie wygląda zbyt dostojnie... – Nie mógł rozpoznać mówiącego, choć czuł, że skądś go zna. – Skupcie je na Vitani! – wykrzyknął kociak. – Kto tym w ogóle kieruje? Ahadi? Wiedziałem, że zwalisz sprawę!

- Spokojnie... daj im trochę autentyczności... pozwól na spontaniczność. – powiedział Skaza.

Tanabi otworzył oczy... aby odkryć, że wciąż nie ma prawdziwych oczu. Znów oglądał świat ze swego widmowego ciała. Na tarasie, za placami Vitani, Simby... i jego samego, leżącego na ziemi... stała grupa lwich duchów. Skaza, Nuka... Zira? Tak, Tanabi był niemal pewien, że lwica tak podobna do Vitani jest jej matką. Dalej... babcia Sarafina?! Król był zdumiony, nawet jak na stan ogólnego zdumienia swoją nową sytuacją. W dodatku, w środku grupy stał lew... lewek, którego Tanabi nie kojarzył. Był to mały kociak, jednakże mówiący głosem dorosłego lwa. Jego oczy błyszczały na zielono, a futra w miejscu przyszłej grzywy było ciemne.

- Spójrzcie! – zawołała Zira i trąciła Skazę. – Twój zięć się budzi. – Wszystkie zmarłe lwy zwróciły oczy ku nowoprzybyłemu.

- Jest tu... – powiedział ciemny kociak. – I tam... – wskazał na nieprzytomne ciało, obok Vitani. – Ten chłopak jest tak zajęty, że aż się dwoi w oczach! – wybuchł dziecinnym śmiechem. – Kapujecie? Dwoi się w oczach! – Ale zielonooki duch zauważył, że jego żart nie zachwycił słuchaczy. – Ech... przepraszam... Nieważne... Ahadi! Światło na Vitani! – krzyknął ku niebu. Tanabi dostrzegł, że chmury przesunęły się odrobinę.

- Ciii! – przerwał Skaza. – Teraz zadecyduje. – wskazał na królową, stojąca na przeciw Simby.

- ...skazuję cię na... wygnanie! – zawołała głośno, ale uważny słuchacz wychwyciłby drżenie jej głosu. – Opuścisz Lwią Ziemię... Jestem pewna, że Złote Stado przyjmie cię do siebie ze wszystkimi honorami, jeśli kiedyś zdecydują się powrócić do swej siedziby. Albo... Możesz zamieszkać ze swoją partnerką i każdym, kto zgłosi taką chęć, w Zielonej Jamie. – dokończyła królowa z ledwo widocznymi łzami w oczach. Simba odparł po chwili milczenia.

- Tak... pani. – spojrzał na Nalę, która ruszyła na szczyt tarasu. Lwica najpierw podbiegła ku rannemu synowi, ale uspokojona gestem Rafikiego, podeszła do partnera.

- Nala... musiałam. – szepnęła Vitani.

- Jakoś sobie poradzimy. – powiedział Simba. – Moja droga... ona ma rację. Musiała.

- Musiała? – zapytał Tanabi. Oczywiście, żywi go nie mogli usłyszeć, ale kierował te słowa do zmarłych.

- Teraz ty jesteś królem. – odparł Skaza. – Sam odpowiedz na to pytanie.

Tanabi ujrzał w myślach wizję swego ojca na Lwiej Skale. Starszy Simba, żyjący na ruinach swojej klęski, błąkał się po suchej sawannie. Szeptał z bólem w oczach. „Kim jestem? Tylko... cieniem Simby?”

- Tak... musiała. – ocenił nowy król.

- Doskonale! – zawołał zielonooki lewek do niewidzialnego rozmówcy nad nimi. – Ale czekaj! Nie zakręcaj całego deszczu, bo przecież zaraz zrobimy tęczę! Nie! Otaczają mnie...

- To twój brat! – zauważył Skaza.

- Tym lepiej wiem o kim mówię. – odparł lewek. – Zajmij się lepiej zięciem.

Król patrzył na zgromadzone cienie. Podszedł do babki i zapytał napiętym głosem.

- Babciu... gdzie jestem? Co się stało?

Lwica uśmiechnęła się i pogłaskała jego grzywę.

- Nie bój się... jesteś wśród swoich. Starej i nowej rodziny.

- Tęskniłem za tobą, babciu...

- Głuptasek... ja zawsze byłam z wami... i wspierałam twoje kroki, tak jak mogłam. Zwłaszcza te niedawne kroki, które naprawiały co ja kiedyś...

- Przestań, Sarafino! – przerwała Zira. – Między nami panuje już pokój. Spójrz na wnuka, w nim jest przyszłość.

- Tak jak w twojej córce. – odparła Sarafina.

Skaza podszedł do Tanabiego i powiedział z żalem.

- Mój chłopcze... obawiam się, że twoje oko jest stracone. Zapewne nigdy nie odzyskasz wzroku w pełni.

- Ale nie martw się. – wtrącił lewek, machając łapą i zapewne wskazując coś komuś na górze. – Jakże mały jest ten świat... A od dziś będzie dla ciebie... nieco bardziej... płaski. – Zielonooki zakrył łapą jedno oko i dodał. – Fajnie, nie?

- Przestań! – syknął Skaza. – To kiepski temat do żartów.

- Czemu nie? – zapytał lewek, udając zaskoczenie. – Chłopie... – zwrócił się ku Tanabiemu. – Co to będzie za życie. Laski będą musiały dla ciebie polować do końca świata. Laba!

- ZACHOWÓJ SIĘ! – ryknęli Skaza i Zira jednocześnie. Zielonooki skrzywił się ku nim z wyrzutem.

- Dobra! Następnym razem to ja będę siedział tam na górze. Przynajmniej będę lepszą Panią-Chmurką... – Podniósł głowę ku niebu i krzyknął. – Światło, więcej światła. Teraz ma być tęcza!

- Ty jesteś moim stryjecznym pradziadkiem. – szepnął Tanabi niepewnie. Lewek spojrzał na Skazę z uśmiechem.

- No nieźle... ten dzieciak wygląda na całkiem bystrego. Po kim on to odziedziczył? Fortuna jest ślepa. – Znów zakrył jedno z oczu i parsknął śmiechem.

- Tarki! – jęknął Skaza. – To jest niegrzeczne.

- Być może. – odparł lewek. – A kto powiedział, że szalony stryjek w rodzinie musi być grzeczny? – machnął z rezygnacją ku niebu po raz ostatni i podszedł do Tanabiego. – Miło cię poznać, mój stryjo-prawnuku i... Ech, te drzewa genealogiczne! Jestem Tarki, syn Mohatu i Zauditu, brat tego tam... – wskazał na niebo. – Stryj Skazy i Mufasy... No wiesz... jak to tam dalej idzie.

- Ale... – jęknął Tanabi. – Jeśli jestem martwy, po co tak lamentujecie nad moim okiem?

- Bo ty nie jesteś martwy! – powiedziała Zira, podchodząc do króla i delikatnie dotykając go łapą. – My tylko... korzystając z twojej... niedyspozycji... – Spojrzała na ciało Tanabiego, pielęgnowane przez Rafikiego. - ...wezwaliśmy cię, aby przekazać kilka rad. Ale idą tu teraz inni goście i to już na stałe.

Sylwetki Sarabi i Sakii podchodziły pod Lwią Skałę. Lwice stąpały powoli i ze strachem, szukając pomocy w niespodziewanej sytuacji. Skaza podbiegł do krawędzi tarasu i zawołał.

- Nie bójcie się... już jesteście z nami!

- Taka! – krzyknęła zmarła królowa-matka.

- Mój panie! – zawołała martwa lwica.

- Chodźcie tutaj! – uśmiechnął się Skaza. Duchy otaczające Tanabiego zwróciły oczy ku nowoprzybyłym. Lwice przystanęły na chwilę, a Sarabi delikatnie trąciła najbliższą jej żyjąca Lwioziemkę, ale jej łapa zagłębiła się w ciało, jak w wodę. – Droga wolna! – dodał Skaza i obie przyjaciółki ruszyły biegiem ku martwemu królowi.

Zatrzymały się tuż przed nim, a Sakia skłoniła głowę. Skaza tylko uśmiechnął się, a wtedy lwice niemal rzuciły się na niego z kocięca radością. Czarnogrzywy lew polizał czoło swej poddanej, a później także swej dawnej miłości.

- Taka! – jęknęła Sarabi. – Tak mi przykro...

- ...z powodu mojej głupoty? – przerwał Skaza. – Zapomnijmy o tym... teraz jesteśmy już jednym. – odwrócił się do Sakii. – A ty nic nie mów! – rozkazał, udając złość. Ale zaraz dodał z rozbawionym uśmiechem. – Moja najwierniejsza lwico!

Sarabi podeszła do Ziry. Lwice mierzyły się długo wzrokiem, nie wiedząc jak zacząć rozmowę. Pierwsza ocknęła się Złota.

- Nie wracajmy do tego. Nie mam do ciebie żalu... i mam nadzieję, że ty nie masz do mnie. Teraz będziemy pracować razem, aby wspierać tych, co żyją.

W tym momencie Sarabi dostrzegła Tanabiego pośród zmarłych. Jej twarz zadrgała z bólu

- Tanabi! – szepnęła.

- Nie płacz, szefowo! – przerwał Tarki. – On tu jest tylko z wizyta. Trzymamy go nieco wyżej, aby nie czuł zabiegów tego sztukmistrza! – Wskazał łapą na ciało Tanabiego i opatrującego je Rafikiego. – A ty, mój królu, lepiej nawet na to nie patrz!

- Babciu! – wykrzyknął Tanabi i podbiegł do lwicy. Objęli się czule, ale i ze smutkiem. – Tak mi przykro, że do tego wszystkiego doszło...

- Nie, mój drogi. – odparła ta. – Mój czas i tak nadchodził. A lepiej mi było umrzeć... w ciekawy sposób, zamiast sczeznąć w jakiejś jamie.

- Dokładnie! – zgodził się Tarki, patrząc na Sarabi i Sakię. – Moja panie... co za technika! To była walka stulecia. Ci młodzi tylko walą się po pyskach... – Wskazał na Tanabiego. - ...ale wy jeszcze pamiętacie dawne sztuki wojenne. Jestem zachwycony.

- Jak myślisz? – zapytał Zirę Skaza. – Czy mogę uderzyć własnego stryja?

- Teraz jesteś Królem z Przeszłości... – zauważyła. – Trochę to nie wypada...

- Słyszałem! – powiedział Tarki. – Dobrze, już sobie idę. Zaprowadzę te dwie nowe na górę. – wskazał Sarabi i Sakię.

- Nie, ja to zrobię. – zdecydowała Zira. – Ty musisz powiedzieć, co wiesz, nowemu królowi. Sarafino, pójdziesz z nami? A tobie, Tanabi, życzę szczęścia. Bądź grzeczny, a Vitani cię nie zamęczy...

Sarafina objęła swego wnuka i zwróciła się do Sarabi.

- Idziemy?

- Idź, Sarabi. – powiedział Skaza. – Mufasa czeka na górze.

Lwica uśmiechnęła się i spojrzała na Tanabiego.

- Żegnaj, mój drogi. Pamiętaj o mnie... mój królu. Będziesz wielkim władcą...

- Kocham cię, babciu. – odpowiedział Tanabi, łamiącym się głosem. – Czy kiedyś mnie jeszcze odwiedzisz?

- Co noc, jeśli będziesz patrzył na gwiazdy. – powiedział królowa-matka i ruszyła za Zirą i przyjaciółkami. Za chwilę, cała czwórka rozmyła się i znikła w promieniach słońca. Skaza odwrócił się do króla i powiedział poważnym głosem.

- Tanabi, nie mamy zbyt wiele czasu... Za kilka chwil obudzisz się tam, na dole... Tak, będzie bolało, ale nie istnieje sposób, by tego uniknąć. Jednak, zanim wrócisz, powinieneś nas posłuchać. – spojrzał w oczy zięcia i ciągnął dalej. – To wszystko udało się dzięki stryjowi Tarkiemu. On umarł jako kociak, ale pozostał mocno związany ze światem na dole. Pomagał nam cały czas.

- W.. czym? – zapytał król. – Masz na myśli twoja rehabilitację... i zmianę na tronie? – Skaza uśmiechnął się, ale był to gorzki uśmiech.

- Tanabi... nie zrobiliśmy tego dla zabawy... nawet nie dla mojej urażonej dumy. Nasz świat rządzi się ścisła logiką, którą w dużym skrócie można opisać jako potrzeba ciągłej opieki nad wami, żywymi. Zrobiliśmy, to co zrobiliśmy, nie tylko, aby moja córka została królową. Musieliśmy tak postąpić, aby ocalić Krąg Życia

- Powiedziałeś, że gardzisz okrucieństwem tego porządku. – zauważył król.

- Owszem, gardzę. Ale i tak go chronię, aby uczynić go... łagodniejszym dla was. Sam wiesz dobrze... bycie królem to coś więcej, niż robienie tego, co się chce.

- Już zaczynam żałować, że w to wpadłem...

- Doskonale! – wykrzyknął Tarki. – To pierwsza, naprawdę ważna zasada dla króla. Wiedza o ciężarze obowiązków. – podszedł do nowego władcy i szepnął poważnie. – Jak powiedział Skaza, to nie zdarzyło się przypadkiem. To konieczność... której tylko nieco pomogliśmy.

- Ratując was kilkanaście razy... – dodał Nuka.

- Tak i nie tylko. Simba to dobry lew, pomimo tego, że mylił się wielokrotnie. Ale teraz Lwia Ziemia potrzebuje silnego przywódcy... na ciężkie czasy.

- Ciężkie czasy? – zapytał Tanabi niepewnym głosem.

- Pomyśl! – kazał Nuka. – Dzisiejszy deszcz był obfity... nienaturalnie obfity. Ale przyszedł po miesiącu suszy, a powinniśmy mieć wciąż porę deszczową.

- Nadejdzie kolejna Wielka Susza! – wyszeptał Tanabi.

- Tak – potwierdził Skaza. – Ale nie dziś i nie jutro. Nawet nie za rok. Kiedyś. Bądź gotów, że pewnego roku staniesz wobec kolejnej próby. Nie bój się, zdążysz nacieszyć się beztroskim życiem. Wychowasz z Vitani kociaki. Nabierzesz doświadczenia. A któreś lato z kolei potrwa tak długo, jak moje. Ale teraz to się odbędzie inaczej. Złote Piaski będą mogły wyżywić stado, nawet w najgorszych czasach. Dlatego, jeśli by się okazało... a my niemal jesteśmy pewni, ze się okaże... iż Kovu i Kiara zdecydują się wracać do siedziby ich nowego stada, nie zatrzymuj ich. Ja będę pilnował ich tam, obiecuję.

- A on jest piekielnie dobry w dotrzymywaniu słowa! – dodał Tarki. – Każdej, obojętniej jak głupiej obietnicy.

- Wiec po to ta cała walka? – zapytał król. – Aby ocalić Krąg Życia?

- Nie! – odparł Skaza. – Aby was... obydwa stada... ocalić od Kręgu Życia. Pokazać wam wasze miejsce na nim. Ale dosyć. – zamilkł i spojrzał na ranne ciało Tanabiego. – Teraz wrócisz i... zrobisz co chcesz i musisz. Będziemy blisko, w kłopocie pomożemy.

- Czekajcie! – wykrzyknął król. – Mam jeszcze tyle pytań!

- Każdy ma! – powiedział Skaza. – Tylko dzięki temu nasze życia są... interesujące.

Duchy zaczęły rozmywać się w powietrzu. Tanabi poczuł silny zew wołającego ciała. Ostrożnie wszedł na nie i zaczął się zapadać w żywą tkankę. W ostatniej chwili usłyszał jeszcze cichy, ale śmiertelnie poważny głos.

- Masz się opiekować moją siostrzyczką. Będę cię pilnował!

A potem wróciła smolista ciemność.

I na nowo wybuchł ból.

*

To był przyjemny, ciepły wieczór, jeden z takich, które zapadają po gorącym dniu. Król Tanabi biegł przez sawannę z radosnym uśmiechem na twarzy. Czuł wolność tego pędu i cieszył się nią. Wszelkie, a przecież nieliczne, troski zostawił na Lwiej Skale. Wspomnienia o radościach wziął jednak ze sobą. Chciał się nimi podzielić z rodzicami. Lew dotarł do Zielonej Jamy, gdy słońce już dotykało horyzontu. Tonęło za krawędzią świata, gdy Tanabi zawołał.

- Matko! Ojcze! Jestem!

Simba wyszedł z jaskini i podszedł do syna. Nie widzieli się ponad tydzień, więc powitanie było serdeczniejsze, z racje przeżytej tęsknoty.

- Witaj, tato! – powiedział król i przytulił starszego lwa. – Wybacz, że jestem dopiero teraz, ale te wszystkie ...

- Dobrze, że jesteś dzisiaj. – odparł były władca. – Twoja matka poszła na polowanie... Tak, powiedziała, że ma zamiar polować dla nas sama, tak długo, jak zdoła. Ale podziękuj Danthi i Ostasi swoją drogą. Były dla nas bardzo miłe. – jego wzrok padł na twarz Tanabiego. – Pozwól, że obejrzę... – cofnął się kilka kroków i zbadał bliznę syna.

Ilekroć spoglądał na ten widok, jego serce kuło bolesne poczucie winy. Widział własne dzieło, pragnąć, aby ta cała historia okazała się tylko złym snem. Tanabi dostrzegł smutek na twarzy ojca i powiedział szybko.

- Wszystko w porządku.

Tak “w porządku”, jak być mogło. Przez ostatnie dwa miesiące, dzięki opiece Rafikiego, rana się zagoiła, ale lewe oko pozostało ślepe. Lew mógł widzieć, ale widzieć mniej wyraźnie i dwuwymiarowo. Przez to nie miał szans w polowaniu. Było to może nie aż tak poważne, ale bolesne kalectwo. Skaza na jego czole porosła siwym futrem, przypominającym plamy wapna.

- Wciąż boli? – zapytał Simba łamiącym się głosem.

- Tato... nie zaczynajmy znowu. – odparł Tanabi z wyrzutem – To już się stało. – Ujrzał łzy w oczach ojca. – Przestań! Przebaczyłem ci już dawno. To przeszłość!

- Ta przeszłość zmusiła mnie do tego grzechu. – mruknął Simba.

- A ja myślę... – powiedział Tanabi, niepewnym głosem. – ...że Władcy Przeszłości dopuścili do tego, aby mnie ukarać, za sprzeciw wobec własnego ojca.

- Nie... teraz ty zaczynasz. – przerwał Simba. – Dobrze, zostawmy przeszłość. Porozmawiajmy o przyszłości. – rozsiedli się na trawie. – Vitani jest w ciąży?

- Tak, dziś już jesteśmy pewni. – odparł król. – Thamath ją badał.

- To was nowy szaman? – zapytał Simba.

- Tak... Rafiki odszedł na dobre. Proponowałem mu, by został, ale on tylko złamał swoją laskę i powiedział, że zawiódł. Wrócił na swoje drzewo, ale wcześniej posłał po syna swego przyjaciela, aby ten pomógł Lwiej Ziemi. Tak więc Rafiki nawet odchodząc, pomógł. Lojalny jak zawsze... Stuknięty, jak zawsze. – ojciec i syn wybuchli śmiechem.

- A co z Tiko?

- Doskonale. – odparł Tanabi. – Nie licząc tego, że wciąż gada z Yaktą o jakiś śmiesznych problemach prawnych, to pełni swoją służbę wzorowo. Aha... i pyta o wuja.

Simba uśmiechnął się i powiedział.

- Zazu poleciał na polowanie z twoja matką. Ma się nieźle... ale śpiewa! Rozumiesz? Odszedł na emeryturę, aby odkryć w sobie talenty wokalne.

- Zawsze miał przyjemny głos. – zauważył król.

- Przez pierwsze parę godzin uważałem tak samo. – roześmieli się znowu, ale Simba zaraz ucichł i rzekł ze smutkiem. – Yakta... A więc zapytam... Czy to prawda, co powiedziała mi Kiara tydzień temu?

- Obawiam się, ze tak. Zamierzają wrócić do Złotych Piasków, jak tylko nadejdzie najbliższa pora deszczowa.

- Wrócić... – prychnął Simba. – Ani Kovu, ani Kiara tam nigdy nie byli...

- Ale są dziedzicami tamtej ziemi. Królowie i królowe nie podróżują. Oni tylko wracają, gdzie ich miejsce. – Będę za nimi tęsknił. – dodał. – Zostaniecie tutaj, czy ruszycie z nimi?

- Zostaniemy... Jeśli nas nie wygonisz... – powiedział Simba, ale zaraz zauważył falę żalu i wyrzutów sumienia na twarzy syna. – Wybacz, nie to miałem na myśli. Wiem, że Vitani zrobiła to z konieczności. Moje słońce, jako władcy, już zaszło. Twoje wzeszło. To Krąg Życia.

Siedzieli w milczeniu i obserwowali gwiazdy, które powoli pojawiały się na ciemniejącym niebie. Nagle Simba zapytał wzruszonym głosem.

- Synu... widziałeś ich kiedyś. Nie tylko Skazę, ale innych naszych krewnych z gwiazd. Czy spotkałeś też Mufasę?

- Nie, ale mówili mi o nim. – odparł Tanabi. – Pogodził się z bratem i teraz pomaga nam z góry. A Skaza powiedział, że jest mu na prawdę przykro, iż zabrał ci ojca. Wybaczyłeś mu?

- Nie miałem wyboru... tak wiele dowiedzieliśmy się o przeszłości... To była ciężka próba i dobrze, że się już skończyła.

- Próba nigdy się nie skończy. – powiedział Tanabi. – Tylko... zmieniają się ci, którzy są jej poddawani. Teraz zobaczymy, czy będę choć w połowie tak dobrym królem jak ty...

- Będziesz dziesięć razy lepszym królem ode mnie. – odparł Simba. – Czuję to... Ale spójrz! – wskazał na północną część nieba. – Jak myślisz... Czyja to gwiazda? Króla? Królowej? Księcia? Księżniczki? Ciekawe, jak to będzie, kiedy ich wszystkich poznam...

*

- Bosko! – mruknął Skaza, spoglądając na bratanka z firmamentu – Ale nie śpiesz się, poczekamy na ciebie... będziemy tu zawsze.

- Taka? – zapytał Mufasa niepewnym głosem. – Mogę mu coś powiedzieć?

- Nie... lepiej nie. – odparł jego brat. – Chyba, że to aż tak ważne...

- Nie... – mruknął Mufasa. – Po prostu za nim tęsknię.

- Poradzi sobie. – powiedział Skaza. – Ma do pomocy naszą rodzinę.

- ...a ty masz tutaj nas! – dodał Tarki, śmiejąc się. – Brzmi fatalnie? Ja też bym się zamienił. Los nie jest sprawiedliwy... Ale spójrz na to z inne perspektywy... masz lepszy widok!

- Stryju... jesteś nieznośny. – skomentował Mufasa. Potem zwrócił się do Skazy. – No, bracie... w końcu poszło po twojej drodze. Miałeś rację, ja się myliłem... Wygrałeś.

Skaza uśmiechnął się i wskazał lwy pod nimi.

- Nie mów tak. Wszyscy wygraliśmy. Oni żyją... Prawda została przypomniana... Stada są razem... A jeśli nawet się rozejdą, to w zgodzie, prawdziwej zgodzie.

- Tak... – szepnął Mufasa. – Mój plan z Kovu był błędny od początku...

- Kiara nie narzeka. – wtrącił z uśmiechem jego brat.

- Tak... ale i tak wszystko musiało się rozstrzygnąć potem. – zastanawiał się przez chwilę. – Taka... myślałem o nas... naszym sporze... Czy myślisz i to czemuś służyło? Czy było do czegoś konieczne?

- Nie mam pojęcia. – odparł Skaza. – Może tak, może nie. Teraz to już nie ważne. Znów jesteśmy jednym.

- Tak... jeśli Ahadi patrzy na nas z geostacjonarnej, to pewnie jest zachwycony. – mruknął kąśliwie Tarki, widząc obejmujących się braci. – Nie ruszajcie się! – spojrzeli na stryja zdumionymi oczyma. – Tylko pomyślcie, o tych biedakach, którzy teraz patrzą na niebo. <Znowu spadająca gwiazda!> pomyślą. Czy wiecie, ile ja życzeń musze spełniać, przez takie czułości?

Trzy gwiezdne lwy wybuchły śmiechem. Był to śmiech szczery i radosny, który nikogo nie obudził, a co najwyżej przyniósł kilka słodkich snów. Niebo było pogodne.

- No dobra... – powiedział Tarki. – Wracam na górę.

- Ja zajrzę jeszcze do Vitani. – oznajmił młodszy z braci.

- Nuka jej pilnuje. – zauważył Mufasa.

- Tego właśnie się obawiam. – odparł Skaza. – Kocha ją tak mocno, że jego dowcipy mogą się okazać... nieprzewidywalne.

- Tia... to u was rodzinne. – zauważył Tarki. – Czarne grzywy, czarne poczucie humoru...

- No! – mruknął Mufasa. – Kawały w stylu <Niech żyje król!> - roześmiał się i rzucił się na zaskoczonego brata, udając że drapię jego łapy. – Stare, dobre czasy. Co nie, braciszku?

Skaza jęknął, poprawiał potarganą grzywę i mruknął z rozpaczą.

- Otaczają mnie kretyni!

KONIEC

Logowanie

Cytaty

- Tato, tato!
- Twój syn się zbudził...
- Przed wschodem słońca to TWÓJ syn...

LionKing.pl

Król Lew | Król Lew 2: Czas Simby | Król Lew 3 Hakuna Matata

Ostatnio dodane

Dziedzictwo Skazy-XVIII

Logowanie

Cytaty